Lezen en schrijven

Voor ik ga slapen

2011-12-28T01:30:00.000-08:00

Het omslag van Voor ik ga slapen van S.J. Watson had mijn aandacht enige tijd geleden al getrokken. Er staat geen titel op. Er staat geen auteur op. Er staat geen uitgeverij op. Er staat alleen een oog op. Interessant. Na het lezen van de flaptekst bleek dat het boek over geheugenverlies gaat. Ik houd van boeken over geheugenverlies. Dit boek was geen uitzondering. Op het begin lijkt het ontzettend op The Raw Shark Texts. Hoofdpersoon wordt wakker, herkent niets, is zijn (of, in dit geval: haar) complete identiteit vergeten en heeft vervolgens een afspraak met een dokter die enige opheldering biedt. Maar verder zijn er veel verschillen. Waar The Raw Shark Texts vooral literair is/ probeert te zijn, sprookjesachtig en magisch, probeert Voor ik ga slapen steeds zo geloofwaardig mogelijk te blijven. Dat lukt. Het idee is dat telkens als het hoofdpersonage wakker wordt, niet meer weet wie ze is, of in elk geval de laatste twintig jaar van haar leven vergeten is. Elke dag opnieuw moet haar verteld worden dat ze getrouwd is, waar ze woont en wat ze heeft gestudeerd. Een prachtig gegeven. Daarnaast is deze roman ook nog eens prettig geschreven en enorm spannend. Een aanrader dus.

Het goddelijke monster

2011-12-10T02:53:00.001-08:00

Ik leerde Het goddelijke monster kennen door de televisieserie die pas geleden is uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik niet gezien, maar ik vond het niet erg, omdat het een dramaserie was en ik eigenlijk helemaal niet van dramaseries houd. Bij de derde aflevering was ik dan ook eigenlijk van plan om niet echt mee te kijken en gewoon verder te lezen in mijn boek, maar al gauw werd mijn aandacht gegrepen en toen bleek het een fantastische serie te zijn. Er is veel te doen geweest over het dialect dat gesproken wordt (Kortrijks), maar omdat ik dat dialect niet ken en dus niet te kritisch erover kon zijn, werkte het bij mij erg goed. En ja, het is een dramaserie, maar dan wel een met de nodige humor. Bovendien blijven de vele doden behapbaar omdat ze na hun dood uit hun lichaam opstaan en als geesten verder tussen de personages leven. Daarnaast werd er echt goed in geacteerd, niet in de laatste plaats door Joke Devynck.
Toch houd ik nog steeds meer van boeken dan van dramaseries, dus heb ik net het eerste deel van de trilogie Het goddelijke monster van Tom Lanoye gelezen. Ik wilde wel eens zien in hoeverre de serie de boeken heeft gevolgd, of Leo echt zo praat als in de serie en wat er nu eigenlijk allemaal in het hoofd omgaat van Katrien. Omdat ik echter de eerste twee afleveringen niet gezien heb, hoefde ik nu nog niet steeds te denken: 'O ja, dat heb ik ook in de serie gezien'. Wat denk ik wel prettig is. Het is een mooi boek. Ik weet niet of ik het ook zo mooi had gevonden als ik niet eerst de serie had gezien, maar toch. Het verhaal steekt zo goed in elkaar en ook al zijn er talloze personages, echt verwarrend wordt het niet. Dus ik ga het tweede en derde deel ook zeker lezen, en verder hoop ik dat Het goddelijke monster ook op dvd zal verschijnen.

Woensdag gedichtendag

2011-11-03T06:01:00.001-07:00

Vorige week woensdag stond ik op Onbederf'lijk Vers. Er was een stuk minder publiek dan de vorige keer en volgens mij liep de organisatie sowieso wat stroever dan eerder (tsja, bezuinigingen...), maar afgezien daarvan was het erg leuk. Ik trad op in de Selexyz, samen met F. Starik en Vera De Brauwer. We vulden elkaar goed aan. F. Starik is een dichter zoals mensen die zich gewoonlijk voorstellen, licht chaotisch. Hij droeg helaas wat weinig voor, maar de teksten die hij voordroeg, waren goed. Vera De Brauwer schrijft toegankelijke gedichten, die ze vaak ook zingt. Zie: http://veradebrauwer.punt.nl/ Erg leuk en mooi. Met z'n drieën vormden we een goede combinatie en we droegen allemaal wijnrode kleding, alsof we het zo hadden afgesproken. Een geslaagde avond dus. Wel is het altijd jammer dat je zelf geen optredens kunt bekijken. Gelukkig was ik gisteren bij de U-slam, waar ik alsnog een paar gedichten van Marloes Robijn, Maarten Beemster en Nicole Teunissen (die kende ik natuurlijk al) heb kunnen beluisteren. Ook dit was weer een geslaagde avond, al deed ik zelf niet mee en was ik het (samen met de rest van het publiek) niet eens met de jurybeslissingen.

De wandeling

2011-10-18T06:35:00.000-07:00

Inmiddels is bekend dat ik 26 oktober bij Onbederf'lijk Vers zal optreden bij Selexyz Dekker v/d Vegt. Samen met F. Starik en Vera De Brauwer. Volgende week woensdag is het al zover.

De wandeling

We wandelen door het bos en doen alsof we het fijn vinden dat er zandkorrels in onze schoenen komen en blaren op onze voeten. De bananen worden zwart, de koekjes zacht en de thermosfles lekt koude thee.

Maar het is leuk om een route te volgen en dat het dan klopt. Dat er inderdaad een vervallen bank staat bij het tweede linkerpad en dat de zandverstuiving na vijftig meter begint.

Het is leuk om een route te volgen zolang het klopt. Tot het moment dat er geen vervallen bank staat bij het tweede linkerpad en dat er na vijftig meter nog veel meer bomen staan.

Alleen de man die naast een rugzak die niet van hem is staat te wachten op de vrouw die achter de eerstvolgende boom op haar hurken zit en ons desondanks vriendelijk groet, laat ons merken waarom wandelen ook alweer leuk is.

Onbederf'lijk Vers

2011-10-13T01:43:00.000-07:00

26 oktober zullen Nicole en ik optreden bij Onbederf'lijk Vers Nijmegen! Helaas is nog niet bekend met wie en waar we zullen optreden. Meer informatie: http://www.onbederflijkvers.nl

De laatste nacht in Twisted River

2011-10-06T03:37:00.001-07:00

Ik houd van de humor in de boeken van John Irving en van de vele, nogal absurde personages die hij altijd weer weet op te voeren. Wat dat betreft stelde De laatste nacht in Twisted River me ook weer niet teleur. Wel vond ik de vele tijds- en perspectiefsprongen af en toe verwarrend. Er worden hele mensenlevens beschreven van begin tot einde, waardoor het soms niet duidelijk is in welke tijd er nu wat precies gebeurt. Toch komt alles aan het einde van het boek mooi bij elkaar. Interessant is dat de hoofdpersoon een schrijver is en zijn inspiratie uit zijn persoonlijke leven haalt. Dit heeft tot gevolg dat de boeken die de schrijver schrijft over onderwerpen gaan die eerder in De laatste nacht in Twisted River aan bod zijn gekomen. Op een gegeven moment staat er dat recensenten vinden dat de schrijver te veel puntkomma's gebruikt, wat nu juist een van de kenmerken is van de schrijfstijl van John Irving. De werkwijze van de schrijver is ook opvallend en doet je afvragen of John Irving werkelijk op die manier te werk gaat, of hij ook bij het einde begint en talloze losse zinnen opschrijft die later pas als een puzzel in elkaar vallen. Als dat het geval is, vind ik het verbazingwekkend dat iemand op zo'n manier zo'n lijvige roman weet te produceren (het boek telt ruim zeshonderd pagina's); dat moet een hels karwei zijn geweest.

Hun hebben de taal verkwanseld

2011-08-25T01:16:00.001-07:00

Ik houd van poëzie, ik houd van lezen, maar dat is me eigenlijk nog te specifiek, want het meest houd ik van taal. Met veel interesse heb ik dan ook Hun hebben de taal verkwanseld van Jan Stroop gelezen. Sommige hoofdstukjes overlappen elkaar enigszins, maar er komen allerlei verschillende onderwerpen aan bod. Zo wordt duidelijk uitgelegd wat het Poldernederlands inhoudt. Ik wist wel dat de 'ij' daarbij meer als een 'aai' wordt uitgesproken, maar dat het zo alomtegenwoordig was, wist ik niet en doet me vermoeden dat het zo'n geaccepteerde manier van spreken is dat ik het niet eens meer herken als afwijkend. Een Gooise r is wat dat betreft opvallender. Ook had ik tot ik dit boek las niet door dat er steeds meer over 'plek' in plaats van 'plaats' gesproken wordt. Blijkbaar werd er tien jaar geleden niet gezegd: 'hij zit daar echt op zijn plek', terwijl ik dat nu best vind kunnen. Misschien zeggen we in plaats van 'in plaats van' over tien jaar ook wel 'in plek van'... Verder komt volgens Jan Stroop 'hij heb' steeds vaker voor, hoewel dat niet zo opvalt. Dat zal inderdaad wel niet, ik vind 'hij heb' in elk geval erg raar klinken, maar dat zal wel komen omdat ik veel vaker 'hij het' heb gehoord, zoals veel mensen rond Eindhoven zeggen. Nou ja, veel interessante onderwerpen dus, die je bewuster maken van de taal die we gebruiken. Ik zou graag meer boeken over dit onderwerp lezen en wacht in spanning af of ik over een paar decennia: 'Zaai heb in plek van aaieren die toetje gekocht" een prima constructie vind.

Natuurlijk poëzie

2011-08-01T02:22:00.000-07:00

Gisteren was het dan zo ver: mijn optreden in het Heempark bij Natuurlijk poëzie. Het was mooi weer, al scheen de zon niet en was het waarschijnlijk nauwelijks twintig graden, waardoor het eerder een dag in september of maart leek te zijn, maar in elk geval viel er geen regen en waaide het ook niet zo hard dat iedereen in een bepaalde richting moest gaan staan om mij te kunnen verstaan. Vroeger ben ik wel eens naar het Milieu Educatiecentrum geweest, waarvan ik mij vooral herinner dat er een keer iets met Duimelijntje was en dat ik daar ontzettend weemoedig van werd, maar het Heempark was voor mij nog onbekend terrein. Ik had een park zoals Park Transwijk verwacht: hier en daar een boom, vooral veel gras en wat bankjes en paden. Het Heempark is echter veel meer een natuurgebied, met veel begroeing en lekker onoverzichtelijk. Tijdens de optredens rende er een eekhoorn boven onze hoofden en ja, dat maakt het allemaal meteen een stuk sprankelender. Een prachtige locatie voor poëzie dus, waar ik erg van heb genoten.

Persepolis

2011-07-26T01:31:00.000-07:00

Vroeger hield ik van strips. Van Asterix & Obelix en van Lucky Luke het meest, maar in druilerige vakanties las ik gewoon alles wat wij toevallig in huis hadden, zoals De Smurfen, Billy Turf en Suske en Wiske. Toen ik op een gegeven moment alle strips die wij in huis hadden een stuk of vijf keer gelezen had, las ik geen stripboeken meer. Liever las ik boeken. Maar nu heb ik Persepolis van Marjane Satrapi gelezen. Een echte strip is dat niet, hoewel er plaatjes in staan en er tekstballonnetjes worden gebruikt. Persepolis is een graphic novel. Een autobiografisch verhaal over Satrapi's jeugd in Iran en haar middelbare schooltijd in Oostenrijk. Hoewel het onderwerp zich er in eerste instantie niet echt voor lijkt te lenen, wordt er veel gebruik gemaakt van humor. Satrapi spaart zichzelf niet en dat vind ik prijzenswaardig. Wat Persepolis vooral mooi maakt, is hoe verwarrend de Iraanse revolutie was en hoe kinderen daarmee om gingen. Een aanrader dus, niet alleen voor liefhebbers van stripboeken en graphic novels, maar ook voor mensen die geïnteresseerd zijn in religie en geschiedenis.

Beleef de lente

2011-07-18T02:36:00.000-07:00

Beleef de lente

Wij zijn vogelaars op afstand. Wij houden onze
oren open en onze harten vast als de jonge valken
op de rand gaan zitten. De toren is honderd meter hoog,
maar wij horen en zien alles.

Het vergaat ons goed als er voedsel gebracht wordt,
het vergaat de duivenmelker minder. Wij houden
onze vingers gereed en noteren elke hap en elke stap.
Terwijl de valken hun prooi verteren, verbazen wij ons
over de strijdlust van de steenuil. Van toren naar boerderij
kost ons maar een korte klik. De blikken die wij op hen werpen,
raken hen niet.

Wij zijn vogelaars op afstand, maar als we onder aan de
toren staan, onze blikken naar de vogels gaan,
vallen we door de mand en voelen het verlangen
om hier eeuwig te blijven hangen.

Catalina

2011-06-23T02:56:00.000-07:00

Van Markus Orths had ik eerder Het kamermeisje gelezen, een roman die gebaseerd is op een interessant idee: namelijk een meisje dat onder het bed van de hotelgasten kruipt om daar te overnachten. Toen ik Catalina in de kast zag staan, verwachtte ik dat het opnieuw zo'n soort boek zou zijn. Catalina bleek echter een historische roman te zijn. Naarmate ik het boek las, bleken er toch overeenkomsten te zijn: ook Catalina is een tamelijk bizar boek over een bijzondere vrouw. Het grootste verschil met Lynn uit Het kamermeisje is echter dat Catalina de Erauso echt heeft bestaan. Zij was een Baskische vrouw uit de zeventiende eeuw die als man door het leven is gegaan. Orths heeft zich gebaseerd op haar biografie, maar het is onduidelijk in hoeverre het verhaal strookt met de werkelijkheid. Op wikipedia staan in elk geval dingen die niet met dit boek overeenkomen. Desalniettemin is het een erg intrigerende roman, geschreven met de nodige humor.

Lijst van producten die Maartje niet durft te kopen

2011-06-10T02:30:00.000-07:00

- pindakaas
- uien
- bruine bonen
- Knorr-zakje om chili mee te maken
- tonijn
- toiletpapier
- maandverband
- tampons
- bloemkool
- winterpeen
- komkommer
- ontbijtkoek
- chocoladevla
- chocolademelk
- alcoholische dranken
- varkensgehakt
- balkenbrij

Tegenpool

2011-05-30T03:09:00.000-07:00

Tegenpool van Pauline Slot had een typische vrouwenroman kunnen zijn, over een vrouw met een familie die een geheim heeft waar zij niet van op de hoogte was en haar familieleden wel. Zulk soort romans spelen zich dan meestal in Italië of Frankrijk af, in een villa met een grote, zonovergoten tuin en veel drank, tranen en geruzie. Zo'n roman is het dus niet. Tegenpool gaat wel over een vrouw die een familie met een geheim heeft waar zij niet van op de hoogte was en de rest wel, maar in dit boek is zij inmiddels al achter dit geheim gekomen (de lezer doet daar nog wat langer over) en zit ze niet in een villa in Frankrijk, maar op een boot in Noorwegen. Eigenlijk begint dit boek pas waar een typische vrouwenroman gestopt zou zijn. Hoe ga je ermee om als blijkt dat je gezinsleden je jeugd geheel anders beleefd hebben dan jij?
Ik vond Tegenpool een prettige roman. Pauline Slot heeft een fijne schrijfstijl en ze weet personages echt tot leven te brengen zonder ze tot karikaturen te maken. Ik zou graag meer boeken van haar willen lezen.

Natuurlijk poëzie

2011-05-17T03:44:00.001-07:00

Het duurt nog even, maar 31 juli zal ik optreden bij 'Natuurlijk poëzie' in Eindhoven. Het is in samenwerking met het Milieu Educatiecentrum en bij goed weer is het in het Heempark. Optreden in parken spreekt me altijd wel aan en gedichten over de natuur heb ik genoeg, dus ik heb er zin in!

Meer informatie: http://www.poeziepodium.nl/poezie-eindhoven-projecten.html

Jaarbeursplein

2011-05-11T00:30:00.000-07:00

Jaarbeursplein

De man draagt een aktekoffertje
alsof hij op zakenreis gaat.
Hij staat boven aan de roltrap,
al vijf minuten lang.
Als de accordeonist ‘Hava nagila’ inzet,
klapt hij in zijn handen
en werpt een muntje naar beneden.

Na een kwartier keert hij zich om,
stapt van de bovenste trede
en zegt tegen een passant:
‘Deze roltrap is buiten gebruik,
wij verontschuldigen ons
voor het ongemak.’

aan de rivier

2011-05-09T02:01:00.000-07:00

'Verse novel', zo wordt het genre genoemd waarin Steven Herrick schrijft. 'Verse novel' is een Engelse term, het heeft dus niets met nieuwigheid te maken, maar des te meer met poëzie. aan de rivier is een boek waarin het verhaal in gedichtvorm wordt verteld. Dat is even wennen. Soms lijken al die zinsafbrekingen weinig functioneel en zorgt het ervoor dat het lezen vooral hortend en stotend gaat. En dan ineens staat er weer een hoofdstuk (of: een gedicht) waarbij het wel functioneel is om het lezen te vertragen, omdat er bepaalde gebeurtenissen op een hele mooie manier beschreven worden. Dan wordt er vooral heel veel gesuggereerd, zodat het veel meer wordt dan enkel een verhaal over een Australische jongen die leeft in een vervelend dorp. Het is een jeugdboek, maar het kan ook prima door volwassenen gelezen worden en in mijn bibliotheek staat het dan ook (ook) bij de volwassenenromans. En ik vind het een aanrader. De opmaak van het boek is interessant en inspirerend en zo af en toe staan er echt prachtige passages in. Passages als gedichten die uitnodigen tot herlezen. En tot slot: het omslag van aan de rivier is echt heel mooi.

Brabant Cultureel

2011-05-04T02:48:00.000-07:00

Brabant Cultureel is een tijdschrift voor kunst, cultuur en literatuur. Voornamelijk uit Brabant, ja. Naar aanleiding van Brabant Gedicht hebben ze het volgende gedicht van mij geplaatst:

Er was eens

Men adviseerde haar om in het hier
en nu te leven. Vanaf dat moment
streefde ze ernaar om haar haren
voor haar ogen te laten hangen
en niet meer te denken aan het
daar en straks.

Het lukte niet.

Pas toen ze haar knie aan de
tafel stootte en zich groot
probeerde te houden, schrompelde
de wereld ineen tot een hier:
de blauwe plek en een nu:
de pijn.

Het Amerikaanse huis

2011-04-18T09:53:00.000-07:00

Het Amerikaanse huis van Sven Olov Karlsson deed me denken aan Thomas Rosenboom en Gerbrand Bakker. Alleen dan in Zweden, in Eriksfors, om precies te zijn. Ik geloof niet dat het dorp echt bestaat, maar dat is misschien maar goed ook, want erg vrolijk is het er niet. De hoofdpersoon is Eddy Mood, die net terugkomt uit de gevangenis. De hoofdstukken wisselen elkaar af in tijd, zodat je langzaamaan te weten komt wat er precies is gebeurd, waarom Eddy Mood in de gevangenis is beland. Het mooie aan Het Amerikaanse huis is echter niet zozeer de plot, als wel de stijl. Of niet zozeer de stijl, als wel bepaalde zinnen die er ineens tussenuit springen. "De slapeloze nacht zat in zijn hoofd als krassen op een film", bijvoorbeeld, of: "Dat ze glazenier hadden willen worden, maar zich in de vingers hadden gesneden." Poëtisch dus, terwijl de stijl verder erg rechttoe rechtaan is. Van mij mag Sven Olov Karlsson nog wel meer boeken schrijven.

Bij het stoplicht

2011-03-21T01:50:00.001-07:00

De vrouw valt. Het is een oude vrouw, op een fiets. Nu: onder een fiets.
Ze doet een poging om overeind te komen, maar het lukt niet.
Ik denk: ‘Wat vreselijk dat die vrouw is gevallen en wat viel ze op een gekke manier, heel langzaam opzij.’ Ik wist niet dat vallen zo lang kon duren.
Ik denk: ‘Ik moet iets doen, ik moet haar helpen opstaan. Wat als ze zich bezeerd heeft? Dadelijk moet er nog een ambulance komen. Dan moet ik samen met haar wachten en kom ik te laat bij college. Wel met een goede reden, die vrouw moet geholpen worden.’
Ik stap af en wil daadwerkelijk naar de vrouw toelopen, als vijf vrouwen door het rode stoplicht aan komen rennen. Eerst zetten ze de fiets overeind, dan de vrouw. De vrouw zwaait met haar armen in het rond en constateert dat alles goed is.
Maar dat is niet zo. De vijf vrouwen kunnen trots zijn op zichzelf, maar ze hebben mij de kans ontnomen om het bystander effect te overwinnen. Als ik nu nog mijn hulp aan zou bieden, zou ik een ramptoerist lijken.
Dus fiets ik door.

Laat het feest beginnen!

2011-02-22T00:46:00.000-08:00

Van Niccolò Ammaniti had ik eerder Ik haal je op, ik neem je mee gelezen, wat ik best een leuk boek vond. Laat het feest beginnen! is een nieuwere roman, maar wat mij betreft geen betere. Er lijken te veel personages te zijn (vooral te veel personages wiens naam met een S begint) en de verhalen wisselen elkaar net te snel af. Verder vind ik het jammer dat het verhaal zo absurdistisch is dat het ongeloofwaardig wordt. En toch is Laat het feest beginnen! geen slecht boek. Het leest ontzettend snel weg, heeft een vlotte stijl en er zitten grappige passages in. En hoewel de roman naar mijn mening te veel personages kent (en zelfs nog tegen het einde met gemak nieuwe tevoorschijn tovert), zijn de twee hoofdpersonages, een arrogante schrijver met een writersblock en een mislukte sekteleider, wel goed uitgewerkt en erg interessant. Dus iedereen die van Ik haal je op, ik neem je mee heeft genoten en het niet erg vindt als alles er nogal grof aan toegaat, zal deze roman ook fijn vinden.

Zonde

2011-02-14T06:15:00.000-08:00

Zonde

Misschien kwam het door de mist dat het misging,
of door de wintertijd. De straat bleef beperkt
tot de hoek van de straat en een verdwaalde kat.
We misten elkaar.

Die nacht droomde ik dat ik blind was, blind bleef.
Zelfs toen ik mijn bril opzette, leek de wereld op
een grote Rorschachtest. Overal zag ik jou.

