Brabant Gedicht 2011

Noord-Brabantse dichters strijden voor finaleplaats in Brabant Gedicht



De strijd om de titel ‘Beste Brabantse dichter 2011' wordt al in de eerste maand van het jaar beslecht. Dan vindt in 's-Hertogenbosch alweer de zevende editie plaats van Brabant Gedicht. Op 10 januari strijden in stadsBiEB Centrum acht Noord-Brabantse dichters voor een felbegeerde plek in de allesbeslissende finale van deze internationale gedichtenwedstrijd.


Brabant Gedicht is een gedichtenwedstrijd voor jongeren tussen de 16 en 30 jaar, die in (Nederlands of Vlaams) Brabant geboren zijn of er wonen. Tijdens de Nederlandse voorronde op 10 januari dragen acht talentvolle dichters onder het toeziend oog van een deskundige jury voor uit eigen werk. Vier van hen gaan door naar de finale op zaterdag 29 januari, enkele dagen na Gedichtendag, eveneens gehouden in stadsBiEB Centrum.


De uiteindelijke winnaar van Brabant Gedicht 2011 ontvangt een geldbedrag en is verzekerd van een podiumplaats tijdens Onbederf'lijk Vers, het grootste gratis poëziefestival van Nederland dat in april plaatsvindt in de Bossche binnenstad.


Brabant Gedicht is een samenwerking van de bibliotheken in de zustersteden 's-Hertogenbosch en Leuven en wordt mede mogelijk gemaakt gemeente 's-Hertogenbosch.


maandag 10 januari
stadsBiEB Centrum, Hinthamerstraat 72
20:00 - 22:00 uur
toegang gratis

Bibliotheek Den Bosch

Net als vorig jaar doe ik mee aan de voorronde van Brabant Gedicht. Vorig jaar was de finale erg leuk, dus ik hoop dat ik dit jaar ook door zal zijn!

Kerstnummer Meandermagazine

Meanders kerstnummer van 2010 was een open podium. Iedereen aan wie al eens aandacht was besteed in de rubriek Dichters kon een gedicht insturen. Ook was het mogelijk om via de telefoon in te spreken. Ik heb er gehoor aan gegeven, het resultaat vind je hier: http://meandermagazine.net/wp/2010/12/kerstnummer-vervolg/

Het was wel erg vreemd om een gedicht in een telefoon voor te dragen, maar wel leuk om eens gedaan te hebben.

Niets

Soms vraag ik me af waarom ik eigenlijk boeken lees. Leuk is het vaak niet, je kan er hoofdpijn van krijgen en het is vermoeiend voor je ogen. Bovendien houd je er vaak niet eens een fijn gevoel aan over. Sommige boeken geven je zelfs een uitgesproken onaangenaam gevoel. Een voorbeeld daarvan is Niets van Janne Teller. Het is een jeugdroman, voor jongeren vanaf dertien jaar. Wie in de veronderstelling verkeert dat jeugdromans relatief onschuldig en vriendelijk zijn, kan deze roman gebruiken om van het tegendeel overtuigd te raken. Niets is een hoop, maar vriendelijk is het niet. De roman gaat over een Deense schoolklas die op zoek gaat naar betekenis. Een van hen heeft namelijk besloten om niet meer naar school te komen en zijn dagen door te brengen in een pruimenboom, omdat alles toch zinloos is. De klas wil dat Pierre Anthon uit de boom komt, ze willen gewoon niet geloven dat niets betekenis heeft en besluiten actie te ondernemen. Het plan dat ze ten uitvoer brengen, kent op een gegeven moment zo'n wrede uitwerking dat ik er naar van werd. Toch bleef ik lezen. Niet omdat het een leuk boek om te lezen is, maar omdat het me raakte, omdat het interessant is. Heeft het leven betekenis en zo ja, hoe kun je dat bewijzen? Dat zijn grote vragen, maar omdat het kinderen zijn die de vraag proberen te beantwoorden, wordt het niet te abstract. Bovendien is Niets in een goede, enigszins afstandelijke stijl geschreven en was ik toch erg benieuwd hoe het precies af zou lopen. Één ding wringt echter wel: waarom neemt de school geen actie als een van de leerlingen niet meer op komt dagen? In Denemarken zullen daar toch ook wel regels voor bestaan, neem ik aan. Maar afgezien daarvan is Niets een aanrader. Tenminste, als je op zoek bent naar een boek dat je aan het denken zet, dat intrigerend is. Een leuk boek is het niet.