Een dag later kreeg ik bloemen en ik wist:
als een psycholoog in jouw hersenen
zou peuteren, zou hij ook bij jou liefde vinden.

Zelfs als een dokter licht in onze ogen schijnt,
blijven we verbonden. Terwijl hij verklaart
dat we ongeneselijk zijn, voelen wij ons
meer dan gezond.

Na'vi en Afroini

2011-02-07T05:56:00.000-08:00

Vrijdag keek ik naar een film. Dat doe ik niet zo vaak, ik ben niet echt een filmliefhebber. En als ik dan naar een film kijk, dan zie ik het liefst films die ik al vaak gezien heb (Harry Potter, Alles is liefde) of animatiefilms (Shrek, Finding Nemo). Vrijdag keek ik naar Avatar. Ik verkeerde in de veronderstelling dat het een animatiefilm was en het is inderdaad geen doorsnee speelfilm, maar wel van een geheel ander kaliber dan Shrek of Finding Nemo.
Avatar deed me aan Torenhoog en mijlen breed van Tonke Dragt denken. Dat komt waarschijnlijk omdat ik dat boek vorige week herlezen heb. De overeenkomsten zijn duidelijk: Avatar en Torenhoog en mijlen breed spelen zich beide op een andere planeet af, ergens in de verre toekomst. De planeten zijn allebei nogal vijandig en heel anders dan de aarde, maar tegelijkertijd zijn er toch opvallende overeenkomsten, zoals het bestaan van bomen. Bij Avatar en bij Torenhoog en mijlen breed keert het hoofdpersonage zich uiteindelijk tegen zijn medemensen. De belangrijkste overeenkomst vind ik echter dat de Na'vi bij Avatar en de Afroini bij Torenhoog en mijlen breed allebei een betere manier hebben om met elkaar te communiceren dan mensen. Het is een overheersend thema in beide films. Het mag dan science fiction genoemd worden, eigenlijk gaan beide verhalen toch vooral daarover: mensen kunnen onvoldoende met elkaar communiceren. Met behulp van kleine groene of juist grote blauwe wezentjes wordt geprobeerd ons onze tekortkoming te laten zien. Erg interessant, alleen jammer dat je er toch wat moedeloos van wordt. Een mens kan veel, maar niet van soort veranderen.

Finale Brabant Gedicht 2011

2011-01-30T02:59:00.000-08:00

Gisteren was de finale van Brabant Gedicht 2011. In de trein kwam ik erachter dat ik geen oorbellen in had gedaan, wat ik opvatte als een zeer slecht voorteken. Mijn moeder zag het eerder als een probleem dat opgelost kon worden, dus even later had ik nieuwe oorbellen gekocht. Toen ik ze in wilde doen, bleek echter dat een van de oorbellen kapot was gegaan. Met veel pijn en moeite hebben we (heeft Nicole) het weer kunnen maken, maar voor mij was duidelijk dat dit niet echt mijn dag ging worden. En dat bleek dus ook zo te zijn. Hoewel mijn optreden goed ging, ging Bram Vaassen er uiteindelijk met de winst vandoor. Gelukkig heb ik nog wel een paar positieve reacties gekregen en was het verder een erg leuke dag. 's Middags zijn we naar het Noordbrabants Museum geweest, wat om de volgende redenen zeer de moeite waard is:
*Je kan dit schilderij in het echt zien en op een computer de bijbehorende spreekwoorden bekijken
*Je kan op een computer een eigen navolging van Jheronimus Bosch maken
*Je kan een aantal Nuenense schilderijen van Van Gogh zien (oké, dat is misschien vooral leuk als je, zoals ik, uit Nuenen komt)

Het diner

2011-01-21T02:27:00.000-08:00

Ik had nog nooit een roman van Herman Koch gelezen, alleen zijn columns in de Esta. Die vind ik altijd best aardig en vanwege de grote populariteit had ik dan ook best hoge verwachtingen van Het diner. Dit verhaal heeft een goede opbouw, elk deel heeft de naam van de gang waarmee ze bezig zijn en het gehele boek bestrijkt dus één avondje uit. Leuk idee en samen met de vlotte stijl van Koch had dit een erg leuk boek kunnen zijn. Toch wrong het ergens en het is lastig om te beschrijven waar dat aan lag, omdat ik hier niet de gehele plot wil verraden. In elk geval heeft Koch een bepaalde kunstgreep nodig om het verhaal aannemelijk en geloofwaardig te maken en voor mij werkt die kunstgreep niet. Liever had ik gehad dat de daden van de personages op een andere manier geloofwaardig waren gemaakt. Wel denk ik dat dit een erg geschikt boek is voor middelbare scholieren die een boekverslag moeten schrijven.

Ongehoord

2011-01-11T02:31:00.000-08:00

Aanstaande zondag sta ik op het Poëziepodium Ongehoord in Rotterdam. Het begint om twee uur en het is in de Centrale Bibliotheek van Rotterdam. Dan krijg ik dus mooi de gelegenheid om wat te oefenen voor de finale van Brabant Gedicht 2011. Gisteren was de voorronde en ik ben door! Ook Nic Castle, Sven Mathijssen en Olga Kortz zijn door naar de finale. Op 29 januari zal ik tegen hen, plus vier Vlaams Brabantse dichters strijden om o.a. een podiumplaats op Onbederf'lijk Vers.

Brabant Gedicht 2011

2011-01-05T03:00:00.000-08:00

Noord-Brabantse dichters strijden voor finaleplaats in Brabant Gedicht

De strijd om de titel ‘Beste Brabantse dichter 2011' wordt al in de eerste maand van het jaar beslecht. Dan vindt in 's-Hertogenbosch alweer de zevende editie plaats van Brabant Gedicht. Op 10 januari strijden in stadsBiEB Centrum acht Noord-Brabantse dichters voor een felbegeerde plek in de allesbeslissende finale van deze internationale gedichtenwedstrijd.

Brabant Gedicht is een gedichtenwedstrijd voor jongeren tussen de 16 en 30 jaar, die in (Nederlands of Vlaams) Brabant geboren zijn of er wonen. Tijdens de Nederlandse voorronde op 10 januari dragen acht talentvolle dichters onder het toeziend oog van een deskundige jury voor uit eigen werk. Vier van hen gaan door naar de finale op zaterdag 29 januari, enkele dagen na Gedichtendag, eveneens gehouden in stadsBiEB Centrum.

De uiteindelijke winnaar van Brabant Gedicht 2011 ontvangt een geldbedrag en is verzekerd van een podiumplaats tijdens Onbederf'lijk Vers, het grootste gratis poëziefestival van Nederland dat in april plaatsvindt in de Bossche binnenstad.

Brabant Gedicht is een samenwerking van de bibliotheken in de zustersteden 's-Hertogenbosch en Leuven en wordt mede mogelijk gemaakt gemeente 's-Hertogenbosch.

maandag 10 januari
stadsBiEB Centrum, Hinthamerstraat 72
20:00 - 22:00 uur
toegang gratis

Bibliotheek Den Bosch

Net als vorig jaar doe ik mee aan de voorronde van Brabant Gedicht. Vorig jaar was de finale erg leuk, dus ik hoop dat ik dit jaar ook door zal zijn!

Kerstnummer Meandermagazine

2010-12-27T04:54:00.000-08:00

Meanders kerstnummer van 2010 was een open podium. Iedereen aan wie al eens aandacht was besteed in de rubriek Dichters kon een gedicht insturen. Ook was het mogelijk om via de telefoon in te spreken. Ik heb er gehoor aan gegeven, het resultaat vind je hier: http://meandermagazine.net/wp/2010/12/kerstnummer-vervolg/

Het was wel erg vreemd om een gedicht in een telefoon voor te dragen, maar wel leuk om eens gedaan te hebben.

Niets

2010-12-20T02:11:00.001-08:00

Soms vraag ik me af waarom ik eigenlijk boeken lees. Leuk is het vaak niet, je kan er hoofdpijn van krijgen en het is vermoeiend voor je ogen. Bovendien houd je er vaak niet eens een fijn gevoel aan over. Sommige boeken geven je zelfs een uitgesproken onaangenaam gevoel. Een voorbeeld daarvan is Niets van Janne Teller. Het is een jeugdroman, voor jongeren vanaf dertien jaar. Wie in de veronderstelling verkeerd dat jeugdromans relatief onschuldig en vriendelijk zijn, kan deze roman gebruiken om van het tegendeel overtuigd te raken. Niets is een hoop, maar vriendelijk is het niet. De roman gaat over een Deense schoolklas die op zoek gaat naar betekenis. Een van hen heeft namelijk besloten om niet meer naar school te komen en zijn dagen door te brengen in een pruimenboom, omdat alles toch zinloos is. De klas wil dat Pierre Anthon uit de boom komt, ze willen gewoon niet geloven dat niets betekenis heeft en besluiten actie te ondernemen. Het plan dat ze ten uitvoer brengen, kent op een gegeven moment zo'n wrede uitwerking dat ik er naar van werd. Toch bleef ik lezen. Niet omdat het een leuk boek om te lezen is, maar omdat het me raakte, omdat het interessant is. Heeft het leven betekenis en zo ja, hoe kun je dat bewijzen? Dat zijn grote vragen, maar omdat het kinderen zijn die de vraag proberen te beantwoorden, wordt het niet te abstract. Bovendien is Niets in een goede, enigszins afstandelijke stijl geschreven en was ik toch erg benieuwd hoe het precies af zou lopen. Één ding wringt echter wel: waarom neemt de school geen actie als een van de leerlingen niet meer op komt dagen? In Denemarken zullen daar toch ook wel regels voor bestaan, neem ik aan. Maar afgezien daarvan is Niets een aanrader. Tenminste, als je op zoek bent naar een boek dat je aan het denken zet, dat intrigerend is. Een leuk boek is het niet.

Strikt

2010-12-06T08:29:00.000-08:00

Ongeveer een halfjaar geleden las ik Weg van Minke Douwesz, waar ik heel enthousiast over was. Vandaar dat ik ook met grote verwachtingen begon aan Strikt, haar debuutroman. Het heeft me niet teleurgesteld, integendeel. Ook Strikt is een heerlijke roman om te lezen, met dialogen waarbij mensen voortdurend ontstemd of juist ineens blij zijn. Wel kent het hoofdpersonage, Idske, opvallende overeenkomsten met het hoofdpersonage uit Weg, waardoor je begint te vermoeden dat Douwesz behoorlijk autobiografisch schrijft en je je afvraagt of ze ook een roman zou kunnen schrijven waarin het hoofdpersonage andere hobby's heeft dan cryptogrammen oplossen, muziek luisteren en roeien. Waarschijnlijk niet, maar erg vind ik dat niet. Van mij mogen er nog veel meer romans komen, met allemaal varianten van hetzelfde personage, die bladzijde na bladzijde voortkabbelen over de meest onbenullige dingen. De romans van Minke Douwesz zijn echt. Juist omdat ze gaan over een glas dat omvalt, een trein die nog net gehaald kan worden, gaan ze over onderwerpen waar het leven om draait, de dingen waar we ons in het dagelijks leven zorgen over maken. Los daarvan heeft Strikt wel degelijk een interessant liefdesverhaal, net zoals Weg dat heeft. Een mooi boek dus, fijn voor in deze donkere wintermaanden.

Uitreiking Literatuurprijs Zeist

2010-11-22T08:26:00.000-08:00

Vrijdagavond was de uitreiking van de Literatuurprijs Zeist 2010. Ineens bleek dat alle mensen die in de bundel kwamen hun gedicht voor moesten lezen. Ik had niet eens mijn gedicht bij me, dus ik was slecht voorbereid en moest de bundel van Fred Penninga (de presentator) lenen, maar gelukkig heb ik vervolgens niet het hele gedicht verhaspeld. Verder was er muziek van o.a. Jesse Dorrestijn, dus het was een druk programma. Zo druk, dat we eerder weggegaan zijn, omdat we graag de bus wilden halen. Het openbaar vervoer was niet al te best die dag...
Bovendien hadden we de dag ervoor ook al een drukke dag gehad, omdat we toen naar de boekpresentatie van Lieke Marsman zijn geweest. Dat was leuk, het is ook echt een mooie bundel geworden, met prachtige gedichten. Dat ik Liekes gedichten goed vind, komt niet doordat ik haar ken, het is eerder andersom: ik ken haar omdat ik haar gedichten zo mooi vind.

Het winnende gedicht van de Literatuurprijs Zeist is overigens hier te lezen: http://www.literairzeist.nl/

Marleen (62)

2010-11-15T01:32:00.000-08:00

Vroeger heette het een poesiealbum. Of een vriendschapsboekje.
Vandaag heet het Facebook of hyves.

Het concept is hetzelfde: je doet er alles aan om de wereld, dat wil zeggen, je vrienden en eventueel familie, te laten zien hoe fantastisch je bent. Vroeger volstond een gedichtje als:

“Als je later eens als grootmama
deftig zit naast grootpapa
en je dit album weer eens ziet
denk dan aan mij, vergeet mij niet.”

Hoewel je daar dan nog wel plaatjes van katten bij moest plakken. Met glittertjes. En eventueel nog een klein grapje erbij, zoals:

“Tip tap top, de inkt is op.”

Tegenwoordig wordt er meer van je verwacht. Vooral van de foto’s. Bij poesiealbums was een foto sowieso niet nodig en bij vriendschapsboekjes was een pasfotootje gemaakt door de jaarlijkse schoolfotograaf voldoende, maar nu moet je kunnen bewijzen dat je elk jaar op vakantie gaat en elke maand een spannend feestje hebt gehad.

Een voordeel is dat je tegenwoordig niet meer je vriendschapsboekje uit handen hoeft te geven. Nette kinderen hoeven nu niet meer het verdriet te kennen dat vaak veroorzaakt werd door een slordig kind dat vertelt dat het echt, echt niet meer weet waar het boekje is. Of beweert dat het het boekje nooit gehad heeft. Tegenwoordig beheert iedereen zijn eigen pagina en hebben anderen de mogelijkheid om op bezoek te komen. Dat is een hele verbetering.

Een nadeel is dat één keer een pagina invullen niet voldoende is. De statussen moeten regelmatig vervangen worden, iedereen moet weten wat je doet en waar je dat doet. Daar verdien je respect mee, daardoor kunnen mensen je leuk vinden. Vroeger werd een vriendschap één keer bevestigd. Daarna kon je voor altijd zien hoe je vrienden smeekten om nooit vergeten te worden. Nu is het een dagelijks gevecht om alle vriendschappen te behouden. Elke vriendschap is twee klikken verwijderd van haar einde.

Maar als er niemand meer over is, kun je gelukkig altijd nog een boerderij beginnen.

LiteratuurPrijs Zeist 2010

2010-11-08T00:20:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag was de veiling van de Gedicht en Beeldprijs Almere 2010. Ik kon er helaas niet bij zijn, omdat ik moest werken, maar Nicole was er gelukkig wel. Ons kunstwerk is voor vijftig euro verkocht. De helft daarvan gaat naar Weebale (http://weebale.blogspot.com/), dus we hebben ook nog een goed doel gesponsord.

Verder is volgende week vrijdag de uitreiking van de LiteratuurPrijs Zeist 2010. Er wordt een bundel gemaakt en mijn gedicht zal daar in komen te staan, dus dat is leuk. En ik ben erg benieuwd naar de gedichten die zullen winnen.

En knielde voor hem neer

2010-11-04T08:12:00.000-07:00

Soms is een redacteur te enthousiast met een flaptekst bezig geweest, waardoor het verhaal van a tot z al op het omslag staat. Bij En knielde voor hem neer van Nicolien Mizee is dat ook zo. Oké, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het verhaal niet van a tot z, maar tot ongeveer p verteld wordt, maar in elk geval is het aan te raden om de flaptekst van tevoren niet te lezen. Verder is het wel aan te raden om En knielde voor hem neer te lezen. Zelfs als je de flaptekst al gelezen hebt, want deze roman bezit meer dan een interessant verhaal. Dat Nicolien Mizee in staat is om interessante, fijne personages tot leven te roepen, wist ik al door Voor God en de Sociale Dienst, misschien wel de leukste roman die ik tijdens mijn studie heb moeten lezen. In deze roman is Mizee er ook weer prima in geslaagd om leuke personages neer te zetten. Verder schrijft ze in een zeer fijne stijl, met zinnen als "Micha's hart bonsde, maar dat kon ook komen doordat ze buiten aan het heien waren." (blz. 143) Door de geringe omvang is het ook zeker een goede roman om te lezen als je het eigenlijk heel erg druk hebt.

Vertrektijd

2010-10-27T02:17:00.000-07:00

De flaptekst van Vertrektijd van Truus Matti deed me al direct denken aan De torens van februari van Tonke Dragt (die overigens binnenkort haar tachtigste verjaardag viert, je kunt je kaart naar Uitgeverij Leopold sturen!). Beide jeugdromans hebben een hoofdpersonage dat zich ineens in een vreemd, leeg landschap bevindt en alles vergeten is. Ze weten zelfs hun eigen naam niet meer. Verder gaat het over pratende dieren, wat me dan weer aan (het erg leuke) Hazenpad van Moniek Spaans deed denken. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen.
Ze werden gedeeltelijk ingelost. De structuur van Vertrektijd is zoals die van Hardboiled Wonderland en het einde van de wereld van Haruki Murakami, de verhaallijn in de 'normale wereld' wordt steeds afgewisseld met de verhaallijn in een vreemde wereld. Dat is een interessante structuur, maar hier werd er af en toe wat te snel afgewisseld, waardoor het soms een beetje irritant was. Maar het verhaal zit goed in elkaar en het is altijd fijn om over mysterieuze werelden en vergeetachtige personages te lezen.

Dit boek heb ik van de bibliotheek geleend. Ik leen graag bij de bibliotheek. Niet alleen omdat ik er werk, maar ook omdat het goedkoper is en je het boek bovendien weer terug kan geven, waardoor je niet elk jaar een nieuwe kast hoeft aan te schaffen. Nu zijn er wilde plannen om zoveel te bezuinigen bij de bibliotheek dat er diverse filialen gesloten moeten worden. Mensen zoals wij, die graag lezen, worden daardoor geraakt, omdat de collectie steeds minder groot wordt. Maar het zijn ook vooral oudere mensen en kinderen die erdoor geraakt worden. Zij zijn alleen in staat om naar de bibliotheek te komen als die zich op loop-, fiets- of scootmobielafstand bevindt. Als er filialen gesloten worden, kunnen zij niet meer naar de bibliotheek komen. Als jij dat ook erg vindt, kun je hier de petitie tekenen: http://www.bibliotheekeindhoven.nl/petitie.htm
Alvast bedankt.

Uitreiking Gedicht en Beeldprijs

2010-10-15T01:13:00.000-07:00

Nee, we hebben niets gewonnen bij de Gedicht en Beeldprijs 2010, maar de concurrentie was dan ook groot. Het is een erg mooie tentoonstelling geworden, zeker de moeite waard om te gaan bekijken, ook omdat de bibliotheek van Almere sowieso jaloersmakend mooi is. We maken nog wel kans op de Publieksprijs, hoe je moet stemmen, vind je hier: http://www.denieuwebibliotheek.nl/nieuws/16822651/Gedicht-Beeldprijs-stem-en-win
De kunstwerken worden op zes november geveild. Helaas moet ik dan werken, want ik denk dat het een hele belevenis gaat worden!

Het lastige kroost van kardinaal Guzman

2010-10-01T01:47:00.000-07:00

Ik houd van boeken van Louis de Bernières. Met name van Vogels zonder vleugels, een roman over de laatste dagen van het Ottomaanse Rijk. De trilogie over Zuid-Amerika is ouder dan Vogels zonder vleugels. Het lastige kroost van kardinaal Guzman is het derde deel. Ik heb het eerste deel nog niet gelezen, het tweede deel heel lang geleden, dus het begin was wel lastig. Gelukkig heeft Louis de Bernières de gave om meeslepende verhalen te schrijven, op zo'n fantastische manier dat het niet uitmaakt dat je niet precies meer weet wie wie is en wat er precies aan de hand is. Vanuit verschillende perspectieven gaat het over talloze personages, dus het is sowieso lastig om te onthouden wie er allemaal precies waren, maar het verhaal is daardoor wel veelomvattend en lijkt echt een bepaalde maatschappij in haar geheel te beschrijven. Louis de Bernières schrijft erg beschrijvend en beeldend, waar ik normaal gesproken misschien helemaal niet zo van houd, maar bij hem is het anders. Ik denk dat het aan de personages ligt. Ze zijn zo menselijk, vol zwakheden, en toch (of juist: daardoor) sluit je ze in je hart. De romans van Louis de Bernières kunnen je wel echt aanvliegen, de vreselijkste gruwelijkheden worden niet geschuwd, maar omdat er ook veel humor in zit, is het te behapstukken. Dit derde deel gaat over de invloed van de katholieke kerk op het fictieve Zuid-Amerikaanse land waar de hele trilogie zich afspeelt. Het is een kritische roman, die laat zien hoe geloof kan worden gebruikt voor afschuwelijke dingen, terwijl het juist ook om liefde kan draaien. Het leuke aan De Bernières is dat er regelmatig historische figuren langskomen in zijn romans. Zo speelt Atatürk een hoofdrol in Vogels zonder vleugels en komt in Het lastige kroost van kardinaal Guzman Thomas van Aquino aan bod. Hierdoor wordt het verlevendigd, want als je kritisch schrijft over iets wat totaal fictief is, neem je het minder serieus dan als het echt over deze wereld lijkt te gaan. Louis de Bernières vindt daar een goede balans in. Ik hoop dat hij nog veel meer boeken zal schrijven.

Poëthement

2010-09-23T05:48:00.000-07:00

Aanstaande zondag, 26 september, treed ik weer op bij het Poëthement in het bibliotheekcafé in Eindhoven. Het thema is nazomeren, wat wel toepasselijk is bij het weer van vandaag en gisteren. Meer informatie is hier te vinden: http://www.deweekkrant.nl/artikel/2010/september/21/nazomeren_bij_poA_thement

Verder ga ik volgende week vrijdag naar Vers van het mes in Perdu, omdat Nicole daar optreedt. En die woensdag daarna is alweer de extra workshop van de Schrijverstafel en weer een week later is de prijsuitreiking van de Gedicht en Beeldprijs van Almere. Doordat ik weer ben begonnen met studeren, heb ik momenteel wat minder tijd om te lezen en te schrijven, maar gelukkig zijn er dus nog wel een aantal leuke, literaire dingen waar ik naar uit kan kijken.

Gedicht en Beeldprijs Almere

2010-09-16T10:33:00.000-07:00

Nicole en ik zijn met ons (eerste) literaire handwerk Woorden van troost genomineerd voor de Gedicht en Beeldprijs Almere. Nicole maakte het beeld en ik schreef het gedicht. Morgen gaan we het naar de bibliotheek van Almere brengen.

Detail uit Woorden van troost

Op de prijsuitreiking op 13 oktober presenteren we samen met de andere genomineerden ons werk. Na de prijsuitreiking is er een tentoonstelling in de bibliotheek in Almere Stad en een paar weken later worden de kunstwerken geveild.

Meer informatie vind je op www.gedichtenbeeld.nl

Studenten

2010-09-15T04:57:00.000-07:00

Wij zijn studenten. We zitten in een ruimte die zo klein is dat we soms naar adem moeten happen. Optimistische docenten denken dat we met open monden zitten te luisteren. Pessimistische docenten snauwen dat het onbeleefd is om te gapen. Wij zijn studenten en noemen lessen colleges, klaslokalen collegezalen. Huiswerk maken wordt studeren. We doen alsof het van belang is om te weten wat een paradigmawisseling is en om te bepalen in hoeverre we een bepaald discours gebruiken, maar het enige wat we willen weten, is wat er gevraagd gaat worden op het volgende tentamen en hoeveel woorden het eindessay moet zijn. Eerder heette dat: het proefwerk, het werkstuk, maar die tijd is voorbij. Sommigen van ons hebben minilaptops bij zich en beginnen te typen zodra de docent begint te spreken. Anderen hebben collegeblokken waarin ze zo min mogelijk schrijven, in de hoop dat anderen zullen denken dat zij alles al weten. Als de docent vraagt om stilte, houden we allemaal onze mond. Wij zijn studenten, maar zodra we thuis zijn, zijn we weer zoon, vriendin, dochter, minnaar of eenzaam. In elk geval onszelf.

Zwemmen

2010-09-10T05:01:00.000-07:00

Bij Zwemmen van Nicola Keegan had ik hetzelfde als bij Atmosferische storingen van Rivka Galchen: het idee dat het eigenlijk heel goed is, dat ik het mooi moet vinden, maar dat het me maar niet lukt om het daadwerkelijk mooi te vinden. Dat is grappig, omdat er een citaat van diezelfde Rivka Galchen op het omslag staat: 'Het moet gelezen en herlezen worden.' Misschien had dat me moeten waarschuwen.
Het verhaal van Zwemmen is erg interessant. Het hoofdpersonage, Philomena Ash, heeft nogal een problematische jeugd, met ouders die psychisch niet al te sterk zijn en drie zussen, waarvan er een ernstig ziek wordt. Op een gegeven moment komt ze erachter dat zwemmen een manier is om met deze problemen om te gaan. En dat ze er goed in is, zo goed dat ze medailles wint op de Olympische Spelen. Aan het verhaal ligt het dus niet.
De schrijfstijl is bijzonder compact en gedetailleerd. Compact, omdat er vaak meerdere beelden worden gebruikt om één detail te beschrijven. Aan de andere kant is het juist erg uitvoerig en totaal, zelfs Philomena's babytijd wordt beschreven. Tegelijkertijd blijven essentiele dingen vaak onduidelijk of onderbelicht. Zo worden gedachten én dialogen vaak schuingedrukt weergegeven, wat soms nogal verwarrend is. Ook wordt er zo gefocust op details dat het verhaal uit het oog wordt verloren, dat het bijvoorbeeld niet duidelijk is in welke tijd of op welke plaats Philomena zich bevindt. Ik vermoed dan ook dat in deze roman het verhaal ondergeschikt is, dat het vooral gaat om de originaliteit van de beelden, de zintuigelijke manier waarop het geschreven is. En zoals uit mijn vorige blog al bleek, is dat niet de stijl waar ik het meest van houd. Voor mensen die er wel van houden, is Zwemmen daarentegen een absolute aanrader.
Overigens kent die workshop een vervolg, ik ben voor 6 oktober uitgenodigd bij De Schrijverstafel, dan is er wat meer tijd om de teksten kritisch te bekijken, erg leuk en spannend.

Manuscripta

2010-09-06T05:59:00.000-07:00

Gisteren ben ik naar Manuscripta geweest. Het begin van de dag verliep ronduit stom, omdat er geen treinen reden tussen 's-Hertogenbosch en Utrecht. Omdat ik (met mijn moeder) vanuit Eindhoven ging, was dit nogal een probleem, want nu werd ons verteld dat we via Rotterdam moesten reizen. In Rotterdam aangekomen, werd ons verteld dat we voor Amsterdam door moesten reizen naar Den Haag Holland Spoor. Er werden geen verklaringen of excuses aangeboden, men deed alsof het doodnormaal was dat wij elke stad in Zuid-Holland aandeden, terwijl we daar eigenlijk geen minuut hadden willen verblijven. Uiteindelijk hebben we er zo'n vier uur over gedaan om naar Manuscripta te komen, wat niet echt bevorderlijk was voor de sfeer. Gelukkig was het, toen we er eenmaal waren, wel erg leuk. We hebben o.a. Francine Oomen, Ronald Giphart en P.F. Thomése gezien. En Matt Dings, van wie we zelfs zijn nieuwste boek, Jonge Jaren kregen. Een boek met allemaal interviews met BN'ers over jeugdherinneringen, het lijkt me erg tof.

En ik had dus een schrijfworkshop gewonnen. Het was van de esta, maar het werd gegeven door Mieke Bouma en Marciel Witteman. Er waren zeven mensen en het duurde maar 45 minuten, dus het bleef wat oppervlakkig, maar op zes oktober is er blijkbaar een vervolg. En het was toch wel leuk, vooral ook om de andere inzendingen te horen. Er werd voornamelijk gewezen op wat er goed was, dat vond ik wel jammer, ik had gehoopt dat ze kritischer zouden zijn. De zeven schrijftips waren ook nogal basaal, bijvoorbeeld: "Laat je inspireren" en "Herschrijf". De opvallendste vond ik echter: "Schrijf beeldend en zintuigelijk". Daarachter stond dan nog: "Schrijf met zoveel mogelijk beelden, details en gebruik je vijf zintuigen om die beelden ook bij de lezer te voeden. Hoe voelt, smaakt, klinkt en ruikt het?"
Dat beeldend schrijven iets positiefs is, begrijp ik. Al denk ik dat het er voornamelijk om gaat dat je originele beelden gebruikt. Maar zintuigelijk? Ik geloof niet dat ik zintuigelijk schrijf, integendeel. Het lijkt mij dat het meestal absoluut niet interessant is hoe de omgeving eruitziet, wat voor geluiden er te horen zijn. Ik zou mensen eerder af- dan aanraden om zintuigelijk te schrijven en zo veel mogelijk details te gebruiken. Ik denk dat elk detail dat je noemt een functie moet hebben. Misschien heb ik het verkeerd begrepen, maar een voorbeeld van zintuigelijk schrijven lijkt mij: "Het was een vrijstaand huis met groene garagedeuren en een grote serre. Het grasveld was zo groot dat er minstens drie families op konden picknicken. Het enige wat ik hoorde, was het geroep van een koekoek."
Stel je voor dat een heel boek op die manier geschreven zou zijn. Dat lijkt mij erg vermoeiend en oninteressant. Alleen als het voor het verhaal van belang is, zou ik zeggen dat de garagedeuren groen waren, of dat er alleen een koekoek te horen is. Maar wellicht gaat het hier om een smaakverschil en vinden veel mensen het wél prettig om zo veel zintuigelijke beelden te moeten verwerken. Er zijn mensen die in kleur en geluid dromen en die voornamelijk in beelden denken, misschien vinden zij het fijn als een verhaal vol beelden staat. Maar een 'gouden schrijftip' lijkt het mij toch bepaald niet. In elk geval was ik niet van plan om voortaan te bedenken of mijn hoofdpersonage blond of bruin heeft, groot of klein is. Dat mag de lezer van mij allemaal fijn zelf bepalen.

Een groene bloem

2010-08-31T02:14:00.000-07:00

Op het moment lees ik niets. Dat komt omdat ik nog een beetje moet bijkomen van Een groene bloem, de trilogie van Floortje Zwigtman. Nu heb ik de drie delen niet direct achter elkaar gelezen, dat zou te veel worden, maar wel in een redelijk kort tijdsbestek. Dat moet ook, want er komen behoorlijk wat personages in het verhaal voor. Adrian Mayfield is de hoofdpersoon. Hij woont aan het eind van de negentiende eeuw in Londen. Omdat het zo'n veelomvattend verhaal is, wat in totaal meer dan 1500 bladzijdes heeft, is het lastig samen te vatten, maar het gaat er in elk geval om dat Adrian homo is en voortdurend in de problemen raakt. Het leuke aan Een groene bloem is dat Oscar Wilde een van de personages is. Minder leuk is dat hij wordt aangeklaagd omdat hij homo zou zijn. Ik was blij dat ik niet precies op de hoogte was van het leven van Oscar Wilde, dat ik de uitkomst van de rechtzaak niet kende, daardoor bleef het verrassend en spannend. Verder is de schrijfstijl van Floortje Zwigtman ontzettend fijn, op een bepaalde manier doet het aan Harry Potter denken. Daarbij vlieg je ook door de bladzijdes heen en denk je ook voortdurend: 'O Harry/ Adrien, doe dat nou niet!' Het laatste deel, Spiegeljongen, vond ik iets minder sterk dan de andere delen, maar alles wordt op het laatst wel mooi afgerond. Hoewel ik het niet erg had gevonden als er nog een deel vier en vijf over de rest van zijn leven zou zijn geschreven. Gelukkig heb ik net op wikipedia gelezen dat er nog wel een spinoff is van het tweede deel. Hopelijk hebben ze dat ook in de bibliotheek.

Van Eibergen tot Amsterdam

2010-08-29T01:54:00.000-07:00

Er zijn mensen die denken dat een hobby als schrijven zich voornamelijk binnenskamers afspeelt. Dat zal voor sommige mensen ook het geval zijn, maar hoeft zeker niet per se. Zo kan je ook uitgenodigd worden voor een optreden in Eibergen (http://www.openei.nl/de-maat-kunstentaal). Het overkwam Nicole, en ik ging graag met haar mee. Eibergen ligt in het oosten van het land, tussen Groenlo en Haaksbergen. Dat is dus Heel Ver Weg. Gelukkig was de organisator van het festival zo vriendelijk om ons van station Ruurlo af te halen. Het regende. Dat was jammer. Nu had ik sowieso al niet verwacht dat het een erg druk festival zou worden, simpelweg omdat Eibergen minder inwoners heeft dan, bijvoorbeeld, Utrecht of Eindhoven, maar door de regen werden waarschijnlijk een hoop potentiële bezoekers afgeschrikt. Terwijl er leuke dingen te zien waren, zoals een percussiegroep. Percussie is altijd goed, zodra je een trommel en een beetje ritmegevoel hebt, klinkt het goed. Verder was er een optreden van 'Ongeordend'. Deze jongen gaf na elke 'track' weer een weerbericht ('Gelukkig regent het nu niet!', 'Ik denk dat het zo gaat regenen!', 'Helaas regent het nu!'), maar zijn teksten spraken me erg aan, hoewel ze nogal deprimerend waren. En Nicole deed het ook weer geweldig, dus ik had eigenlijk een erg leuke middag.

En dan is volgende week Manuscripta, daar zal het wel wat drukker zijn. Ik mag meedoen aan een schrijfworkshop, je kon dat winnen door een begin van een verhaal op te sturen. Ik ben erg benieuwd hoe het zal gaan, maar het wordt vast leerzaam. Ik heb er in elk geval wel zin in!

Rico's vleugels

2010-08-17T01:04:00.000-07:00

Dat Rascha Peper in staat is om mooie boeken te schrijven, wist ik al, omdat ik eerder Russisch blauw en Wie scheep gaat heb gelezen. Dat was echter al een tijdje geleden, dus ik zou niet meer kunnen zeggen waar die romans precies over gaan en wat ik ervan vond. Maar nadat ik de eerste twee delen van de trilogie van Floortje Zwigtman had gelezen, had ik behoefte aan een wat dunner boek waarin het niet voortdurend over homoseksuele mannen gaat en herinnerde ik me de romans van Rascha Peper. Ik koos Rico's vleugels. Op mijn versie staat geen flaptekst, anders had ik waarschijnlijk een ander boek gekozen. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan, want Rico's vleugels is een prachtig boek. Het gaat over een echtpaar met een enorme schelpencollectie. Ze willen de collectie overdragen aan een instituut, maar eerst willen ze alles nog eens controleren, om op die manier afscheid te nemen. Dat klinkt niet heel spannend, maar dat wordt het uiteindelijk wel. Het einde is zelfs wat te dramatisch naar mijn zin, maar tegelijkertijdpast het goed bij het thema van de vergankelijke schoonheid. Rascha Peper slaagt erin om je te laten meeleven met personages die je, als je erover zou lezen in de krant, zou verafschuwen. Ze geeft elk personage zijn eigen stem, wat ik echt ontzettend knap vind. Zo praat Rico, een jongen uit het dorp die voor het echtpaar, de Rochèls, gaat werken en vooral van motoren houdt, nogal plat en gebruikt hij veel grof taalgebruik. De Filippijnen, waar de Rochèls wonen, noemt hij consequent de Filistijnen. Grappig is dat er in een boekverslag op scholieren.com precies dezelfde fout wordt gemaakt.
Rascha Peper ken ontzettend goed verhalen vertellen, dat bewijst ze met Rico's vleugels voor mij opnieuw.

Jonge Friese dichters

2010-08-11T02:21:00.000-07:00

In het laatste nummer van Schrijven Magazine schrijft Atze van Wieren over 'jonge Friese dichters'. Blijkbaar stond er in de Leeuwarder Courant een artikel over hen, waarin ze beschreven werden als poëten die op een zolderkamertje gedichten schreven en hoopten dat ze ooit ontdekt zouden worden (hoe de krant hen dan gevonden had, stond er helaas niet bij). Atze van Wieren oordeelt genadeloos over hen, ze zouden geen weet hebben van de dichterswereld en niet meedoen aan wedstrijden en optredens. Dat in het krantenartikel stond dat ze zelf niet veel dichtbundels lazen, was nog wel het ergste. Hij zegt: "Ze lezen bijna geen andere dichters, verdiepen zich kennelijk niet in de techniek van het dichten, kortom: gaan voorbij aan het besef dat [...] je een nooit aflatend doorzettingsvermogen moet hebben om op dat gebied iets te bereiken."

Een van de dichters waar Van Wieren zich zo over opwindt, is Harm Hendrik ten Napel. Dit verbaasde mij zeer. Als iemand mij zou vragen om een nieuw talent te noemen, iemand wiens naam je de laatste tijd overal tegenkomt en die er hard aan werkt om succes te krijgen, zou Harm Hendrik een van de eerste mensen zijn aan wie ik moest denken. Ook hij trad bijvoorbeeld op bij 'Dichters in de Prinsentuin' vorig jaar en verder weet ik dat hij mee heeft gedaan aan de Kunstbende en dat hij in een bundel van 'Schrijf je reis' stond. Met deze kennis in je achterhoofd is het hele artikel van Van Wieren eigenaardig te noemen. Hoezo weet Harm Hendrik niets van de dichterswereld, waarom zou hij geen doorzettingsvermogen hebben, hoezo zou hij nooit opgetreden hebben? Het lijkt er eerder op dat Van Wieren zelf de dichterswereld voor een groot deel niet kent. Als hij "Harm Hendrik ten Napel" op google zou hebben ingetypt, zou hij zo zijn blog hebben gevonden, waarop vermeld wordt waar hij allemaal aan mee heeft gedaan en wat hij heeft gewonnen. Ook is er vrij snel een behoorlijk indrukwekkend lijstje te vinden op een site van de NCRV met zijn prijzen en publicaties van 2007 en 2008. Als ik Harm Hendrik was, zou ik zwaar beledigd zijn door het artikel van Van Wieren.

Het enige waar Van Wieren nog gelijk in zou kunnen hebben, is dat Harm Hendrik niet veel andere dichters zou lezen. Dat zou kunnen, ik weet het niet. Volgens het artikel heeft hij wel eens wat van Kopland gelezen, volgens zijn blog heeft hij een bundel van Nolens gelezen, dus het lijkt mij dat het nogal meevalt, maar goed, misschien vindt Van Wieren dat wij, voordat we beginnen schrijven, eerst een soort canon van Nederlandse poëzie tot ons moeten nemen. Ik vraag mij af of we dat van jonge dichters moeten verwachten. Natuurlijk is het goed om kennis te nemen van andere poëzie, maar moet dat per se door het lezen van dichtbundels, zoals Van Wieren suggereert? Ik denk van niet. Poëzie kun je overal tegenkomen, in de bus, op de muur, in liedteksten, in schoolboeken, op internet en bij optredens. Misschien lees je dan niet de Nederlandse dichters die het bekendst zijn, maar hoe erg is dat? Waarom zouden jonge dichters moeten schrijven zoals hun voorgangers dat deden, waarom mogen ze geen inspiratie halen uit muziek en film (zoals Albert Meijer blijkbaar doet)? Wat is er precies mis met Deelder en Chabot (dichters die Tim Dijkstra graag leest)? Nee, de meeste jonge dichters zullen inderdaad niet veel dichtbundels in huis hebben. Ze plaatsen wat gedichten op internet en lezen daar voor het eerst ook andere gedichten. Ze doen mee aan een wedstrijd en lezen het winnende gedicht. Ze gaan naar een festival waar ze optredens horen van Jurre van den Berg of Tjitske Jansen. Dat mensen geen dichtbundels lezen, wil niet zeggen dat ze geen kennis nemen van andere dichters.

Kortom, het advies van Atze van Wieren aan de 'Friese poëten in de dop' om "wat minder 'in stilte en buiten beeld' aan hun gedichten te schaven en wat meer buiten de deur te onderzoeken wat er zoal te koop is" slaat nergens op. Ten eerste weten ze prima wat er buiten de deur allemaal gebeurt, ze staan immers niet voor niets in de krant (al was dat misschien een nogal misleidend artikel, als Van Wieren daar al die foutieve conclusies uit kon trekken). Ten tweede is het helemaal niet erg om eerst in stilte aan je gedichten te werken, voordat je ze opstuurt naar tijdschriften en uitgeverijen. Als deze dichters zo slecht zijn als Van Wieren beweert, is het misschien juist goed dat ze niet voortdurend in de openbaarheid willen treden.

Harm Hendriks blog: harmhendriktennapel.web-log.nl

2010-08-03T06:57:00.000-07:00

Ik zei:
In deze straat is een jongen vermoord,
omdat zijn moeder steeds zo hard praatte.
De jas van haar zoon ligt daar in de modder
en uit haar mond komt nu geen enkel woord.

Er werd gezegd:
Wat is het verband, waarom zoek je niet
naar het grotere verband?

Ik keek in de EHBO-kist en vond
een hoop blauwe ovenwanten.
De jongen had zijn handen verbrand,
misschien was dat de reden.

Er werd gezegd:
Maar wat is het grotere geheel?

Ik wist het niet,
ik ben geheelonthouder.

Belangrijke voorwerpen en persoonlijke bezittingen uit de collectie van Lenore Doolan en Harold Morris, inclusief boeken, kleding en sieraden

2010-07-28T00:42:00.000-07:00

Wie in de bieb wat lukraak boeken uitzoekt, zal niet snel Belangrijke voorwerpen en persoonlijke bezittingen uit de collectie van Lenore Doolan en Harold Morris, inclusief boeken, kleding en sieraden van Leanne Shapton uitkiezen. De titel is te lang, het omslag is ronduit lelijk en het formaat is raar. Wie iets beter kijkt, komt tot de conclusie dat het een veilingscatalogus is en zal denken dat het eigenlijk bij de non-fictieboeken hoort. Wie echter nog wat beter kijkt (of ergens iets over dit boek heeft gehoord of gelezen en zodoende al iets beter weet wat hij/zij in handen heeft), merkt echter dat het een fictieve veilingscatalogus is. Een catalogus met daarin alle spullen van Lenore Doolan en Harold Morris die herinneren aan hun liefde. Leanne Shapton slaagt erin om een liefdesgeschiedenis te vertellen met enkel foto's en beschrijvingen van spullen. Niet alleen van boeken en kleding, maar ook foto's en e-mails. In hoeverre kun je mensen leren kennen aan de hand van hun spullen? Dat blijkt vrij goed te kunnen, het is niet moeilijk om mee te leven met Lenore en Harold, vooral omdat je weet dat het tragisch afloopt; hun bezittingen worden immers niet voor niets geveild. Een heel bijzonder en origineel boek dus, over hoe liefde zich in materiële zaken kan ophouden.

Momenten van stilte

2010-07-21T07:57:00.000-07:00

Momenten van stilte

1. Het moment waarop je in je bed naar de stilte van de nacht aan het luisteren bent.
2. Gevolgd door het moment waarop de stilte wordt onderbroken door de koelkast die afslaat.
3. Het moment waarop je je realiseert dat je niet de nacht hoorde, maar het brommen van de koelkast. Dat de stilte nu is onderbroken door het wegvallen van geluid.
4. En dat je dan bedenkt dat stilte met het ontbreken van beweging te maken heeft en dat nu de enige beweging het heen en weer gaan van de lucht is, van jouw longen de kamer in, van de kamer naar de longen van je geliefde en dan weer terug.
5. Dat je alleen nog de diepe ademhaling van je geliefde hoort en weet dat dat de mooiste stilte is.

Ik ging op vakantie en nam mee...