Strikt

Ongeveer een halfjaar geleden las ik Weg van Minke Douwesz, waar ik heel enthousiast over was. Vandaar dat ik ook met grote verwachtingen begon aan Strikt, haar debuutroman. Het heeft me niet teleurgesteld, integendeel. Ook Strikt is een heerlijke roman om te lezen, met dialogen waarbij mensen voortdurend ontstemd of juist ineens blij zijn. Wel kent het hoofdpersonage, Idske, opvallende overeenkomsten met het hoofdpersonage uit Weg, waardoor je begint te vermoeden dat Douwesz behoorlijk autobiografisch schrijft en je je afvraagt of ze ook een roman zou kunnen schrijven waarin het hoofdpersonage andere hobby's heeft dan cryptogrammen oplossen, muziek luisteren en roeien. Waarschijnlijk niet, maar erg vind ik dat niet. Van mij mogen er nog veel meer romans komen, met allemaal varianten van hetzelfde personage, die bladzijde na bladzijde voortkabbelen over de meest onbenullige dingen. De romans van Minke Douwesz zijn echt. Juist omdat ze gaan over een glas dat omvalt, een trein die nog net gehaald kan worden, gaan ze over onderwerpen waar het leven om draait, de dingen waar we ons in het dagelijks leven zorgen over maken. Los daarvan heeft Strikt wel degelijk een interessant liefdesverhaal, net zoals Weg dat heeft. Een mooi boek dus, fijn voor in deze donkere wintermaanden.

Uitreiking Literatuurprijs Zeist

Vrijdagavond was de uitreiking van de Literatuurprijs Zeist 2010. Ineens bleek dat alle mensen die in de bundel kwamen hun gedicht voor moesten lezen. Ik had niet eens mijn gedicht bij me, dus ik was slecht voorbereid en moest de bundel van Fred Penninga (de presentator) lenen, maar gelukkig heb ik vervolgens niet het hele gedicht verhaspeld. Verder was er muziek van o.a. Jesse Dorrestijn, dus het was een druk programma. Zo druk, dat we eerder weggegaan zijn, omdat we graag de bus wilden halen. Het openbaar vervoer was niet al te best die dag...
Bovendien hadden we de dag ervoor ook al een drukke dag gehad, omdat we toen naar de boekpresentatie van Lieke Marsman zijn geweest. Dat was leuk, het is ook echt een mooie bundel geworden, met prachtige gedichten. Dat ik Liekes gedichten goed vind, komt niet doordat ik haar ken, het is eerder andersom: ik ken haar omdat ik haar gedichten zo mooi vind.

Het winnende gedicht van de Literatuurprijs Zeist is overigens hier te lezen: http://www.literairzeist.nl/

Marleen (62)

Vroeger heette het een poesiealbum. Of een vriendschapsboekje.
Vandaag heet het Facebook of hyves.

Het concept is hetzelfde: je doet er alles aan om de wereld, dat wil zeggen, je vrienden en eventueel familie, te laten zien hoe fantastisch je bent. Vroeger volstond een gedichtje als:

“Als je later eens als grootmama
deftig zit naast grootpapa
en je dit album weer eens ziet
denk dan aan mij, vergeet mij niet.”

Hoewel je daar dan nog wel plaatjes van katten bij moest plakken. Met glittertjes. En eventueel nog een klein grapje erbij, zoals:

“Tip tap top, de inkt is op.”

Tegenwoordig wordt er meer van je verwacht. Vooral van de foto’s. Bij poesiealbums was een foto sowieso niet nodig en bij vriendschapsboekjes was een pasfotootje gemaakt door de jaarlijkse schoolfotograaf voldoende, maar nu moet je kunnen bewijzen dat je elk jaar op vakantie gaat en elke maand een spannend feestje hebt gehad.

Een voordeel is dat je tegenwoordig niet meer je vriendschapsboekje uit handen hoeft te geven. Nette kinderen hoeven nu niet meer het verdriet te kennen dat vaak veroorzaakt werd door een slordig kind dat vertelt dat het echt, echt niet meer weet waar het boekje is. Of beweert dat het het boekje nooit gehad heeft. Tegenwoordig beheert iedereen zijn eigen pagina en hebben anderen de mogelijkheid om op bezoek te komen. Dat is een hele verbetering.

Een nadeel is dat één keer een pagina invullen niet voldoende is. De statussen moeten regelmatig vervangen worden, iedereen moet weten wat je doet en waar je dat doet. Daar verdien je respect mee, daardoor kunnen mensen je leuk vinden. Vroeger werd een vriendschap één keer bevestigd. Daarna kon je voor altijd zien hoe je vrienden smeekten om nooit vergeten te worden. Nu is het een dagelijks gevecht om alle vriendschappen te behouden. Elke vriendschap is twee klikken verwijderd van haar einde.

Maar als er niemand meer over is, kun je gelukkig altijd nog een boerderij beginnen.

LiteratuurPrijs Zeist 2010

Afgelopen zaterdag was de veiling van de Gedicht en Beeldprijs Almere 2010. Ik kon er helaas niet bij zijn, omdat ik moest werken, maar Nicole was er gelukkig wel. Ons kunstwerk is voor vijftig euro verkocht. De helft daarvan gaat naar Weebale (http://weebale.blogspot.com/), dus we hebben ook nog een goed doel gesponsord.

Verder is volgende week vrijdag de uitreiking van de LiteratuurPrijs Zeist 2010. Er wordt een bundel gemaakt en mijn gedicht zal daar in komen te staan, dus dat is leuk. En ik ben erg benieuwd naar de gedichten die zullen winnen.