2010-07-20T00:12:00.000-07:00

Het was nog best lastig om te bepalen welke boeken we mee zouden nemen op vakantie. Het moesten er niet te veel zijn, omdat we met de trein gingen en dus alles zelf mee moesten sjouwen, maar anderzijds moesten het er natuurlijk ook niet te weinig zijn, want we waren wel van plan om fijn te lezen. Uiteindelijk namen we deze vier romans mee:
1. Vreselijk gelukkig van Erling Jepsen. Echt een fijn vakantieboek, vooral als je -zoals wij- naar Denemarken gaat. En ik was blij dat wij bij Kopenhagen zaten, en niet in een dorpje als Jepsen beschrijft...
2. Atmosferische storingen van Rivka Galchen. Over een psychiater die denkt dat zijn vrouw vervangen is door een dubbelgangster. Interessant boek, zelf vond ik het soms wat irritant dat het onduidelijk was hoe het nu zat. Maar dat is tegelijkertijd natuurlijk ook het interessante eraan, dat begrijp ik ook wel.
3. Het luizenpaleis van Elif Shafak. Een Turks boek met een nogal trieste raamvertelling, maar verder echt een heerlijke roman, waarin een huis de hoofdrol speelt. Alle verhalen van de bewoners worden verteld, maar deze hebben dan ook weer met elkaar te maken (dat de ene bewoner bijvoorbeeld bij de andere langsgaat).
4. Publieke Werken van Thomas Rosenboom. Het lijkt wel wat op Zoete mond, ook hier twee mannelijke personages die erin slagen om een puinhoop van hun leven te maken. Ik vond dit verhaal wel wat interessanter, het speelt zich af tussen 1888 en 1890, een interessante tijdsperiode. Waarschuwing: lees NIET de achterflap, hier worden allerlei dingen vermeld die je nog helemaal niet wil weten als je het boek leest.

DroomNummerNegen

2010-06-27T10:05:00.000-07:00

Vroeger las ik regelmatig thrillers, zoals die van Nicci French en Sue Grafton. Tegenwoordig lees ik liever ander soort boeken en als ik nu eens gewoon lekker wil lezen, doe ik dat liever met een jeugdroman dan met een spannend boek. Het was dus alweer een tijdje geleden dat ik een boek las dat me deed griezelen en huiveren. DroomNummerNegen van David Mitchell bracht daar verandering in. Het is niet bepaald een roman die je zo eventjes lekker leest terwijl je ondertussen het WK volgt, maar het is ook niet zo moeilijk en ondoordringbaar als Wolkenatlas, een andere roman van deze auteur, dat ik nogal irritant vond. Dat was bij DroomNummerNegen wel anders, deze roman bevat een echt verhaal (in tegenstelling tot Wolkenatlas, dat vijf verhalen bevat die nauwelijks met elkaar te maken hebben) waardoor je wilt blijven lezen, omdat je benieuwd bent hoe het verder gaat. Het verhaal gaat over Eiji, een Japanse jongen die in Tokyo zijn vader zoekt. Dat blijkt nogal een gevaarlijke missie te zijn, waardoor hij in hachelijke situaties belandt (bowlen was nog nooit zo eng geweest), maar gelukkig zit er ook veel humor in deze roman. Het doet vagelijk denken aan Steven Hall en Haruki Murakami en dat is natuurlijk alleen maar positief.

Park Picknick Poëzie

2010-06-22T02:21:00.001-07:00

Aanstaande zondag is er weer een nieuwe editie in het Griftpark van Park Picknick Poëzie. Vorig jaar was ik erbij, om Nicole op te zien treden, en dat was erg leuk. Ook dit jaar treedt Nicole op, maar ikzelf ook, dus het belooft minstens zo leuk te worden. Aleid Wolfsen en Ella Vogelaar schijnen ook te komen en verder treden o.a. Chrétien Breukers, Ingmar Heytze en Leo Mesman op. Vorig jaar werden we gestoofd door de zon, die kans zit er deze keer ook in, maar ik heb er zin in!

Meer informatie op: http://www.utrecht.nl/smartsite.dws?id=144532

Good buy

2010-06-17T03:15:00.000-07:00

Zoals de Engelse klant die vriendelijk teruggroette en de winkel verliet
nadat de winkelier had verteld hoe goedkoop zijn spullen waren,
zo begrijpen wij elkaar.

De eenzaamheid van de priemgetallen

2010-06-08T00:41:00.000-07:00

Zoete mond van Thomas Rosenboom en De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano hebben op het eerste gezicht misschien niet zo veel gemeen, maar in beide romans komt een mannelijke, onzekere hoofdpersoon voor. Het is verfrissend om eens te lezen over mannen bij wie de dingen niet vanzelf gaan, die zich ervan bewust zijn dat andere mannen zomaar een meisje durven kussen, terwijl er bij hen een onoverbrugbare afstand lijkt te bestaan. Het thema van die priemgetallen vind ik echt erg mooi bij De eenzaamheid van de priemgetallen, hoewel ik niet echt geïnteresseerd ben in wiskunde. Ik had veel positieve berichten over dit boek gehoord en het leest inderdaad erg fijn, maar toch vond ik sommige verhaallijnen niet voldoende gemotiveerd, waardoor ze voor mij ongeloofwaardig waren. Ik begreep bijvoorbeeld echt niet waarom Alice zo graag bevriend wilde zijn met het vervelendste meisje uit haar klas, dat ze zelfs net zoals zij een tatoeage wilde hebben. Verder worden er nogal grote tijdssprongen gemaakt, deze roman had wat mij betreft wel wat langer gemogen, er had meer tekst gebruikt kunnen worden om de vriendschap tussen de twee hoofdpersonen te beschrijven. De hoofdpersonages zijn zo interessant dat ik hen graag nog wat beter had willen leren kennen.

Utrecht over Utrecht

2010-06-02T02:29:00.001-07:00

Net als vorig jaar doe ik mee met het festival Utrecht over Utrecht, deze keer met een verhaal en een gedicht. Ik ga er niet vanuit dat ik iets win, het is lastig om opnieuw iets te bedenken met zo'n dwingend thema (alles moet over Utrecht gaan/ zich in Utrecht afspelen), maar het geeft me wel weer een kans om op te treden. Wie zin heeft om mijn verhaal (een verkorte versie, omdat iedereen die iets instuurt, mee mag doen, zou het anders wel heel lang gaan duren) of gedicht te horen, moet op 13 juni naar het Louis Hartlooper Complex komen. Lezen kan ook, de inzendingen schijnen ook ergens te klaar te liggen, zodat daar de volledige versie van de verhalen alsnog kan worden gelezen. Tot slot nog mijn gedicht van vorig jaar, om alvast in de stemming te komen:

Reizigers

De reiger weigert rustig te wachten in het weiland.

Hij blijft liever bij de grachten, samen met de stadsduiven,

die steeds de weg vergeten- even vragen aan die fietser.

De visser vist, maar vangt niets en ik wandel

wantrouwend naar de Trans.

De koekoek is eenzaam. Alleen een verre vriend

spreekt dezelfde taal als hij, terwijl de reiger zwijgt

en poedels in het park per ongeluk mijn been

als boterham behandelen.

Hoe kunnen ze weten waar koren vandaan komt?

Heb medelijden, zij dragen geen vleugels. Wij lopen

op hoge poten.

Jonathan Strange & Mr. Norrell

2010-05-24T03:49:00.000-07:00

Jonathan Strange & Mr. Norrell van Susanna Clarke is een boek dat nog realistischer aandoet dan Harry Potter. Nu zijn er natuurlijk mensen die zeggen dat de hele wereld van Harry Potter onmogelijk kan bestaan en dat het hele concept volslagen onrealistisch is, maar daarbij heb je dan de verklaring dat Dreuzels zich er nu eenmaal niet van bewust zijn dat er een hele tovergemeenschap en -wereld is. Bij Jonathan Strange & Mr. Norrell ligt dat anders, daar weet de Engelse bevolking heel goed dat er magie bestaat, al wordt die in de tijd dat het boek begint (1806) niet of nauwelijks meer beoefend, alleen bestudeerd. En juist daardoor is het zo knap dat je in dit boek gelooft, de geschiedenis wordt eigenlijk herschreven. Mensen als Napoleon en Lord Byron komen erin voor, worden naadloos in het verhaal gevoegd en alles klopt gewoon. De vele voetnoten helpen ook mee om de geloofwaardigheid te vergroten. Er wordt een alternatieve geschiedenis geschapen en terwijl je het leest, geloof je meer in het alternatief dan in de werkelijkheid. Toegegeven, dat komt ook door de lengte van het boek. Als je jezelf meer dan negenhonderd pagina's in een bepaalde wereld onderdompelt, ga je overal in geloven. Maar dat deze roman in een erg fijne stijl is geschreven en een bijzonder knap bedacht verhaal vertelt, helpt ook zeker mee. Het einde van de roman is spectaculair, de plot klopt op een bewonderenswaardige manier. Ik ga hier geen poging doen om het verhaal verder samen te vatten dan: "Het gaat over twee tovenaars die de magie in Engeland willen doen herleven en een kwaadaardige elf". Zodra je tijd hebt, moet je deze roman zelf maar lezen. Het was de tweede keer dat ik Jonathan Strange & Mr. Norrell las en ik vond het minstens zo'n aanrader als de eerste keer.

Het ongeluk

2010-05-11T07:40:00.000-07:00

Het tijdschrift Esta had een thrillerwedstrijd georganiseerd, waarbij je een kort thrillerverhaal moest schrijven met de volgende (door Simone van der Vlugt bedachte) beginzin: "Als ze dit van tevoren had geweten, zou ze een vluchtplan hebben uitgewerkt." Ik houd niet van thrillers. Toch heb ik een poging gewaagd. Niet omdat ik dacht dat ik ook maar enig kans had om te winnen, maar omdat het me een leuke uitdaging leek en omdat wedstrijden me altijd motiveren om te gaan schrijven. Hier zijn nog een aantal andere inzendingen te lezen: http://sites.google.com/site/stephdedaal/ Verder wordt het winnende verhaal in Esta gepubliceerd.

Het ongeluk

Als ze dit van tevoren had geweten, zou ze een vluchtplan hebben uitgewerkt. En dat niet alleen, ze zou een overlevingspakket hebben meegenomen. Een plattegrond van het gebouw, bijvoorbeeld, en een zakmes. Hoeveel liter water had je ook alweer nodig bij noodsituaties? Opnieuw likte Katja met haar tong langs haar lippen. Was ze maar een slang, dan had ze door de openstaande deur kunnen glibberen. Ze zuchtte geïrriteerd. Zulk soort gedachten waren zinloos, ze kon beter bedenken hoe ze hieruit kon ontsnappen. Het vastgebonden op een stoel zitten, beviel haar namelijk totaal niet. De spijlen van de rugleuning duwden hinderlijk tegen haar schouderbladen. Voorzichtig probeerde ze naar voren te buigen, maar dat werd onmiddellijk bestraft met een flinke duw.
‘Stilzitten, had ik gezegd!’ Weer werd ze geduwd, zo hard dat ze met stoel en al op de grond smakte. Vol afschuw proefde ze zand in haar mond en nog iets, bloed misschien. Toen werd het zwart voor haar ogen.

Katja hield van lezen. Op die manier kon ze de wereld om zich heen vergeten. Sinds een paar maanden was ze regelmatig in de bibliotheek te vinden. Omdat haar leesgedrag zich tot voor kort tot recepten en televisiegidsen beperkte, was ze erg blij geweest toen een bibliothecaresse bij haar eerste bezoek had gevraagd of ze advies nodig had. Katja had altijd gedacht dat bibliothecaressen kleine vrouwen waren met kort, asblond haar en dikke brillenglazen, maar deze vrouw was een stuk groter dan zij en had lang, donkerkrullend haar. Al snel gaf de vriendelijke bibliothecaresse haar elke week twee boeken mee, die Katja gretig verslond. Soms had ze zelfs boeken speciaal voor haar apart gehouden. Dus toen ze aan haar had gevraagd of ze even mee naar achteren wilde lopen, had Katja geen enkele argwaan gekoesterd. Het was bijna sluitingstijd en het enige wat ze zich had afgevraagd, was of ze nog tijd zou hebben om naar de slager te gaan.
Met zelfverzekerde stappen was de bibliothecaresse een kleine kantine doorgegaan en daarna een trap af. Katja was haar gevolgd.
‘Ik heb iets voor je wat je zeker gaat bevallen,’ had ze over haar schouder geroepen. ‘Iets wat je wel hebt verdiend.’

Katja had gedacht dat het om een nieuw boek ging, eentje dat officieel nog niet mocht worden uitgeleend en ze was blij dat ze zo’n goede band met deze bibliothecaresse had opgebouwd.
Ze gingen een deur door, de hoek om, nog een klein trapje af en opnieuw door een deur. Nu stonden ze in een donkere ruimte vol dozen. Katja kon ruiken dat er boeken in zaten, al waren het overduidelijk geen nieuwe boeken.
‘Ga maar even zitten’, zei de bibliothecaresse. ‘Ik moet nog even iets zoeken.’ Ze gebaarde naar een stoel in het midden van de ruimte. Met een ongemakkelijk gevoel ging Katja zitten. Ineens begreep ze niet goed wat ze hier deed, in de krochten van de bibliotheek.
‘Ik moet zo eigenlijk zo weg’, zei ze aarzelend.
‘Jij gaat helemaal nergens heen.’
Het volgende moment had de bibliothecaresse twee dikke touwen voor haar langs gegooid en achter de stoel vastgeknoopt, waardoor ze alleen nog maar met haar benen kon bewegen. De touwen hielden haar bovenlichaam en armen stevig tegen de rugleuning van de stoel gedrukt. Ze schopte wild, maar de bibliothecaresse pakte nog een touw en bond daarmee haar benen aan de stoelpoten vast. Het ging zo snel dat Katja er absoluut zeker van was dat ze bij de scouting had gezeten. Zelf had ze in haar jeugd alleen harples gehad.
‘Wat doe je?’ Wanhopig probeerde ze los te komen. ‘Help!’
‘Niemand kan je hier horen. En zit alsjeblieft stil, anders krijg je een klap voor je kop.’ De vriendelijke stem van de bibliothecaresse had ineens gemeen geklonken. Of misschien verbeeldde ze zich dat alleen maar. Katja zat stil en wenste dat ze een vluchtplan had.

Een jaar eerder was Katja’s leven perfect geweest, op wat kleine strubbelingen na. Ze had een keer een akelige schimmelinfectie gehad, haar studie had een jaar langer geduurd dan nodig en haar moeder had zonder het aan haar te vragen haar lievelingsknuffel weggegooid, maar afgezien daarvan was haar leven een aaneenschakeling van hoogtepunten geweest. Katja hield van het leven en het leven hield van haar. Soms had ze zich afgevraagd of haar dat tot een onaangenaam persoon maakte en hoopte ze bijna op wat ellende, zodat ze sympathie bij mensen kon opwekken. Toen die ellende zich uiteindelijk als een atoombom op haar leven stortte, bleek het echter toch niet zo te werken. In één avond was haar hele leven vanuit het niets een puinhoop geworden. Achteraf had ze misschien de tekenen kunnen herkennen, maar op het moment zelf had ze het niet erg gevonden dat haar vriend Noud af en toe een dag niets van zich liet horen. Ze had het zelf erg druk gehad met haar leuke, nieuwe baan. Eigenlijk had ze Noud nauwelijks gemist, maar toen ze hem met een ander meisje betrapte, was het toch een klap in haar gezicht geweest. Van televisieseries wist ze dat je jezelf moest bezatten als je aan de kant werd gezet, dus had ze dat vol overgave gedaan. Daarna was ze in de auto gestapt en op weg naar huis gegaan. In haar beleving was er plotseling een vrouw voor haar auto gaan liggen, maar de politie had daar een heel andere mening over gehad en was bepaald niet sympathiek geweest. De vrouw kon het helaas niet meer navertellen en had Katja daardoor genoeg ellende voor de rest van haar leven bezorgd. Het besef dat er door haar toedoen iemand dood was, knaagde aan haar als hamsters aan de spijlen van hun kooi. Tot overmaat van ramp was ze door het hele gebeuren ook nog eens haar baan verloren. En nu lag ze op een vieze vloer, vastgebonden aan een stoel. Van haar perfecte leven was niets meer over.

Toen ze weer bijkwam, hing het gezicht van de bibliothecaresse vlak boven haar.
‘Dag Katja, daar ben je weer. Heb je enig idee waarom je hier bent?’
Katja schudde haar hoofd.
‘Je hebt mijn zus vermoord. Het enige familielid dat ik had.’
‘Ik heb haar niet vermoord.’ Haar stem klonk onvast. ‘Ik deed het niet expres.’
‘Dat is niet relevant, het resultaat is hetzelfde. Eerst leefde Anna en nu niet meer, door jouw schuld.’
‘Het spijt me.’ Ze probeerde te gaan zitten en merkte dat de touwen los waren. De stoel stond weer overeind, alsof er niets gebeurd was. ‘Het spijt me echt.’
‘Het spijt mij ook.’
Een seconde later leek alles tegelijk te gebeuren. De bibliothecaresse liet het mes zien waarmee ze de touwen rond Katja had losgesneden en maakte een steekbeweging. Katja schopte in een reflex tegen haar pols aan, waardoor het mes uit haar hand vloog en op de grond kletterde. Allebei doken ze naar het mes, maar omdat Katja nog steeds op de grond zat, was zij sneller. Ze greep het mes en stak het in de buik van de vrouw. De kreet die ze slaakte, bezorgde Katja kippenvel. Pas toen ze het bloed zag, krabbelde ze overeind en rende de deur uit, op zoek naar de uitgang.
Ze had het niet expres gedaan.

Nieuwe Eindhovense stadsdichter

2010-04-29T01:12:00.001-07:00

Ik woon dan wel in Utrecht, toch reis ik voor literaire activiteiten soms nog af naar Zuidoost-Brabant. Zo heb ik afgelopen zondag opgetreden bij de Walburg te Nuenen, wat erg leuk was. Mooi weer, mensen lachten, het ging goed. En gisteren ben ik naar Eindhoven gegaan, omdat daar de nieuwe stadsdichter bekend werd gemaakt en de aftrap van een nieuwe editie van de Eindhovense Literatuurstimuleringsprijs werd gegeven. Ik werd geïnterviewd, omdat ik de laatste editie gewonnen had. Van tevoren was ik bang voor vreselijke toestanden, een beetje zoals in de Oekraïne, met eieren en vechten en zo, aangezien de jury eerst vijf genomineerden aan zou wijzen die op zouden mogen treden, maar vorige week liet weten dat de winnaar al bepaald was. Dat was natuurlijk ook niet zo handig van ze, maar gelukkig was het gewoon een gezellige avond en was er wel ruimte om kritiek te leveren, al werd daar vervolgens natuurlijk niets mee gedaan. Piet van den Boom is het geworden, hij had er speciaal zijn vakantie voor uitgesteld. Hopelijk kan hij de hoge verwachtingen waarmaken, zodat vriend en vijand over twee jaar kan zeggen: 'De jury heeft destijds de juiste beslissing genomen.' Ik wens hem veel succes.

Weg

2010-04-28T00:50:00.000-07:00

Weg van Minke Douwesz is een flinke roman, ruim vijfhonderd pagina's. De bladzijdes zijn echter dun, dus in eerste instantie lijkt het mee te vallen. Of tegen te vallen juist, want Weg is zo'n roman waarvan je hoopt dat het nog lang niet ophoudt. Qua vormgeving en lettertype doet het nogal denken aan de serie Het Bureau van Voskuil, wat logisch is, aangezien ze allebei zijn uitgegeven bij Van Oorschot. Maar er zijn meer overeenkomsten. Wat mij altijd zo heeft aangesproken bij Het Bureau, is de grote mate van realisme. Andere romans vertellen vaak in eerste instantie een verhaal en gaan aan andere dingen voorbij, hier wordt gefocust op kleine details als wat er op het brood wordt gegeten en hoe een vrije zondag wordt besteed. Hetzelfde geldt voor Weg, hoewel er hier wel degelijk een verhaal is. Edith, de hoofdpersoon, woont ergens afgelegen samen met Norma. Hun relatie loopt niet helemaal lekker, Edith werkt erg veel, terwijl Norma juist geen baan meer heeft. Als Edith realiseert dat ze er niet meer in slagen om elkaar blij te maken, maakt ze het uit, maar Norma ontkent dat gewoon en weigert te verhuizen. De dialogen zijn geweldig. Ze laten zien hoe één enkel zinnetje de hele sfeer van de dialoog kan veranderen, hoe na elke zin de situatie weer lijkt te veranderen. Alles wordt heel minitieus beschreven en dat vind ik geweldig, als de werkelijkheid zo nauwgezet wordt weergegeven. Er wordt wel eens gesproken over 'de kunst van het weglaten' en ik begrijp die gedachtegang, zelf laat ik ook vaak een hoop onvermeld, maar Douwesz en Voskuil beheersen juist 'de kunst van het weergeven' en dat is minstens zo knap. Edith is voor mij helemaal tot leven gekomen en hoewel het geen boek is dat je in één keer uitleest, omdat de beschreven situatie lichtelijk deprimerend is, had het van mij nog veel langer mogen duren.

Poster

2010-04-22T08:10:00.000-07:00

Als het goed is, hangt er in Eindhoven aan de Grote Berg een poster met een gedicht van mij, vanwege Koninginnedag. Ik ben er zelf nog niet wezen kijken, maar op http://www.ikbeneenetalage.nl vind je er meer over.

Dag

Zoals Sinterklaas ons chocolade geeft,
zo krijgen we van de koningin tompoezen.
Nog steeds weten we niet zeker of zij bestaat,
(ze is nooit op een paard naar ons dorp gekomen)
maar het gebak smaakt er niet minder om.

Terwijl ik mijn viool als wasbord gebruik
en een vrouw me aankijkt alsof ze het riool ruikt,
zie ik hoe mijn zusje mijn nieuwe horloge verkoopt
en ik hoop dat het kleed met haar naar Spanje zal vliegen.

De vrouw zegt dat ze me een euro zal geven
als ik nu ophoud met spelen.

Dichter bij de Planten

2010-04-16T06:07:00.000-07:00

Zondag 25 april treed ik op in de tuinen van kwekerij De Walburg, samen met o.a. Tom van Popering en Catharina Boer. De Walburg is in Nuenen en het lijkt me erg leuk om in het dorp waar ik ben opgegroeid op te treden. Hopelijk is het mooi weer!

Meer informatie op: http://www.dewalburg.nl/

Jacoba, Dochter van Holland

2010-04-13T05:37:00.000-07:00

Ik ben er vrij zeker van dat ik minstens zo veel geschiedeniskennis uit historische jeugdromans heb gehaald dan uit de lessen geschiedenis. Ik heb de boeken van Thea Beckman en Simone van der Vlugt altijd met veel plezier gelezen en heb me later wel afgevraagd waarom er zo weinig historische romans voor volwassenen zijn. Of misschien moet ik zeggen: waarom ik zo weinig historische romans voor volwassenen kende, want misschien zijn ze er wel, maar ken ik ze gewoon niet. In elk geval was ik verheugd te horen dat Simone van der Vlugt er een geschreven had. Jacoba, Dochter van Holland gaat over Jacoba van Beieren, die gravin van Holland, Zeeland en Henegouwen was en aan het begin van de vijftiende eeuw leefde, in de tijd van de Hoekse en Kabeljouwse Twisten. Ik wist totaal niets van de Hoekse en Kabeljouwse Twisten, zulk soort dingen leerden wij niet op school, dus wat dat betreft was deze roman erg interessant en leerzaam. Het leven dat Jacoba geleid heeft, is echt verbazingwekkend: ze was op haar vijftiende al weduwe en moest later met haar neef Jan van Brabant trouwen vanwege politieke belangen. Een goede basis voor een roman, het is begrijpelijk dat Simone van der Vlugt over deze sterke vrouw wilde schrijven. Ik neem aan dat het het doel van Van der Vlugt was om haar van een historisch figuur in een mens met gevoelens te veranderen, maar dat komt niet altijd goed van de grond. De beslissingen die Jacoba gemaakt heeft, zijn vaak lastig te begrijpen: ze doet het voorkomen alsof ze in het belang van haar steden handelt, maar eigenlijk gaat het haar enkel om haar eigen belang, zij wil de steden in haar eigen macht houden en is niet vies van een beetje oorlog. Eigenlijk is Jacoba dus erg egoïstisch en het is Van der Vlugt niet gelukt om me haar echt te kunnen doen begrijpen. Toch vond ik het een leuke roman, geschreven in een vlotte stijl. Ik hoop dat er na Jacoba, Dochter van Holland nog meer historische romans van de hand van Simone van der Vlugt zullen verschijnen.

Hoe overleef ik mijn vakantie in Turkije?

2010-03-28T02:35:00.000-07:00

Laten we vaststellen dat het concept van Hoe overleef ik mijn vakantie in Turkije? van Francine Oomen knap is bedacht. Je neemt een vertaalster in de arm, bedenkt wat surviveltips en stelt wat nuttige zinnen op ('Ik voel me niet goed', 'Waar logeer je?') en wat grappige zinnetjes ('Heeft de kok last van haaruitval?', 'Kan ik ook afwassen i.p.v. betalen?'), bedenkt een titel die begint met 'Hoe overleef ik?' en weet dat je weer iets succesvols hebt aangeleverd. Zonder Annet Schaap had dit echter niet gewerkt, bij elk hoofdstukje staat een grote tekening waar met pijltjes de Turkse vertalingen bij staan. Ik ben een groot liefhebber van haar tekeningen en ze maken dit taalgidsje extra speciaal. Jammer: vaak zeggen de personen op de tekening iets in het Turks, maar een vertaling is soms niet terug te vinden. Wat echter nog veel bezwaarlijker is, zijn de talloze fouten die erin staan, het is erg slecht geredigeerd. Vaak gaat het mis bij zinnen waar twee opties worden gegeven, zoals: 'Het is te warm/ koud op mijn kamer', waarbij in de vertaling warm en koud staan omgedraaid. Met als gevolg dat een Hoe overleef ik-liefhebbertje in Turkije dat sterft van de hitte door een dolgedraaide radiator de hotelbaas zal melden: 'Benim odam çok soğuk', oftewel: 'Het is te koud op mijn kamer.' Verder is mij altijd geleerd dat je voornaamwoorden als 'ben' en 'benim' meestal weg kunt laten omdat de uitgang het vanzelf duidelijk maakt, in dit reisgidsje worden ze er meestal wel bijgezet. Niet zo erg, als je de taal niet spreekt, is wat extra duidelijkheid waarschijnlijk wel handig. Wel jammer zijn zinnen als: 'Weet u/ weet jij wat de weersvoorspellingen zijn?', waar als vertaling wordt gegeven: 'Siz/ sen beklenilen hava durumunu biliyor musun?', waarbij dus nagelaten wordt om ook de juiste uitgang van 'u' te vermelden: musunuz. Kleine details misschien, maar toch is het jammer dat er niet net wat meer aandacht aan het redigeren is besteed. Zelfs iemand die geen Turks spreekt, snapt dat er dingen moeten worden omgedraaid als er in een Nederlandse zin voetbal/ badminton/ knikkeren staat en in de vertaling badminton/ futbol/ bilya.
Afgezien daarvan is dit echter een heerlijk boekje voor mensen die hun Turks wat willen ophalen (zoals ik), voor kinderen die van Francine Oomen houden (of toch vooral van Annet Schaap, haar invloed is duidelijker merkbaar) en voor mensen die naar Turkije op vakantie gaan en toch graag een klein beetje Turks willen spreken. Hoşçakal!

Opium

2010-03-22T09:07:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag was ik bij Opium op de radio. Het was erg spannend en leerzaam. Zo weet ik nu dat het net lijkt alsof je aan zee bent als je op de vierde verdieping van Carré bent, door de meeuwen die je door het glazen dak kunt zien, en dat radiopresentatoren niet ondertussen aan allerlei knopjes hoeft te draaien, daar is iemand anders voor. Het voelde heel onwerkelijk om aan een onzichtbaar publiek twee gedichten voor te dragen, maar het was erg leuk.

Op http://cultuurgids.avro.nl/front/detailopium.html?item=d9eb302e5cfff7ce6b41efb9bf87a7d8 kun je de aflevering beluisteren, ik ben te horen in de vijftiende minuut.

De nachtwacht

2010-03-18T07:35:00.000-07:00

Ik wist eigenlijk niet zo veel van de Tweede Wereldoorlog in Londen. Ik wist wel dat veel mensen naar het platteland vluchtten, maar had me niet gerealiseerd dat er zo veel bombardementen waren. De nachtwacht van Sarah Waters was dus erg leerzaam voor mij. De roman begint in 1947 en heeft vier hoofdpersonages. Ik houd van verhalen die vanuit meerdere perspectieven worden beschreven en ik vond Fluwelen begeerte geweldig, dus eigenlijk kon deze roman al vrij weinig meer fout doen bij mij. De eerste hoofdpersoon is Kay, een nogal eenzame lesbische vrouw. Dan is er Duncan, die in de gevangenis heeft gezeten, en Viv, zijn zus, die een geheime relatie heeft. Tot slot is er Helen, die eveneens een geheime relatie heeft, met Julia, een schrijfster. Het tweede deel van de roman speelt zich af in 1944, het derde deel in 1941. En dat is meteen mijn enige bezwaar van deze roman: er is geen deel 4. Langzaamaan vallen alle puzzelstukjes in elkaar, begrijp je waarom de personages in 1947 zo zijn als ze zijn, maar je snakt eigenlijk naar een epiloogje, waarin alles bij elkaar komt. Die wordt niet gegeven, het enige wat je kan doen, is de roman opnieuw lezen. Als er niet zoveel andere mooie boeken waren, zou ik het nog direct doen ook.

Overigens ben ik aanstaande zaterdag bij Opium te horen, op radio 1. Ik krijg tachtig seconden de tijd om mijn gedichten voor te lezen en dan volgt er nog een kort interviewtje, spannend! Zie ook: http://cultuurgids.avro.nl/front/detailopium.html?item=d9eb302e5cfff7ce6b41efb9bf87a7d8

Grote Rotterdamse Verhalenwedstrijd

2010-03-12T01:53:00.000-08:00

Gisteren was de uitreiking van de Grote Rotterdamse Verhalenwedstrijd. Er waren niet zo erg veel mensen, zeker als je bedenkt dat er 170 inzendingen waren, maar alle genomineerden waren er (volgens mij) wel. De uitreiking ging nogal vlug, er werd een korte toelichting gegeven en degene die dan iets had gewonnen, kwam naar het podium, nam dat in ontvangst en tien seconden later ging het alweer over een volgend verhaal. Maar verder was het erg leuk, want ik heb de tweede prijs gewonnen. Het grappige was dat ik van de genomineerden twee mensen kende: Linda Mulders, met wie ik op de middelbare school in de schoolkrantredactie heb gezeten, en Irma Uhlenbusch, die bij de Eindhovense Literatuur Stimuleringsprijs de derde prijs heeft gewonnen, en dat precies deze mensen ook in de prijzen vielen: Linda Mulders de eerste, Irma Uhlenbusch de derde. Ik ben dus erg tevreden met de uitslag, niet alleen omdat ik hen ken, maar ook omdat het goede verhalen waren. Het mocht dan een Rotterdamse wedstrijd zijn, maar alle prijzen gingen naar (van oorsprong) Brabanders.

Met dit verhaal won ik de tweede prijs:

Knuffel

Mevrouw De Beer was ervan overtuigd dat ze zwanger was van een kikker. Ik probeerde haar uit te leggen dat dit bijzonder onwaarschijnlijk was, omdat ze een ontzettend dikke buik had waar wel duizend kikkers in pasten, maar ik moest toegeven dat haar man inderdaad opvallend uitpuilende ogen had en een groene huidskleur. Eerder had ze hem nog lovend een kleurrijk persoon genoemd, maar dat was voordat ze had nagedacht over hoe haar kind eruit zou komen te zien. ‘Het wordt een reusachtige kikker, ik weet het zeker!’, zei ze. Ze was zo in paniek dat ze niet eens merkte dat ze Loeloe aanstootte, die een meter verderop roerloos bleef liggen. Ik vergaf het haar, ze had een goede reden om in paniek te zijn. Het was geen pretje om een reusachtige kikker in je buik mee te dragen.

In sprookjes veranderen kikkers na een kus van een mooie vrouw in een prins, maar het leek wel alsof meneer Groen na de kus van mevrouw De Beer van een prins in een kikker was veranderd. We hadden de driehoekjes rond zijn hals altijd als een adellijke kraag beschouwd, maar nu bevreemdde het ons dat meneer Groen verder geen kleding droeg. Ook konden we ons niet herinneren of zijn vingers altijd al zo lang en dun waren geweest. Ik besloot meneer Groen even apart te nemen. Eerst wilde ik naar de keuken gaan, maar daar was mijn moeder aardappels aan het schillen. ‘Wil je Kermit even weghalen?’, vroeg ze. ‘Straks verander ik hem per ongeluk in hutspot.’
Ik begrijp niet waarom mijn moeder meneer Groen altijd Kermit noemt. Ze denkt zeker dat dat zijn voornaam is, maar knuffels hebben helemaal geen voornaam. En als ze wel een voornaam hebben, dan hebben ze geen achternaam. Hoewel het me onwaarschijnlijk leek dat mijn moeder meneer Groen in hutspot zou veranderen, ging ik toch maar naar mijn kamer. Ik zette meneer Groen op mijn bed. Het was lastig om hem te laten zitten, zijn lange benen bewogen telkens de verkeerde kant op. ‘Nu moet u eens goed naar me luisteren, meneer Groen’, begon ik. ‘Het is niet eerlijk wat u gedaan hebt. Als een vrouw verliefd wordt, moet u eerst uw ware gedaante tonen en haar dan pas zwanger maken. U bent onaardig geweest, u hebt haar betoverd.’
Meneer Groen keek me met grote ogen aan en zweeg. Toen hij nog een prins was, praatte hij honderduit, maar misschien kunnen kikkers niet praten.
‘U moet mevrouw De Beer uw excuses aanbieden en haar helpen met de verzorging van haar kind.’
Even dacht ik dat hij met zijn hoofd schudde. De eeuwige glimlach rond zijn mond verried niets van zijn gedachten, dus voor de zekerheid voegde ik er nog aan toe: ‘Het kan me niet schelen dat uw kind minstens drie keer groter wordt dan u. Mevrouw De Beer is ook veel groter en daar hebt u nooit problemen mee gehad.’
Meneer Groen zakte opzij. Ik probeerde hem weer overeind te zetten, maar de waarheid was waarschijnlijk te zwaar voor hem, want hij bleef maar omvallen.

Tijdens het avondeten gluurde mijn vader steeds van mijn moeder naar Loeloe, die op de stoel naast me zat. Mijn moeder was druk bezig met haar juskuiltje en deed net alsof ze zijn blikken niet opmerkte. Ik deed juist alsof ik zijn blikken wel zag en bleef mijn vader aanstaren, totdat hij eindelijk ook een keer naar mij keek.
‘Moet dat schaap nu per se bij ons aan tafel zitten?’, vroeg hij. Mijn moeder begon luid te zuchten, alsof we dit onderwerp al talloze malen besproken hadden. Waarschijnlijk was dat ook zo, alleen was ik daar niet bij geweest. ‘Ik heb gewoon geen zin om de hele tijd tegen dat vieze beest aan te kijken.’
‘Loeloe is geen vies beest!’, riep ik. ‘Je mag haar niet zo beledigen.’
‘Ja, bied je excuses aan’, zei mijn moeder. ‘Kijk nou, Loeloe ziet er helemaal verdrietig uit.’
Inderdaad hingen haar oortjes zielig naar beneden. Loeloe had geen goede dag vandaag, eerst werd ze door mevrouw De Beer door de kamer gesmeten en nu begon mijn vader haar uit te schelden.
‘Ach mens, doe normaal’, snauwde mijn vader. Met een ruk stond hij op. Zijn mes kletterde op de grond. Snel dook ik onder tafel om het op te pakken. ‘Je moet er ook niet zo in meegaan. Als jij de hele tijd doet alsof die knuffels leven, leert ze nooit dat ze te oud is voor die dingen.’
‘Ze is er nog helemaal niet te oud voor, maar jij bent gewoon een verbitterde fantasieloze man.’
Ik hoorde hoe mijn vader met grote stappen wegliep. Toen hij de deur dichtsloeg, rinkelden de glazen. Ik vond het mes naast de tafelpoot. Er zat een haar op die waarschijnlijk van mevrouw De Beer afkomstig was. Het liefst wilde ik onder tafel blijven zitten, maar ik had nog steeds honger, dus ging ik weer op mijn stoel zitten. Mijn moeder staarde naar haar bord. Het juskuiltje was mislukt, waardoor er ook jus bij het vlees gekomen was. Ik wist dat mijn moeder daar niet van hield.
‘Je weet toch dat het niet jouw schuld is, hè?’, vroeg mijn moeder.
Dat wist ik.

Na het eten organiseerde ik een theepartijtje voor iedereen. Ik zorgde ervoor dat meneer Groen naast mevrouw De Beer zat, zodat hij zijn excuses kon aanbieden. Net toen het feestje echt leuk begon te worden en iedereen ging dansen, moest ik naar bed. Ik treuzelde extra lang met het tandenpoetsen, net zolang tot ik de voordeur hoorde. Even later kwam mijn vader naar boven. Hij ging op mijn bed zitten en gaf me een knuffel.
‘Het spijt me dat ik Loeloe een vies beest heb genoemd’, zei hij. ‘Vind je het goed om met haar van plaats te wisselen, zodat jij voortaan tegenover me zit?’
Ik knikte.

Voordat ik in slaap viel, controleerde ik of iedereen kon ademhalen. Meneer Groen glimlachte nog steeds.

De vrouw van de tijdreiziger

2010-03-08T05:48:00.000-08:00

In de boekhandel liggen er stapels van: De vrouw van de tijdreiziger van Audrey Niffenegger. Bovendien had ik uit betrouwbare bron (Nicole) vernomen dat het een geweldig boek was, dus was het de hoogste tijd om naar de bibliotheek te gaan (ik koop eigenlijk nooit boeken). De vrouw van de tijdreiziger gaat over Henry, die een vervelend probleem heeft: hij reist ongewild door de tijd. Dat klinkt interessant, maar al snel wordt duidelijk dat het vooral veel nadelen heeft, omdat hij alleen zijn lichaam meeneemt, komt hij telkens naakt zomaar ergens terecht en heeft hij vaak heel wat uit te leggen op zijn werk, als hij weer eens plotseling verdwenen is. Het tijdreizen is een interessant concept, zo leert een oudere Henry aan zijn jongere ik hoe hij sloten kan openen en tasjes kan stelen. Als je je dan afvraagt wanneer die oudere Henry dat geleerd heeft, moet je tot de conclusie komen dat dat was toen hij een klein jongetje was en zijn oudere ik het hem leerde. Dat is intrigerend en bijna niet te bevatten, maar toch zorgt Audrey Niffenegger ervoor dat je in het verhaal gelooft. Meer nog dan dat: dat je er volledig door wordt meegezogen en zelfs in je dromen nog aan het tijdreizen bent. Uiteindelijk is De vrouw van de tijdreiziger echter een doodgewoon liefdesverhaal (net zoals The Raw Shark Texts van Steven Hall, waar deze roman een beetje aan doet denken). Clare leert op zesjarige leeftijd Henry kennen als hij ineens op de Weide bij haar huis verschijnt. Henry leert Clare op twintigjarige leeftijd kennen als ze hem op zijn werk ontmoet. Hij is verbaasd dat Clare hem lijkt te kennen, omdat hij pas op latere leeftijd naar Clares jeugd reist. Het is bizar hoe een stel op verschillende momenten elkaar voor het eerst ziet, maar ook intrigerend. Hun liefde is ontzettend sterk, omdat Clare Henry al zo ongeveer haar hele leven kent en Henry ook af en toe vooruitreist en dus weet dat ze in de toekomst ook samen zullen zijn. Zo'n sterke zekerheid voor liefde heeft eigenlijk niemand ter wereld. Ze weten dat ze samen zullen zijn en tegelijkertijd raakt Clare Henry altijd maar weer kwijt. Eerst is ze blij als hij door de tijd naar haar toe reist, maar als ze volwassen is, houdt het juist in dat hij naar haar jeugd, dus van haar weg reist. Het is fantastisch bedacht en de uitwerking is ook erg sterk. Clare en Henry doen om beurten hun verhaal, per stukje staat erboven welke datum het is en hoe oud Henry en Clare dan zijn. Dat is ook wel nodig om het verhaal te begrijpen, het kost ook enige moeite om in het verhaal te komen, maar het is het absoluut waard. Ik denk dat ik een uitzondering ga maken en binnenkort maar eens naar de boekhandel ga. (Met wat geluk verdien ik donderdag wat boekenbonnen: ik ben genomineerd voor de Rotterdamse Verhalenwedstrijd, zie: http://www.bibliotheek.rotterdam.nl/NL/Actueel/Nieuws/Pages/aUitslagGroteRotterdamseVerhalenwedstrijd.aspx )

De seriemoordenaarsclub

2010-03-03T00:46:00.000-08:00

Tegenwoordig lees ik eigenlijk nooit meer thrillers, maar de titel De seriemoordenaarsclub van Jeff Povey trok mijn aandacht. Door de titel, maar ook door het grappige omslag. De flaptekst vermeldde bovendien dat het een bloedserieuze en hilarische roman is, wat me positief leek. Van ernstig gedetailleerde moordbeschrijvingen word ik zenuwachtig, wat humor is voor mij noodzakelijk.
De seriemoordenaarsclub gaat over iemand die aangevallen wordt door een seriemoordenaar, waarbij hij zijn aanvaller doodt. Hij ontdekt dat de seriemoordenaar een contactadvertentie bij zich droeg van een seriemoordenaarsclub die met deze man in contact wilde komen en neemt zijn identiteit aan. 'Doug' reist hiervoor helemaal naar Chigago en komt erachter dat hij zich helemaal thuisvoelt bij de 'smoordenaars' (tsja, dat zal eigenlijk 'skillers' zijn geweest, neem ik aan). Hij maakt de anderen wijs dat hij een 'killers block' heeft, maar uiteindelijk vermoordt hij toch ook wat clubleden. Het verhaal is niet bijzonder sterk, hoewel het idee van een seriemoordenaarsclub erg origineel is, maar het is vooral de humoristische stijl die deze roman zo prettig leesbaar maakt. 'Doug' denkt ontzettend slim en knap te zijn en heeft totaal niet door dat iedereen hem een irritant mannetje vindt. Desondanks is het Povey toch gelukt om je te laten meeleven met dit irritante mannetje, zodat je hoopt dat al zijn moorden lukken. Het einde vond ik licht teleurstellend, maar afgezien daarvan is deze roman een aanrader voor iedereen die van thrillers houdt, en voor iedereen die daar eigenlijk niet van houdt.

Poëthement Annie M.G. Schmidt

2010-02-26T02:53:00.000-08:00

Annie M.G. Schmidt ● Zondag 28 februari 14.00 – 16.30 uur
Wie kent Annie M.G. Schmidt niet? Haar (kinder-)boeken, versjes en haar werk voor toneel en cabaret? Denk weer eens aan Dikkertje Dap, Jip en Janneke, de familie Doorsnee en Heerlijk duurt het langst. Na dit heerlijke hoofdonderwerp is het woord weer aan u tijdens het Open Podium voor dichters. I.s.m. Poëthement.

Vestiging Centrum, deWitteDame
Toegang gratis

Ik doe mee. Het thema maakte me meteen enthousiast, dus heb ik mij opgegeven, zonder te beseffen hoe moeilijk het is om iets over Annie M.G. Schmidt te schrijven. Maar het zal wel goedkomen, ik ben in elk geval benieuwd wat anderen ermee gedaan hebben.

Het verslag van Brodeck

2010-02-17T10:45:00.000-08:00

In eerste instantie deed Het verslag van Brodeck van Philippe Claudel me vagelijk aan De laatste zomer van de rede van Tahar Djaout denken, daarna aan Wachten op de barbaren van Coetzee. De drie romans hebben alledrie een belangrijke overeenkomst, namelijk dat de geografische lokatie niet bij naam genoemd wordt, terwijl het toch duidelijk is in welke geschiedkundige periode het zich afspeelt. Bij alle drie de romans vond ik het tamelijk irritant dat ik er niet precies achter kon komen waar het zich afspeelde, tegelijkertijd ergerde ik me aan mezelf, want wat doet het er nu helemaal toe waar een verhaal zich afspeelt? Misschien is dat nog een overeenkomst tussen deze boeken, ze lijken ons allemaal duidelijk te willen maken dat alle mensen in bepaalde omstandigheden tot de afschuwelijkste dingen in staat zijn, dat samenlevingen mensen zo erg kunnen beïnvloeden dat er nauwelijks meer keuzevrijheid is.
Het verslag van Brodeck gaat over een man, Brodeck, die in een klein, afgelegen dorp woont. Er is een man vermoord, iemand die pas sinds kort in het dorp woonde, en Brodeck is gevraagd om een verslag te schrijven, waarin wordt uiteengezet dat zijn dood onvermijdelijk was. Brodeck is een van de weinige die niet heeft geholpen met het doden van de man, zelf is hij ook niet in het dorp geboren, wat ook hem anders maakt dan de andere. Bovendien is hij als enige tijdens de oorlog naar een kamp gestuurd én teruggekomen. Brodeck besluit om naast het officiele verslag een persoonlijk verslag te schrijven. Aan het begin is alles nog wat onduidelijk, maar langzaamaan vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. Niet zozeer wat betreft de vermoorde vreemdeling, maar vooral ook wat betreft zijn vrouw Emélia en zijn kind, Poupchette. Het verslag van Brodeck is een prachtig, maar enigszins deprimerend verhaal, geschreven in een mooie, fijne stijl.

Het pauperparadijs

2010-02-10T07:16:00.000-08:00

Een tijdje geleden kreeg ik onverwacht het boek Oma vertel 's van mijn oma. Ik wist helemaal niet dat ze ermee bezig was en was blij verrast met dit boek, waarin ze van alles over haar leven had geschreven. Tot die tijd had ik me nooit echt gerealiseerd dat mijn oma ook grootouders had, maar nu besefte ik ineens hoe lang een generatie duurt. Met zulk soort verhalen ga je razendsnel terug in de tijd. Misschien was het daarom dat ik ineens zin had om het boek Het pauperparadijs van Suzanna Jansen te lezen. Het kan ook mijn bezoek aan Frederiksoord afgelopen lente zijn geweest. Het pauperparadijs is een familiegeschiedenis en dat is even wennen. Ik lees voornamelijk fictie, tenzij het voor mijn werk (of: vroeger, mijn studie) is en had op de een of andere manier meer een gefictionaliseerd boek verwacht, compleet met dialogen. Maar dat is het niet, het is eerder een gedegen onderzoek van Jansen over haar voorouders, van wie er een aantal in Veenhuizen hebben gewoond. Er staan erg interessante dingen in, over hoe mensen zich expres lieten oppakken omdat ze liever in Veenhuizen werden opgesloten dan dat ze rondzwierven, hoe de hoofden van misdadigers (of, in dit geval: landlopers) nauwkeurig werden opgemeten toen er nog geen gebruik werd gemaakt van vingerafdrukken en dat Drenthe het Siberië van Nederland werd genoemd. Het is een interessant en leerzaam boek en er staan zelfs wat foto's in. Wie geen zin heeft om te lezen: het bezoek aan Frederiksoord is ook zeker de moeite waard (over Veenhuizen zelf kan ik niet oordelen, want daar ben ik dus niet geweest).

Meander

2010-02-06T11:30:00.000-08:00

Als ik van een dichter hoor die ik verder nog niet ken, dan ga ik naar google. Als ik dan een linkje naar Meander zie, maak ik daar als eerste gebruik van. Je vindt dan meestal een kort interviewtje en een aantal gedichten, reuze handig. Ik ben dan ook erg blij dat ik nu zelf in deze rubriek sta. Ik ben zelfs tevreden over het eindresultaat, wat bij voorgaande interviews eigenlijk nooit het geval is geweest. Het interview en de gedichten zijn te lezen op:

http://meandermagazine.net/wp/2010/02/de-kladblaadjes-voorbij/

Poëtisch weekeinde

2010-02-01T05:28:00.000-08:00

De finale van Brabant Gedicht heb ik niet gewonnen, maar veel tijd om te treuren, had ik niet. De volgende dag ging ik alweer vroeg op weg naar Amersfoort, waar in de bibliotheek een poëziemiddag werd gehouden. Ik ging in de eerste plaats om Nicole aan te moedigen, maar heb zelf ook nog twee gedichten voorgedragen. Dat ging goed en het was een erg leuke middag. Toen we thuiskwamen, zat er een enorm pakket in de brievenbus: de prijs van de Schiedamse Gedichtenwedstrijd en het juryrapport. Er waren 75 inzendingen en vier prijzen (waaronder een Schiedamprijs die ik onmogelijk ooit zal kunnen winnen), ik heb dus de prijs voor het Bewegend Gedicht gekregen. De jury schhrijft: 'een zeer originele digitale poëtische presentatie. Een goed voorbeeld van creatief gebruik van de nieuwe media. Het gedicht betwist de grens tussen schrijver en lezer; iets om over na te denken'. Ik ben erg blij dat ik op deze manier toch weet wat de jury over mij gezegd heeft. De prijs bestaat verder uit drie dichtbundels (waarvan twee echt enorm groot), dus daar ben ik ook blij mee. Ik houd wel van Brabant en niet van Schiedam, maar Schiedam lijkt toch echt een stuk meer van mij te houden dan Brabant!

Over de grens

2010-01-29T02:54:00.000-08:00

Midden in de desillusie van de uitslag van de Nationale Gedichtenwedstrijd en de spanning voor de finale van Brabant Gedicht van morgen, kreeg ik ineens een mailtje dat ik een prijs had gewonnen voor het Bewegend Gedicht bij de Schiedamse dichtwedstrijd 'Over de grens'. Dat was een aangename verrassing, want ik had écht niet verwacht dat ik zou winnen. Ik had niet eens mijn dansles afgezegd om naar de prijsuitreiking te gaan, maar nu is er ineens een prijs naar mij op weg. Leuk.

Hier dan nog het gedicht, het beweegt hier helaas niet vanzelf, dat hoort eigenlijk wel zo:

Over

View more presentations from Marleen273.

De Hongerspelen

2010-01-25T07:13:00.001-08:00

Ik lees eigenlijk nooit fantasy- of science-fictionromans voor volwassenen. Ik heb juist daardoor eigenlijk niet echt recht van spreken, want ik heb alleen boeken van Terry Pratchett en Anne McCaffrey gelezen en twee keer In de Ban van de ring geprobeerd, maar ik associeer het genre met ellenlange beschrijvingen en afschuwelijk bloederige scenes. En dat terwijl mijn lievelingsroman Aan de andere kant van de deur van Tonke Dragt ook als fantasy beschouwd kan worden. Maar dan wel jeugdfantasy. Harry Potter vind ik ook geweldig, vandaar dat ik graag wilde kennismaken met de nieuwe jeugdfantasyhype: De Hongerspelen van Suzanne Collins. Het idee van het boek is betrekkelijk eenvoudig: het verhaal speelt zich af in de verre toekomst, op de plek die eens Noord-Amerika genoemd werd. Eerst waren er dertien districten, maar na een grote opstand is het dertiende district door het zogenoemde Capitool totaal vernietigd. Om de mensen eraan te herinneren dat het Capitool het machtigst is, worden elk jaar de Hongerspelen georganiseerd. Uit elk district worden twee kinderen geloot, die ergens gedropt worden en elkaar moeten vermoorden. Degene die het laatst overblijft, wint. De hoofdpersoon van deze roman, Katniss, doet uit vrije wil mee, zodat haar zusje Prim, die wordt ingeloot, niet mee hoeft te doen. Ze komt uit een van de armste districten en maakt daardoor weinig kans. Maar omdat ze de hoofdpersoon is, kun je er eigenlijk al direct van uitgaan dat zij niet direct zal worden afgeslacht. Toch is het een spannend en intrigerend verhaal, je wil toch graag lezen op welke manier ze zal winnen en hoe de andere kinderen sterven. Het idee van de Hongerspelen is afschuwelijk en toch is het momenteel een erg populair boek. Dat is frappant. Blijkbaar houden mensen ervan om te lezen hoe mensen als vermaak dienen puur door elkaar te vermoorden. Als dit echt zou gebeuren, is het geloofwaardig dat mensen er vrijwillig naar zouden kijken op televisie. Er kijken immers ook graag mensen naar stierengevechten en in de oudheid werden mensen publiekelijk voor de leeuwen gegooid. Dat deze roman zo razend populair is, zegt eigenlijk al genoeg. Mensen worden geïntrigeerd door de dood. Maar een verfilming zou ik persoonlijk toch niet hoeven zien.

Brabant Gedicht

2010-01-13T07:57:00.000-08:00

De voorronde is echter de rug en ik ben door naar de finale! Ik was stikzenuwachtig, als je gewoon een voordracht hebt, kun je niet winnen of verliezen, je hoopt enkel dat mensen je leuk vinden, maar nu ging het echt ergens om. Het voordragen liep naar mijn idee dan ook niet echt lekker, maar gelukkig was de jury (juryvoorzitster was Vrouwkje Tuinman, ze droeg zelf ook voor, leuk!) in elk geval positief over mijn gedichten. 'Marleen neemt ons mee naar een wondere wereld die wij niet kennen', werd er gezegd en ik vond dat opmerkelijk, omdat ik in de veronderstelling verkeerde dat ik over erg alledaagse dingen schreef. Zo leer je nog eens wat.

De finale is op 30 januari, in Leuven, dus dat wordt nog een hele belevenis. Ik hoop dat ik voor die tijd nog wat goede gedichten kan schrijven en mijn voordracht wat beter kan maken. Wens me succes, ik zal het nodig hebben!

Buurvrouw

2010-01-10T05:12:00.000-08:00

Schrijven levert gewoonlijk niet zo veel geld op. Het kan (mede) daardoor gebeuren dat je in een flat woont die niet meer wordt opgeknapt omdat alles 'binnenkort' gesloopt gaat worden. Een flat met veel geluidsoverlast en lekkage. Daar zou je over kunnen klagen, maar je kan er ook inspiratie uit halen en er een roman over schrijven. Dat is precies wat Vrouwkje Tuinman heeft gedaan. Buurvrouw is een poëtische roman die bestaat uit allerlei korte stukjes met tussenkopjes die aangeven waar de hoofdpersoon zich op dat moment bevindt. De toon is niet klagelijk, er wordt voornamelijk geregistreerd, in plaats van geoordeeld. Ik weet niet of dat iets is wat met smaak te maken heeft, maar ik vind dat in elk geval geweldig. Vooral de dialogen met het buurjongetje van zeven zijn erg leuk om te lezen. Alleen jammer dat er met redigeren wat dingetjes over het hoofd zijn gezien, misschien kan dat nog veranderd worden bij een eventuele volgende druk.

Brabant Gedicht

2010-01-05T08:05:00.000-08:00

Allereerst: iedereen een prettig 2010 gewenst!

Wat schrijven betreft, begint het jaar voor mij goed: aanstaande maandag mag ik meedoen aan de voorronde van Brabant Gedicht. Hiervoor zal ik vijf minuten optreden in de Stadsbibliotheek in 's-Hertogenbosch, vier van de acht dichters zullen doorgaan naar de finale (in Leuven). Ik heb er zin in!

Het oude Rome voor vijf denarii per dag

2009-12-30T05:26:00.000-08:00

In het begin van mijn studie moesten we dingen leren over het oude Griekenland en de Romeinen. Het interesseerde me totaal niets. Waar anderen lyrisch waren over Homerus en Vergilius, vroeg ik mij af of ik wel de juiste studie had gekozen. Maar nu is er dan toch uiteindelijk een boek gekomen waardoor mijn interesse is gewekt. Een boek waardoor ik Latijn zou willen leren en wat me doet verlangen om naar Rome te gaan. Maar dan wel het Rome zoals dat beschreven wordt in Het oude Rome voor vijf denarii per dag van Philip Matyszak. Dit is een reisgids, maar wel een bijzondere, Het oude Rome voor vijf denarii per dag beschrijft namelijk het Rome in het jaar 200 na Christus. Naast culturele wetenswaardigheden, worden er ook wandelingen beschreven die je zou kunnen maken en er staan zelfs wat voorbeeldzinnetjes in. Het is dus eigenlijk een doodnormale reisgids, met het verschil dat de bestemming nooit meer bereikt zal kunnen worden. Nu was het niet zo'n paradijs dat we dat erg lang moeten betreuren, maar ergens voelde ik toch wat spijt. Misschien moet ik toch eens naar Rome om te kijken wat er nog van de oude glorie over is.

Zeer

2009-12-18T06:42:00.000-08:00

Iemand zei: schrijf een gedicht dat gebaseerd is op een schilderij naar keuze. En toen deed ik dat.

Zeer

Het papier jankt.

Hier is een brug. Links bevinden zich manke honden,
makke schapen en ronde biggen. Rechts zien we
zuchten en vuurrode luchten. We liggen
niet op schema, we liggen nooit op schema.
De tijd is vloeibaar geworden en plooit
zich naar de lijnen naast je mond.

We steken over. We deinen op de planken
en weten niet waar het water heen gaat,
maar later bedenken we dat het in elk geval
verkeerd gaat. We keren om.

Het landschap leert ons schreeuwen.

Dingen die fijn zijn

2009-12-13T07:56:00.000-08:00

Claudia de Breij schrijft. Onlangs kwam haar nieuwe boek Dingen die fijn zijn uit. Het is een verzameling columns, verhalen en opsommingen van dingen die fijn zijn. Verder is het voornamelijk heel erg Claudia de Breij, als je wel eens een shows en televisieprogramma's van haar hebt gezien, zie je duidelijk overeenkomsten in humor, denkwijze en toon. Dat is knap, lang niet iedereen die leuk overkomt op een podium of op televisie kan dat ook overbrengen op papier. Ik bewonder haar nogal ('fan' heeft al snel een connotatie van posters op de muur, naar elk optreden gaan en in katzwijm vallen als je iemand in het echt ziet), dus toen ik erachter kwam dat ze in de Broese signeerde, ging ik daar natuurlijk heen. Samen met Nicole uiteraard, van wie ik mijn exemplaar via Sinterklaas heb gekregen.

Dus, in navolging van Claudia de Breij, dingen die fijn zijn:
*ergens heen gaan om door Claudia de Breij je boek te laten signeren en erachter komen dat ze net als jij de a's van onderaf begint, op een manier die je verder nog nooit iemand hebt zien doen
*ergens heen gaan om door Claudia de Breij je boek te laten signeren
*ergens heen gaan
*lekker eten
*slapen

Haar cd is overigens ook erg fijn.

Blinde vink. Hoe ik leerde vogels kijken

2009-12-06T05:50:00.001-08:00

Ik houd van lezen. Ik houd van vogels. Ik lees regelmatig met veel plezier de column van Jean-Pierre Geelen in de Volkskrant. Het was eigenlijk niet meer dan logisch dan dat ik het boek Blinde vink. Hoe ik leerde vogels kijken leuk zou vinden. Hoewel vogels kijken en televisie kijken niet veel overeenkomsten lijken te hebben, lukt het Jean-Pierre Geelen prima om over beide onderwerpen op een humoristische en nuchtere wijze te schrijven. Hij geeft ronduit toe dat vogels kijken lastig is, wat erg geruststellend is, aangezien ikzelf (tot mijn grote ergernis) bijvoorbeeld vaak twijfel over het verschil tussen een sijs en een groenling. In plaats van tot in detail in te gaan op het verschil in verenkleed, legt Geelen juist uit dat het logisch is dat vogelen moeilijk is, omdat die beestjes nooit eens een kwartier lang perfect stil blijven zitten, zodat jij in je vuistdikke vogelboek kan opzoeken welke soort het nu precies is. Dat is ongetwijfeld fijn om te lezen voor iedereen die net doet alsof hij (gewoonlijk hij, volgens Geelen) net als de rest van de groep onmiddellijk die ene vogel ziet én herkent, terwijl hij nog driftig tussen de blaadjes van de boom aan het speuren is. Verder geeft Geelen uitleg over waarom vogels kijken leuk is, zodat het boek ook nuttig is voor de vele vrouwen die nooit eens in het weekeinde gezellig met hun man kunnen ontbijten omdat manlief ergens kou staat te lijden in de hoop een blauwborst te spotten. Een bloedserieuze en fanatieke vogelaar zal dit boek waarschijnlijk niet nodig hebben, maar voor de amateurvogelaar, de beginnende vogelaar én zijn familie is Blinde vink een absolute must.

De omslag

2009-11-27T07:38:00.000-08:00

Het lastige aan een blog is dat je er de beste teksten van jezelf op wilt zetten, maar ook weer niet, omdat je die dan niet meer mag gebruiken voor wedstrijden en publicaties. Ik ben niet in staat om zoveel geniale verhalen en gedichten te produceren dat ik ze overal kan rondstrooien. Geniale dingen zijn sowieso schaars (bij mij, maar zeker ook in het algemeen). Hier dan toch een verhaal, ook te lezen op www.ikvertel.nl

De omslag

Loes was lelijk, maar dat maakte haar niet minder menselijk. Ze kon er niets aan doen dat ze zo lelijk was, al had ze misschien vaker naar de kapper kunnen gaan en modieuzere kleding kunnen dragen. Als mooie meisjes weinig aandacht aan hun uiterlijk besteden, zeggen mensen dat ze een verborgen schoonheid is, maar voor meisjes als Loes zijn ze bitterhard. Loes vond het vreselijk dat ze er zo uitzag, maar ze wilde liever de maatschappij veranderen dan zichzelf. Ze was ervan overtuigd dat knappe mensen gelukkiger waren, en dat is natuurlijk ook zo. Als je zulk pluizig haar had en ogen die je eerder bij een varken zou verwachten dan bij een mens, had je al direct een achterstand die je nooit meer goed kon maken. Aan de andere kant had Loes een voorsprong op een groot deel van de wereldbevolking doordat ze in Nederland geboren was. Soms probeerde ze dat een troost te laten zijn, maar meestal werd ze alleen maar triest van de gedachte dat andere mensen er blijkbaar nog erger aan toe waren. Ze vroeg zich af of kinderen in Afrika ook gepest werden als hun neus een tikkeltje scheef stond. Waarschijnlijk wel. En zij had tenminste altijd voldoende te eten gehad. Behalve die keer toen haar moeder er op zondag achterkwam dat ze was vergeten boodschappen te doen. De dichtstbijzijnde benzinepomp was te ver van hun huis vandaan om erheen te fietsen en haar moeder had geen rijbewijs. Ze smeekte haar echtgenoot om er even met de auto heen te rijden, maar hij weigerde. Zelf durfde ze niet naar de buren om wat brood te lenen, zodat ze uiteindelijk het kapje dat ze buiten voor de vogels had gestrooid weer bijeen raapte en over drie bordjes verdeelde. Dat was in de tijd dat koopzondag nog maar een keer in de maand was. ’s Avonds was Loes voor het eerst in haar leven naar een snackbar geweest.

Nu was ze achttien en van een lelijk eendje veranderd in een onopvallende gans. Zelfs zo onopvallend dat ze niet werd opgemerkt door de auto die haar afsneed, waardoor zij op de grond smakte. Of misschien had de automobilist haar wel gezien, maar vond hij het niet nodig om te stoppen. Hij had het meisje immers niet aangereden, ze had zelf zo hard in haar remmen geknepen dat ze met fiets en al over de kop vloog. Dat hij daarvan de oorzaak was, deed er niet toe. Loes was woedend. Ze sprong op en krijste: ‘Hij stopt niet eens, hij stopt niet eens!’ Tegelijkertijd klopte ze haar broek af. Het was een nieuwe broek en nu zat er een vlek in. Dat maakte haar nog kwader. Pas toen er een man naar haar toekwam om te vragen of het wel ging, merkte ze dat het helemaal niet ging. Haar mond voelde aan alsof iemand er een tennisbal tegenaan had geslagen. ‘Mijn mond’, zei ze en ze proefde aarde en bloed. Het liefst wilde ze op de grond spugen, maar dat zou de man die haar juist zo vriendelijk behandelde vast afstotelijk vinden. Op dat moment was Loes er nog niet van op de hoogte dat ze er sowieso afstotelijk uitzag. Dat zag ze pas toen ze een uur later in de spiegel keek. Drie tanden waren afgebroken en haar neus stond nog schever dan daarvoor. Haar lip was een bloederige massa en haar kin was afgeschaafd. Dat haar mond zeer deed, had ze al gemerkt, maar nu ging de rest van haar lijf mee doen. Zodra ze naar een lichaamsdeel keek en de schade zag, begon het de gepaste pijn te produceren. Loes voelde zich als een mislukte toverfee die dingen in goud kon veranderen door ze aan te raken. Alleen toverde zij pijn tevoorschijn, in plaats van goud. ‘Het doet pijn’, zei ze en haar moeder knikte ernstig en haalde een washandje voor haar.
‘Gelukkig heb je niets gebroken’, zei haar moeder. ‘Behalve je tanden dan. Het had veel erger kunnen zijn.’
Loes vond het zo al erg genoeg.

De volgende dag moest ze een verjaardagscadeau kopen voor haar moeder, die een dag later jarig was. Ze was niet zo erg gewond dat ze niet de stad in kon, dus haar moeder zou het absoluut niet accepteren als ze op haar verjaardag zonder cadeau aan kwam zetten. Bovendien had ze al weken daarvoor haar wensen kenbaar gemaakt, dus het was Loes’ eigen schuld dat ze nu nog iets moest kopen. Loes hield er niet zo van om in de stad rond te lopen. Ze was zich altijd pijnlijk bewust van de blikken die jongens naar sommige meisjes uitzonden. Wellustige blikken, die van het gezicht over het hele lichaam van het desbetreffende meisje gleden. Naar Loes werd nooit gekeken, maar zij keek wel. Ja, ze had zich natuurlijk kunnen beperken tot de etalages en lantaarnpalen, maar de jongens vond ze mooier. Ze wist best dat die jongens haar niet opmerkten, maar ze kon het niet laten om af en toe weg te dromen. Het was niet eens zo dat ze haar negeerden, want negeren doe je bewust. Jongens deelden haar gewoon automatisch in bij de groep ‘niet-interessant’, samen met de kleine kinderen en bejaarden vanaf een jaar of veertig. Er was een periode geweest dat ze zich hier erg druk om maakte, maar inmiddels had ze geleerd om te accepteren dat naar de stad gaan voor haar puur betekende inkopen doen. Daar kwamen verder geen sociale vaardigheden aan te pas. Het was dan ook een schok voor Loes om te merken dat ze vandaag ineens wél volop aandacht kreeg. Niet alleen jongens staarden haar aan, ook duffe huisvrouwen die naar de Hema gingen om nieuw ondergoed te kopen en mannen die onderweg waren naar een lunchafspraak konden hun ogen niet van haar afhouden. Een klein meisje zei: ‘Mama, wat heeft die mevrouw…?’ en werd ruw uit haar blikveld weggetrokken. Zij was de enige die wat vroeg, de rest staarde alleen. Het duurde even voordat Loes doorkreeg dat afstotelijk zijn in een geheel andere categorie valt dan lelijk zijn. Er zijn heel veel mensen lelijk. Al die mensen maken zich voortdurend zorgen dat hun haar niet genoeg glanst en dat ze een pukkel hebben op hun wang, maar niemand kijkt naar hen. Lelijke mensen vallen niet op. Afstotelijke mensen wel. Bij hen valt er niets te redden, ook als ze vaker naar de kapper zouden gaan en modetijdschriften zouden lezen, blijven ze afstotelijk. Tenzij die afstotelijkheid iets tijdelijks is, zoals een gruwelijke wond. Loes begreep dit alles en glimlachte naar de starende mensen. Dat deed zeer, maar dat gaf niets. Zolang ze afstotelijk was, was ze zichtbaar.

Misschien was het daarom niet zo verwonderlijk wat Loes die avond deed. Mensen willen nu eenmaal zichtbaar zijn, vanwege hun sociale karakter. Natuurlijk kun je dat sociale karakter ontkennen door in je kamer te blijven zitten en stripboeken te lezen, wat ze eerst had geprobeerd, maar op de lange termijn werd niemand daar gelukkig van. Loes had ontdekt dat ze er gelukkig van werd als ze werd gezien. Ze sloeg zo hard met haar hoofd tegen haar kamerdeur dat ze zeker wist dat haar neus nooit meer recht zou komen te staan. Voor de eerste keer in haar leven had ze het heft in eigen hand genomen en zichzelf veranderd. Eindelijk was ze niet meer lelijk.

Het boek der illusies

2009-11-18T23:44:00.000-08:00

Een roman die gaat over een man, David Zimmer, die vreselijk depressief is omdat zijn kinderen en vrouw bij een vliegtuigongeluk zijn omgekomen. Na maandenlang verwaasd op de bank te hebben gezeten, ziet hij een film van Hector Mann die hem warempel doet glimlachen. Dit doet hem besluiten een boek te schrijven over de films van deze Hector Mann. De inhoud van die films wordt nauwgezet beschreven. Klinkt dat als een interessant verhaal? Niet bepaald. Toch is Paul Auster erin geslaagd om van Het boek der illusies een prettig leesbaar en fijn boek te maken. Dat is knap. Er gebeurt niet bijster veel in het verhaal, hoewel er op een gegeven moment wel met pistolen wordt gezwaaid, maar het zijn ook heel veel beschrijvingen. Beschrijvingen van de films van Hector Mann, beschrijvingen van zijn leven. En toch blijf je doorlezen, omdat je toch geïntrigeerd raakt door deze mysterieuze figuur. Paul Auster is een meester in het tot leven brengen van schijnbaar oninteressante verhalen.

Schrijfwedstrijd Piet Paaltjens

2009-11-16T07:17:00.000-08:00

Gisteren was de uitreiking van de Piet Paaltjens Schrijfwedstrijd, waarvoor ik genomineerd was. Het bleef bij een nominatie, maar het optreden van Kruisbeek en Van Essen verzachtte de pijn. Er is ook een bundeltje verschenen van de twintig beste verhalen (helaas staat in de inhoudsopgave mijn naam verkeerd). Alleen te koop in Schiedam weliswaar, maar wel leuk. Bovendien hebben Nicole en ik nu zelf kunnen meemaken hoe deprimerend Schiedam is en dat is in elk geval wat waard.

Schiedam (door François Haverschmidt, oftewel Piet Paaltens)

Een kijkjen in uw oud Schiedam.
Och wil niet gansch vergeten!
Gij hebt er toch zeker ook menig uur
Van waar genot gesleten.

Een onafboenbre roetkorst kleeft
(Dat 's waar) aan iederen gevel,
En over havens en straten hangt (zweeft)
Er een eeuwige steenkolennevel.

Ook zou alleen een verkouden mensch
Op zijn eerewoord durven ontkennen,
Dat het makkelijk valt, om aan den geur
van deze stad te wennen.

Hier mengt de gist haar zoetigen walm
Met zure spoelingsdampen,
Wijl mestossenstal en beschadigde gerst
Om den prijs van uw neusorgaan kampen.

En voeg daar nu de wasems bij
Die er onophoudelijk stijgen
Uit glasblazerij en kaarsenfabriek
Dan zoudt ge er genóeg van krijgen.

Gelukkig maar dat de boventoon
In het koor van al deze stanken
Toch altoos blijft en blijven zal
Aan den edelsten aller dranken.

Dien drank die van ons Hollandsch volk
Het nakroost van stoere reuzen (van watergeuzen),
Nog eenmaal, zegt men, een bende maakt
Van louter jeneverneuzen...

Doch zoo er dus wel dit en dat
Op haar viel af te dingen,
Voor u toch knoopen zich aan Schiedam
Ook schoone erinneringen.

Ik meen, gij vindt er nu en dan
Wel uren en wel menschen,
Die gij bij poozen van heeler hart
Terug zoudt kunnen wenschen.

In ieder geval (daar sta ik voor in)
Schuilt er tusschen de branderijen
Nog meer dan eentje, die er U
Terugwenscht tusschenbeien.

Zij gunnen u de weelde wel
Van het frissche buitenleven,
Doch hadden met dat al wàt graag
Dat ge onder (bij) hen waart gebleven.

En ging dat niet langer, in vredesnaam,
Ze willen dan maar denken,
Dat gij hun in uw binnenste soms
Nog een vriendelijken groet blijft schenken.

Zoon groet ook vraagt, zoo vaak uw oog
Weer eens rust op dit stadsgezichtje,
Voor hem en zijn huis in het Zwart Schiedam
De maker van dit dichtje.

http://cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/paaltjens/
http://www.bibliotheekwaterweg.nl/content/view/621/136/

De dochter van de circusdirecteur

2009-11-11T05:39:00.000-08:00

In de verhalenbundel Een zeldzame vogel van Jostein Gaarder staan erg interessante verhalen met veel (filosofische) ideeën. De thema's van deze verhalenbundel komen overduidelijk terug in De dochter van de circusdirecteur. Ook hier gaat het over ideeën. De hoofdpersoon, Petter, is iemand met zo'n rijke fantasie dat het hem eigenlijk te veel is, de ideeën blijven gewoon komen. Hij heeft echter niet het geduld om een idee uit te werken, er een boek van te maken, omdat hij ondertussen alweer allerlei nieuwe dingen heeft bedacht. Een herkenbaar thema, wat mij betreft. Petter is echter niet alleen door zijn fantasie een extreem figuur, hij is ook erg intelligent en asociaal. Hoewel hij steeds beweert veel mensenkennis te hebben, lijkt hij niet echt deel uit te maken van de maatschappij en is hij erg op zichzelf gericht. Zo speelt hij nooit met kinderen, hij heeft genoeg aan zijn fantasie. Ook als hij volwassen is, is zijn fantasie genoeg voor hem, omdat hij daar zijn geld mee gaat verdienen. De dochter van de circusdirecteur is een gewaagde roman, in die zin dat het ontzettend lastig is om over een geniaal persoon te schrijven als je niet zelf geniaal bent. Af en toe worden er voorbeelden gegeven van de boekideeën die Petter bedenkt en die volgens hem gegarandeerd een succesvol boek kunnen worden, maar die volgens mij niet allemaal erg origineel of spannend zijn. Sommige zijn dat echter wél en ook de plot is goed doordacht, waardoor deze roman een mooi en vooral een erg interessant en fantasierijk boek is.

Louter

2009-11-10T05:31:00.000-08:00

Ik vind het leuk om boodschappen te doen in Winkelcentrum Kanaleneiland, hét kleurrijkste winkelcentrum.

Mannelijke, typisch Hollandse vakkenvuller: "Dat is toch een rare naam, hè? Dat is toch een rare naam, hè? Michel, voor een jongen!"
Tweede vakkenvuller, een meisje wier ouders vermoedelijk geboren zijn in Turkije of Marokko: "Ik weet niet. Je hebt toch ook Michael?"
Eerste vakkenvuller: "Vind jij Michael een rare naam? Nee, maar dat komt: Michael is een echte Hollandse naam. Een echt Hollandse naam is dat!"

Naast boodschappen doen, schrijf ik soms ook een gedicht.

Louter

Later zaten we in lotushouding op de grond
en beeldden ons in dat we genoeg hadden
aan het veroorzaken van spierpijn.

Daarna doolden we doelloos rond,
maar dat was precies de bedoeling.

Dit zou ons beter zuiveren dan een douche,
toch moest de vloer nodig gestofzuigd worden.

Wees gerust. Ook aan meditatie komt een einde.

Het zwijgen van Maria Zachea

2009-11-04T07:23:00.000-08:00

Het mooie aan Het zwijgen van Maria Zachea van Judith Koelemeijer is dat het waargebeurd is. De ondertitel van dit boek is 'een ware familiegeschiedenis' en dat is het precies. Maria Zachea is de grootmoeder van Judith Koelemeijer. Ze woonde in de Zaanstreek en had dertien kinderen, waarvan er twaalf nog leven. Een voor een laat Koelemeijer ze aan het woord, van het oudste kind naar het jongste. De kinderen vertellen over hoe zij hun jeugd beleefden en omgaan met het verzorgen van hun 'moe'. 'Moe' praat niet tot nauwelijks meer en het is interessant om te lezen dat zij daar elk hun eigen theorieën over hebben. Nu interesseert het thema 'zwijgen' mij buitengewoon, vandaar dat ik veel zin had om Het zwijgen van Maria Zachea te lezen. Wel was het lastig om alle kinderen uit elkaar te houden, ik was geneigd om ze heel basaal in te delen in 'professoren', 'vrouwen', 'werkers'. Geen schande, zo deelden ze zichzelf ook in. Juist door de veelheid aan perspectieven en de verwarring die daardoor ontstaat, is dit boek zo 'waar': in het echt zijn er natuurlijk ook zoveel verschillende visies geweest en werd er wel eens wat vergeten over de kinderen. Verjaardagen werden bijvoorbeeld niet gevierd. Het zwijgen van Maria Zachea is een aanrader voor iedereen die houdt van familiegeschiedenissen en boeken over de twintigste eeuw.

Espresso-fictie

2009-10-31T12:10:00.000-07:00

Op ruwe planken (http://www.opruweplanken.nl/) heeft een wedstrijd georganiseerd waarbij je uitgedaagd wordt om een verhaal van zestig woorden te schrijven. Ik had meegedaan, samen met nog ruim driehonderd anderen. Ik ben verder niet genomineerd, wat ook niet verbazingwekkend is met zoveel inzendingen. Het lijkt me ontzettend lastig te jureren, in zestig woorden is veel mogelijk. Toch ben ik wel tevreden over mijn inzending:

Op haar verjaardag gaf haar vriend haar oorbellen in de vorm van hoefijzers. Eerst was ze blij, maar later bleek dat de punten van de hoefijzers steeds naar beneden draaiden. Een week later maakte hij het uit. Ze voelde het geluk uit haar oren sijpelen.

Alles nieuw

2009-10-30T02:56:00.000-07:00

Twee van mijn favoriete gedichten/versjes zijn Twijfellied en Ozo heppie van Joke van Leeuwen. Ze zijn oorspronkelijk voor kinderen bedoeld, maar dat maakt natuurlijk niets uit. Ik heb haar een keer zien optreden bij Saint Amour en dat deed ze geweldig, dus toen ik haar roman Alles nieuw zag staan, was ik direct nieuwsgierig. Alles nieuw gaat over Ada, een oude vrouw die geen contact meer heeft met haar dochter, en over Lara, een jonge kunstenares die in alles een project ziet en een kamer huurt bij Ada. De hoofdstukken zijn afwisselend vanuit het perspectief van Lara en van Ada geschreven. Opvallend daarbij is dat Ada vanuit de derde persoon wordt beschreven, terwijl Lara vanuit de ik-persoon vertelt. Joke van Leeuwen lijkt redelijk luchtig te schrijven, er zitten erg mooie en grappige beelden (letterlijk en figuurlijk) beelden in deze roman, maar de thema's zijn eigenlijk erg serieus. Alleen het einde van de roman vond ik ietwat kort door de bocht, ik was veel liever nog een stuk verder met deze personen meegereisd, ik wilde weten hoe het verder ging.

Analyse van het stoppen met lezen

2009-10-27T08:34:00.000-07:00

Dit jaar wordt er opnieuw een editie gehouden van 'Het verhaal der Lage Landen', oftewel de 'CJP kortverhalenwedstrijd', die ik vorig jaar gewonnen heb. In dit kader ben ik geïnterviewd, het resultaat is hier te lezen: http://www.cjp.be/nieuws/2009/10/25/marleen-van-der-velden

Verder heb ik ook nog een kort prozastukje geschreven. Hopelijk lukt het me om snel ook weer een langer verhaal te schrijven.

Analyse van het stoppen met lezen

De eerste manier is de meest voor de hand liggende: stoppen met lezen omdat het boek uit is, omdat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen en zelfs de dankbetuiging uitgespeld hebt.

De tweede is de manier van de tijd. Om precies elf uur zal je je boek dichtslaan en gaan slapen. Om precies vijf uur ga je koken. De derde manier is die van de bladzijde. Bij pagina vijfendertig leg je je boek weg. De vierde manier is die van de witregel. Als je bij het volgende hoofdstuk bent, ga je de hond uitlaten.

De vijfde is de manier van de externe omstandigheden. Je moeder pakt je boek af en snauwt dat je nú moet gaan slapen. Je kinderen jengelen dat ze honger hebben. De hond staat blaffend bij de deur.

Combinaties zijn natuurlijk ook mogelijk. Mensen beginnen ongedurig met hun voet te tikken, maar jij leest om precies acht uur nog snel de laatste bladzijde uit.

Optredens

2009-10-22T07:48:00.000-07:00

Gisteren heb ik opgetreden bij Onbederf'lijk Vers. Ik deelde samen met Adriaan van Dis en Ivo Allewaert het podium in de bibliotheek en dat pakte (volgens mij) erg goed uit. Ik heb er erg van genoten, het publiek hopelijk ook. Soms lachten ze, dat leek me een goed teken.

Aanstaande zondag treed ik ook weer op, bij het Poëthement in bibliotheek Eindhoven. Dit is voor een kleiner publiek weliswaar en ook maar voor vijf minuten, maar ik verheug me er toch op. Meer informatie op: http://www.dse.nl/node/view/2595

J. Kessels: the novel

2009-10-18T02:48:00.000-07:00

Ik had al eerder romans van P.F. Thomése gelezen. Het poëtische Schaduwkind, wat ik erg mooi en ontroerend vond, en Het zesde bedrijf, een historische roman. Deze twee romans verschilden al erg van elkaar, maar J.Kessels: the novel is weer een heel ander soort roman, namelijk een reisverslag. Overigens valt te hopen dat deze reis nooit daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. De titel doet vermoeden dat het over Jos Kessels gaat, omstreeks Eindhoven een Bekende Nederlander, ik weet eigenlijk niet of dat ook voor andere delen van Nederland geldt. En inderdaad speelt Jos Kessels een rol in deze roman en doet hij daarin precies wat men van J. Kessels verwacht: muziek luisteren, roken en af en toe zich ergeren, maar het hoofdpersonage is hij niet. Ook P.F. Thomése zelf is een personage, het personage van de Schrijver. Hierdoor is het boek vanuit een interessant perspectief geschreven, want Thomése doet dus verslag van een bizarre reis die van Tilburg naar Hamburg gaat en van daaruit weer naar Breda. Er gebeuren zulke absurde dingen dat je denkt dat het nooit echt gebeurd kan zijn, maar dan staat er op bladzijde 145: "En dan maar roepen dat ik - omdat ik toevallig de Schrijver in het gezelschap was - het allemaal zelf zou hebben bedacht. Echt niet! Dan had ik voor mezelf heus wel een comfortabeler positie verzonnen, dacht ik zo." Zinnen als deze maken de roman leuk om te lezen en hoewel het soms gruwelijk is, moest ik ook af en toe hardop lachen. Er worden grappige beschrijvingen geschreven en dialogen worden precies zo weergegeven als ze uitgesproken zijn. Dialect en Duits wordt dus niet geschuwd. Ik weet niet of deze roman ook een aanrader is voor mensen die nooit de columns van J. Kessels hebben gelezen en ergens boven de rivieren wonen, maar ik vermoed dat ook op hen de humor en absurditeit vat zal hebben.

Knieën en haren

2009-10-14T10:29:00.000-07:00

Knieën en haren

‘Ik word later zangeres’, zei Susie. ‘En jij?’
‘Ik wil later plakband worden’, zei Ester.
‘Kan niet.’ Geluid van voorbijrazend verkeer. ‘Bedoel je het rolletje of de houder?’
‘Allebei.’
‘Kan niet. Dat zijn twee losse onderdelen. Je kan geen twee dingen tegelijk zijn.’
Ester rukte een handvol haar uit Susies hoofd.

Patricia zette het kind op de onderste trede van de trap. Dat had ze op televisie gezien. ‘Nu blijf je hier een kwartier zitten. Je bent heel stout geweest.’
Ester bleef een kwartier lang op de trap zitten. Hardop telde ze tien keer tot zestig. Elke keer als ze bij tien was, kwam er een nieuwe vinger uit haar vuist tevoorschijn, totdat het geen vuisten meer waren, maar gewoon handen met wat omgebogen vingers. Toen alle vingers uitgestrekt waren, vouwde ze haar linkerhand weer dicht en telde nog vijf keer. Precies op het moment dat ze voor de laatste keer ‘zestig!’ riep, kwam Patricia weer terug.
‘Begrijp je wat je fout hebt gedaan? Je mag geen geweld gebruiken. Je had een hele pluk van Susies haar in je hand!’
‘Dat hoorde niet meer bij Susie.’
Patricia moest zich inhouden om haar geen klap te geven, maar ze wist zich te bedwingen. Als ze nu haar dochter zou slaan, zou dat haar opvoedkundige boodschap niet ten goede komen. ‘Ga haar je excuses aanbieden.’

‘Sorry Susie.’
‘Zullen we samen muziekschooltje spelen?’

Op school. Het was pauze.
‘Zijn jullie zusjes?’
‘Ja’, zei Ester.
‘Nee’, zei Susie.
‘We wonen in hetzelfde huis.’
‘We hebben niet dezelfde ouders.’
De hele klas luisterde geïnteresseerd. Juf Annika zou vreselijk jaloers zijn geworden als ze de leergierigheid op hun gezichten had gezien, maar ze was druk bezig met koffiezetten voor meneer Toon.
‘Jullie hebben toch dezelfde vader?’, vroeg hun buurjongen.
‘Dat is mijn vader’, zei Susie. ‘We wonen met mijn ouders en met de moeder van Ester in één huis.’
‘Dat heet een harem’, zei een wijsneus. ‘Hun vader heeft meerdere vrouwen, dan heb je een harem. Heb ik gelezen.’
Susie sloeg hem een bloedneus.
‘Dat is mijn vader’, herhaalde ze. ‘Ester heeft geen vader.’

De volgende dag begonnen ze Ester het hoerenkind te noemen.

‘Als ik iemand een bloedneus sla, hoe lang moet ik dan op de trap zitten?’
‘Hoezo?’ Patricia keek wantrouwend naar haar dochter. ‘Je hebt toch niet gevochten, hè?’
‘Nee.’ Zij niet. Nog niet.
‘Geweld is slecht. Als jij iemand slaat, moet je minstens een half uur op de trap zitten.’
‘En Susie?’
‘Als je Susie zou slaan, zou je op de trap moeten slapen.’
Ester zuchtte geïrriteerd. ‘Neehee, wat als Susie iemand zou slaan?’
‘Dan zou Myrna een straf voor haar bedenken. Maar Susie is een veel liever meisje dan jij, zij zou nooit zomaar iemand slaan.’
‘Pff’, deed Ester.
‘Je bent toch niet aan het klikken? Dan moet je ook een half uur op de trap zitten.’
Geluid van voorbijrazende auto’s.

Geluid van een motorfiets.
‘Het is Henk!’ Patricia’s stem, vol afgrijzen.
Ester rende naar de deur.
Susie was er eerder. Ze duwde Ester opzij en rende de tuin in. Ester schaafde haar knie aan de tegels, maar krabbelde snel overeind. De man in motorpak, compleet met paardenstaart en lange baard, keek even vertwijfeld naar de twee kinderen. Zag de krullen waarin hij Patricia herkende en liep naar Ester toe.
‘Hoi Ester.’
‘Hoi papa.’ Het oefenen ’s avonds in bed had geholpen, de woorden rolden heel natuurlijk uit haar mond.
‘Kan die motorfiets vliegen?’, vroeg Susie.
‘Zoals die van Hagrid’, verduidelijkte Ester.
Henk knikte vastberaden. Haalde een paraplu tevoorschijn en knipoogde naar hen.

‘Het is een lastig kind’, zei Patricia. ‘Heel anders dan Susie. Susie kan ontzettend mooi zingen, weet je. Ester is eigenlijk nergens goed in. Maar ja, dat had ik ook niet verwacht.’
Henk schudde zijn hoofd.

‘Wil je mijn school zien?’
Henk wilde heel graag Esters school zien.
Bij het hek stond een groepje kinderen. ‘Kijk, daar heb je dat hoerenkind weer.’
‘Heb je hen weleens een pak slaag gegeven?’, informeerde Henk.
‘Mama zegt dat geweld slecht is.’
‘Dat komt omdat Patricia een vrouw is. Vrouwen houden niet van pijn.’
Ester dacht aan de schaafwond op haar knie. ‘Ik ook niet.’
‘Jij bent ook een vrouw.’
‘Maar ik houd wel van geweld.’
Henk lachte. ‘Dat komt omdat je een kind bent.’
‘Hoe een kind.’
‘Een bijzonder kind.’

Later aten ze frietjes in een snackbar waar één tafeltje stond.
‘Ga je straks weer weg?’
‘Ja’, gaf Henk toe.
‘Weer zes jaar?’
‘Dat weet ik nog niet.’
‘Mag ik mee?’, zei Ester zacht.
‘Natuurlijk. Tenminste, als je op een motor durft.’
Ester durfde te vliegen.

‘Papa, ik wil later plakband worden.’
‘Waarom geen nietmachine?’
Ester knikte tevreden.

Piet Paaltjens Schrijfwedstrijd

2009-10-11T06:42:00.000-07:00

Inmiddels is bekend dat ik bij Onbederf'lijk Vers het podium zal delen met Adriaan van Dis en Ivo Allewaert. Verder heb ik te horen gekregen dat ik samen met negentien anderen genomineerd ben voor de Schrijfwedstrijd Piet Paaltjens in Schiedam. De drie winnaars worden 15 november bekendgemaakt, maar ik ben natuurlijk al erg blij met deze nominatie. De laatste tijd heb ik mij vooral gericht op het dichten, maar hieruit blijkt dat er ook nog steeds mensen zijn die mijn proza graag lezen.

De mooiste dagen zijn het ergst

2009-10-07T01:02:00.000-07:00

De kaft van De mooiste dagen zijn het ergst van Anke Scheeren deed me onmiddellijk aan Wie scheep gaat van Raschja Peper denken. Dat vond ik een erg mooi boek en juist daarom wist ik niet of het nu positief of negatief was dat deze roman me eraan deed herinnerde. Op beide omslagen zijn badeendjes te zien, beide romans gaan over het onderzoeken van zeestromingen door het loslaten van badeendjes. Tot zover deze vergelijking.
De mooiste dagen zijn het ergst is het debuut van Anke Scheeren, die in 2004 de voorronde van Write Now! Maastricht won. Dat is te merken. De roman is in een onmiskenbare writenowstijl geschreven. Dat is niet erg, integendeel, het maakt het boek prettig leesbaar. Wrang, humoristisch en bij vlagen wat dramatisch. De roman gaat over Lena, wier moeder in Frankrijk woont en ziek is. Ze woont in een sporthal die gesloopt gaat worden en weet niets van haar vader, behalve dat hij Oscar heet. Na de dood van haar moeder komt daar verandering in. Ik vond het een mooie roman, alleen de hoeveelheid motto's vond ik lichtelijk overdreven en onnodig. Het is te hopen dat Anke Scheeren meer romans zal schrijven.

Hij leest een boek

2009-10-06T02:07:00.000-07:00

Hij leest een boek

Sinds de boom is vervangen door de maan
loopt hij rond in verwarring en vergt zelfs
het vasthouden van de vulpen te veel inspanning.

De roos en de vis staan nog steeds naast elkaar,
maar het vuur is verdwenen, men hecht meer belang
aan sokken. Veilige warmte is hem te saai, dus
neemt hij de benen. Niet naar plaatsen met apen
en noten, maar naar tuinen vol mussen en kabouters
die Pim en Sam heten.

En hij denkt dat de wereld is als een avi-niveau,
hoe moeilijker hoe beter.

Bruidsvlucht

2009-09-30T06:54:00.000-07:00

Vorig jaar heb ik op Manuscripta als een van de eersten Bride Flight mogen zien. Ik houd eigenlijk niet zo van films, maar deze film vond ik onverwacht mooi. Al in een van de eerste minuten, als het vliegtuig met de vier hoofdpersonages zich in een storm bevindt, stonden de tranen me in de ogen. En omdat het boek Bruidsvlucht van Marieke van der Pol in onze boekenkast staat, besloot ik ook de roman te lezen. In tegenstelling tot een hoop andere romans waar ook een film van is, is deze roman niet verfilmd. Het script was er eerst, daarna heeft Van der Pol er een roman van gemaakt. Het verhaal sluit daardoor heel precies aan bij de film. Normaal gesproken gaan er details verloren bij verfilmingen, maar hierbij kwamen er juist details bij, kon het verhaal uitgebreider verteld worden. Een hele verrijking. Bruidsvlucht gaat over vier jonge immigranten: Ada, het protestantse Zeeuwse meisje dat ongetrouwd zwanger is geraakt en nu moet trouwen met de eveneens protestantse Derk, Marjorie, die Nederland ontvlucht om samen met haar vriend Hans haar (kinder)dromen te kunnen vervullen, Esther, een joodse mode-ontwerpster en Frank, die tijdens de reis verliefd wordt op Ada. Het verhaal is een raamvertelling, de drie vrouwen ontmoeten elkaar weer op de begrafenis van Frank. Elk hebben ze veel meegemaakt, hun levens zijn onlosmakelijk met elkaar en met Frank verbonden, al is het omgeven met geheimen. Het mooie aan dit verhaal is dat het over normale mensen gaat en dat heel hun levens worden beschreven. Het is een ontzettend realistisch verhaal, waardoor je echt mee gaat leven met de personages en blijft hopen dat alles goedkomt, al weet je dat het onmogelijk is dat álles ooit goedkomt. Alleen de schuingedrukte stukken lijken wat lukraak te zijn gekozen, maar dat is dan ook het enige minpunt. Dus: als je van films houdt, kijk die film. Houd je van boeken, lees dat boek.

Onbederf'lijk Vers

2009-09-17T10:13:00.000-07:00

Ik mag meedoen met Onbederf'lijk Vers! Dat betekent dat ik 21 oktober samen met een bekende en een (nog) onbekende dichter ergens in Nijmegen op zal treden. Meer informatie op: http://www.onbederflijkvers.nl/

Een akkefietje

2009-09-09T00:27:00.000-07:00

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht van Mark Haddon vond ik een geweldig boek. Als ik het me goed herinner, wilde de hoofdpersoon Christopher niet dat zijn eten elkaar raakte, iets wat ik erg herkenbaar vond. Toen ik Een akkefietje van dezelfde schrijver in de kast zag staan, had ik dan ook direct zin om het te lezen. Een akkefietje is een volwassenenroman, maar de opbouw is voor een deel hetzelfde. De roman bestaat uit vele relatief korte hoofdstukken, waarin het verhaal van de familie Hall vanuit verschillende perspectieven beschreven wordt. Centraal staat George, die vermoedt kanker te hebben als hij een raar plekje op zijn heup ontdekt. Vanaf dat moment loopt eigenlijk alles mis, zijn vrouw vindt het moeilijk dat George nu met pensioen is in verband met haar minnaar, zijn dochter wil trouwen met een man die zij niet echt goedkeuren en zijn zoon twijfelt of hij zijn vriend mee moet brengen naar deze trouwerij. Gebeurtenissen stapelen elkaar op, maar omdat alles vanuit meerdere perspectieven verteld wordt, wordt het nergens ingewikkeld. Integendeel, de roman is in een heldere en humoristische stijl geschreven. Hoewel er nogal dramatische ontwikkelingen plaatsvinden, gaat het wel over doodnormale mensen, wat de roman herkenbaar maakt. Ik hoop van harte dat Mark Haddon nog meer van zulke romans zal schrijven.

Graal

2009-09-06T03:26:00.000-07:00

Graal

Er was eens een meisje dat samen met een oude tovenaar en haar vader, die koning was, in een gigantisch kasteel woonde. Het kasteel werd beschermd door vele ridders, die ’s nachts met z’n allen in een houten huis op de binnenplaats van het kasteel sliepen en ’s middags aan een ronde tafel lunchten. Het meisje was erg ongelukkig, want het kasteel was tochtig en koud en ze moest elke dag weer zes trappen van elk 85 treetjes af om van haar slaapkamer bij de eetzaal te komen. De middagen besteedde ze aan spinnen, maar dat was zo slaapverwekkend dat er ’s avonds een ridder moest komen om haar de 510 treden op te dragen. De ridders vonden dat helemaal niet erg, want de prinses was de mooiste vrouw van het hele land. Hoewel ze een voorliefde had voor vette wilde zwijn en konijnenbout en daardoor niet bepaald een slanke den was, had ze wel heel mooie ogen. Bovendien konden de ridders niet al te kritisch zijn. De prinses was naast de mooiste ook de enige vrouw van het land.

Haar vader wilde graag dat ze trouwde, maar hij wist niet welke ridder de beste echtgenoot zou zijn. Omdat de ridders aan een ronde tafel aten, was er nooit een leider opgestaan die de beste plek van de tafel op had kunnen eisen. Er was ook nooit ruzie geweest over wie het meisje de trappen op mocht dragen, dat gebeurde volgens een strak schema. Daarom ging de koning naar de oude tovenaar om hulp te vragen. De oude tovenaar woonde helemaal boven in een torenkamer, zodat de koning zo uitgeput was toen hij eenmaal boven was, dat het hem niet lukte om op de deur te kloppen. Hij hijgde zo dat hij met zijn hand steun moest zoeken bij de koude muur. Zijn vingers grepen in oude spinnenwebben en omdat de koning vreselijk bang was voor kleine beestjes, begon hij nu nog heviger te ademen en zelfs een beetje te huilen.
“Mijn hemel, Majesteit, gaat het wel goed met u?” De oude tovenaar zweefde de trappen op en opende de deur van zijn kamer. “Misschien wilt u even zitten?” Hij begeleidde de koning naar een stoel die ook al onder de spinnenwebben zat. De koning ging op het puntje van de stoel zitten en keek schichtig om zich heen.
“Ik kom voor Graal”, zei de koning zodra hij wat gekalmeerd was. Hij wilde dit gesprek zo snel mogelijk achter de rug hebben. Heimelijk was hij een beetje bang voor de oude tovenaar, omdat hij wist dat de tovenaar tot veel machtigere dingen in staat was dan hij.
“Graal?” De oude tovenaar drentelde door zijn torenkamer heen, alsof hij iets zocht.
“Mijn dochter, de prinses. Ze heeft een echtgenoot nodig, maar ik weet niet welke ridder het geschiktst is.”
“Ah, prinses Graal”, herhaalde de tovenaar bedachtzaam, alsof hij niet al zeventien jaar met haar in één kasteel woonde. “Kan ze niet zelf iemand kiezen?”
“Natuurlijk niet!” De koning was geschokt. “Dadelijk kiest ze iemand die haar niet goed behandelt!”
De tovenaar knikte en deed een kast open. Een paar oude boeken vielen eruit en veroorzaakten zulke grote stofwolken dat de tovenaar volledig uit het zicht verdween. De koning begon hard te hoesten en kon niet antwoorden toen de tovenaar hem vroeg wat hij nu eigenlijk kwam doen. Het duurde een hele tijd voordat het stof was neergedaald en de koning weer op adem was gekomen. “Zou u mij kunnen helpen om de beste echtgenoot uit te kiezen? Hij moet dapper en slim zijn.”
“Dapper en slim! U vraagt nogal wat van zo’n armzalige ridder. Maar misschien hebt u ooit gehoord van mijn heldendaden vroeger? Ik heb ooit met mijn magie dit kasteel gered, wist u dat wel?”
De koning schudde zijn hoofd. “Ik kom niet voor uw oude verhalen, ik kom voor uw hulp! Hoe kan ik testen welke ridder het dapperst is?”
“Moet het per se een ridder zijn dan?”
“Natuurlijk! Verder zijn hier toch geen mannen.”
De oude tovenaar humde misnoegd en rommelde verder in zijn kast. “U zou haar in een torenkamer kunnen opsluiten. De eerste die haar bevrijd, mag haar hebben. Als u wilt, kunt u zelfs deze torenkamer gebruiken.”
“Dat is een heel goed idee!”, zei de koning. “Dank u wel!”
En hij holde zonder nog om te kijken de trappen af om zijn dochter te zoeken. De tovenaar grijnsde.

Prinses Graal zat zoals altijd in de eetzaal te spinnen. Ondertussen dagdroomde ze over de dag dat een mooie jonge prins met vlammend rode haren haar uit het kasteel zou bevrijden en mee zou nemen naar een land waar altijd de zon scheen. In haar land regende het veel te vaak en als dan eindelijk een keer de zon scheen, had ze daar niets aan, omdat ze bijna altijd binnen was. Om van de eetzaal naar buiten te komen, moest ze 253 treden af en dat was veel te vermoeiend voor haar. Ze kon ook niet aan een ridder vragen of hij haar wilde dragen, want overdag moesten de ridders oefenen met paardrijden en zwaardvechten. Soms keek ze uit het raam en zag ze hoe de ridders op elkaar inhakten. Hoewel ze wist dat ze haar daarmee wilden beschermen, vond ze het er altijd behoorlijk oncharmant uitzien. Bovendien wilde ze helemaal niet beschermd worden, ze wilde juist bevrijd worden. Ze vond de ridders sowieso maar niets, ze stonken naar paarden en durfden nooit wat tegen haar te zeggen, uit angst dat ze haar dan uit hun handen zouden laten vallen. Haar prins zou een keurige en goudeerlijke jongeman zijn die precies zei wat hij wilde en zich alleen maar bezig hield met nobele daden, zoals het bevrijden van prinsessen uit gigantische kastelen. Dus toen haar vader hijgend beneden kwam en haar vertelde dat een van de ridders haar echtgenoot zou worden, was ze niet bijster enthousiast. En toen hij zei dat ze daarvoor in een torenkamer moest gaan zitten, werd ze laaiend.
“Ik wil niet in een torenkamer! Ik haat torenkamers!”, krijste ze.
De koning keek haar verbaasd aan. “Maar lieverd, iedereen zal strijden om je te redden, dat is toch fijn? Je wilt toch zeker wel een dappere echtgenoot?”
“Ja, maar daarvoor hoef ik toch niet in een torenkamer te gaan zitten? Wat moet ik daar al die tijd doen?”
“Nou, misschien kunnen we aan iemand vragen of hij je spinnewiel ook naar de torenkamer wil verplaatsen… En je kan met de oude tovenaar praten, hij is heel geleerd, hoor. Ik heb gehoord dat hij vroeger een keer het kasteel heeft gered, interessant hè?”
Graal keek haar vader verward aan. “Ik ga toch niet in de torenkamer van de tovenaar zitten? Die kamer is gewoon hier in het kasteel, elke ridder kan daar zo naartoe. En ik heb trouwens helemaal geen zin om met die engerd in één ruimte te zitten.”
De koning keek beteuterd. Daar had hij nog niet aan gedacht. “Maar de tovenaar zei…”
“Kan me niets schelen wat hij zei”, snibde zijn dochter. “Hij wilde zeker de draak spelen die de ridders moeten verslaan. Daar komt niets van in.”
De koning haalde zijn schouders op. Vrouweninzicht was nooit zijn sterkste kant geweest, maar het was hem duidelijk dat zijn dochter er volstrekt geen zin in had om in een torenkamer opgesloten te worden. Hij moest wat anders bedenken. Daarom ging hij op zijn troon zitten in zijn nadenkhouding: knieën wijd uit elkaar, elleboog op zijn linkerknie, kin in zijn hand en zijn ogen half dichtgeknepen, precies zoals zijn vader dat aan hem had geleerd. Hij kon zijn aandacht echter niet bij zijn gedachtes houden omdat Graal maar bleef tieren en het spinnewiel zo mishandelde dat het een vreselijke herrie maakte. De koning durfde haar niet te vragen om wat zachter te doen, hij was bang dat ze dan nog veel kwader zou worden. Daarom besloot hij om maar weer terug naar de oude tovenaar te gaan. Deze keer nam hij Graal mee.

“Ze wil niet”, verklaarde de koning verongelijkt. Hij zat weer op de stoel vol spinnenwebben en was een beetje chagrijnig door al die trappen. Deze keer had het hem nog veel langer gekost om op adem te komen, omdat hij Graal had moeten dragen. Dat deed hij normaal nooit, vanwege zijn zwakke rug, maar nu had er niets anders opgezeten. De ridders mochten natuurlijk niet bij dit gesprek aanwezig zijn.
“Natuurlijk wil ik niet!” De prinses was zo kwaad geweest dat ze had besloten om niets meer te zeggen, maar nu kon ze zich niet meer inhouden. “Ik wil niet in een torenkamer! En zeker niet in deze!” Misprijzend keek ze rond. De koning volgde haar blik en zag nu nog duidelijker dan eerst al het vuil waarin de oude tovenaar leefde. Ineens begreep hij zijn dochter ietsje beter.
“Ze wil niet in een torenkamer”, herhaalde de koning nog maar eens en hij keek de oude tovenaar wanhopig aan.
“Het zal toch moeten”, zei de oude tovenaar. “Ik heb namelijk deze ring in een nis gevonden en ik heb het vermoeden dat Graal hem precies past.” Hij hield de ring triomfantelijk omhoog. Het was een prachtige gouden ring met een grote roze diamant erop.
Graal keek naar de ring en haar hart sprong op. Zoiets moois had ze nog nooit gezien. Ze griste hem uit de hand van de tovenaar en duwde hem om haar ringvinger. Hij bleef na het eerste kootje steken, dus probeerde ze hem om haar pink. Daar paste hij wel. Blij keek ze naar haar vader, die een beetje verward terugkeek.
“Degene die deze ring past, moet worden opgesloten”, zei de oude tovenaar plechtig. “Zij moet wachten totdat zij bevrijd wordt, zo gaat de legende.”
“Wat?” Graal vond de ring nu ineens helemaal niet meer zo mooi. Een beetje protserig was hij en ze vroeg zich ineens af of de diamant niet gewoon een of andere waardeloze kristal was. Tegen een legende kon ze echter niet op, dat begreep zij ook wel. “Maar er is hier niet eens een draak”, zei ze. “Behalve u dan”, had ze nog willen zeggen, maar dat durfde ze niet. De oude tovenaar kon immers wel toveren en ze had geen zin om voortaan kwakend en springend door het leven te gaan.
“Dat is inderdaad een probleem”, knikte de oude tovenaar. “De enige draak die ik zo gauw weet, is Nessie.”
“Nessie? Maar dat is toch…” Voordat ze haar zin af kon maken, had de oude tovenaar haar al bij haar arm vastgepakt en zweefden ze samen door het torenraam naar Loch Ness. De tovenaar zette haar in een bootje en duwde haar van de kant af. Pas toen leek Graal zich te realiseren wat er gebeurde. “Haal me eruit!”, riep ze. “Ik dien een motie van wantrouwen in!” De tovenaar begreep niet wat ze bedoelde, dus dat hielp allemaal niets. Graal dobberde in een bootje op Loch Ness en moest wachten totdat ze bevrijd zou worden.

De koning was vreselijk bang geworden toen zijn dochter ineens samen met de oude tovenaar was weggevlogen. “Help!”, riep hij vanaf de torenkamer naar de ridders, die helemaal beneden aan de ronde tafel zaten. “Prinses Graal wordt ontvoerd!” Maar de ridders hoorden alleen een vaag geruis en namen nog een boterham, dus moest de koning eerst weer alle trappen afrennen. Toen hij eindelijk naar buiten kwam gerend, waren de tovenaar en de prinses allang uit het zicht verdwenen. Het had zelfs zo lang geduurd, dat de tovenaar alweer terug was. “Beste ridders”, zei hij. “Ik heb een opdracht voor jullie. Prinses Graal is in handen van het monster van Loch Ness. De eerste die haar kan bevrijden, zal haar echtgenoot worden. Let wel op, Nessie is zeer gevaarlijk, alleen de dapperste zal deze opdracht kunnen voltooien. Nietwaar, majesteit?”
De koning knikte, maar niemand lette meer op hem. Alle ridders waren opgesprongen en druk bezig met hun harnas aan te trekken. Omdat ze elkaar niet wilden helpen, was het een chaos van jewelste. De tovenaar bracht de koning naar zijn hemelbed en gaf hem een drankje zodat hij goed zou kunnen slapen. “Ziezo”, mompelde hij. “De koning zal nu goed aansterken, zodat ik ondertussen ervoor kan zorgen dat ík degene zal zijn die Graal zal bevrijden.” Hij liep weer naar buiten, de eerste ridders waren al op hun paard gesprongen. Dat had de tovenaar niet verwacht, vandaar dat hij misschien iets te haastig te werk ging. Hij sprak een spreuk uit zodat er een onzichtbare muur ontstond, waar niemand doorheen kon. Ook de tovenaar niet, tot zijn grote woede. Even fanatiek als de ridders bonkte hij tegen de onzichtbare stenen.

Ondertussen dobberde Graal maar voort. Ze moest een beetje huilen, maar niet teveel, omdat haar mooie ogen anders rood zouden worden. Eigenlijk mocht ze nog van geluk spreken, ze zat in elk geval niet in een torenkamer opgesloten en de draak had ze ook nog niet gezien. Ze droogde haar tranen aan een fluwelen zakdoekje en begon een liedje te fluiten. Toen zag ze vanuit de verte ineens iets roods op haar afkomen. Even was ze bang dat het de draak was, maar toen realiseerde ze zich dat het iemand op de oever was, iemand met knalrode haren. “Hoehoi!”, riep ze. Dat was niet zo prinsesachtig, maar wel erg doeltreffend. De jongen keek op en zwaaide naar haar. “Sta niet zo stom te zwaaien!”, gilde Graal. “Red me liever!”
“Wacht even”, zei de jongen. “Ik zal een stok zoeken.” Hij verdween, maar nog geen minuut later kwam hij terug met een grote tak in zijn hand. Hij strekte zijn hand uit en stak de stok naar haar toe. De prinses pakte hem vast en zo lukte het de jongen om het bootje en haar aan de kant te trekken.
“Dat was helemaal niet moeilijk”, zei Graal. “Je hebt niet eens de draak hoeven te verslaan.”
“Toch heb ik je gered”, zei de jongen. “Mag ik je nu kussen?”
“Pas als ik weet hoe je heet. Ik mag niet met vreemden kussen.”
“Ik heet Galahad”, zei de jongen en hij kuste haar op haar mond. Nu was zijn hoofd net zo rood als zijn haren.
“Ik heet Graal.”
“Wat een mooie naam. Nog mooier dan je ring.”
Graal snoof. “Die ring heeft me alleen maar ellende gebracht. Ineens zat ik hier in een bootje. Ik haat bootjes, bijna net zo erg als torenkamers.”
“Maar nu heb ik je gered, dat is toch fijn?”
“Ja”, zei de prinses. “Gaan we nu naar je kasteel?”
Galahad keek verbaasd. “Ik heb helemaal geen kasteel. En ook geen paard meer, dat is gestolen door struikrovers.”
Graal zuchtte. “Dan moeten we maar naar mijn kasteel gaan.”
Hand in hand liepen ze naar het kasteel. Omdat ze van de andere kant kwamen, konden zij wel door de onzichtbare muur lopen. Daardoor werd de betovering opgeheven. Alle ridders en de tovenaar vielen op de grond. Degenen die bovenop lagen, keken verbaasd naar de jongen en het meisje. “Dit is Galahad”, zei Graal. “Hij wordt mijn echtgenoot.” Zodra de koning weer wakker was, trouwden ze en ze leefden nog heel erg lang.