De wandeling

Inmiddels is bekend dat ik 26 oktober bij Onbederf'lijk Vers zal optreden bij Selexyz Dekker v/d Vegt. Samen met F. Starik en Vera De Brauwer. Volgende week woensdag is het al zover.


De wandeling

We wandelen door het bos en doen alsof we het fijn vinden dat er zandkorrels in onze schoenen komen en blaren op onze voeten. De bananen worden zwart, de koekjes zacht en de thermosfles lekt koude thee.

Maar het is leuk om een route te volgen en dat het dan klopt. Dat er inderdaad een vervallen bank staat bij het tweede linkerpad en dat de zandverstuiving na vijftig meter begint.

Het is leuk om een route te volgen zolang het klopt. Tot het moment dat er geen vervallen bank staat bij het tweede linkerpad en dat er na vijftig meter nog veel meer bomen staan.

Alleen de man die naast een rugzak die niet van hem is staat te wachten op de vrouw die achter de eerstvolgende boom op haar hurken zit en ons desondanks vriendelijk groet, laat ons merken waarom wandelen ook alweer leuk is.

Onbederf'lijk Vers

26 oktober zullen Nicole en ik optreden bij Onbederf'lijk Vers Nijmegen! Helaas is nog niet bekend met wie en waar we zullen optreden. Meer informatie: http://www.onbederflijkvers.nl

De laatste nacht in Twisted River

Ik houd van de humor in de boeken van John Irving en van de vele, nogal absurde personages die hij altijd weer weet op te voeren. Wat dat betreft stelde De laatste nacht in Twisted River me ook weer niet teleur. Wel vond ik de vele tijds- en perspectiefsprongen af en toe verwarrend. Er worden hele mensenlevens beschreven van begin tot einde, waardoor het soms niet duidelijk is in welke tijd er nu wat precies gebeurt. Toch komt alles aan het einde van het boek mooi bij elkaar. Interessant is dat de hoofdpersoon een schrijver is en zijn inspiratie uit zijn persoonlijke leven haalt. Dit heeft tot gevolg dat de boeken die de schrijver schrijft over onderwerpen gaan die eerder in De laatste nacht in Twisted River aan bod zijn gekomen. Op een gegeven moment staat er dat recensenten vinden dat de schrijver te veel puntkomma's gebruikt, wat nu juist een van de kenmerken is van de schrijfstijl van John Irving. De werkwijze van de schrijver is ook opvallend en doet je afvragen of John Irving werkelijk op die manier te werk gaat, of hij ook bij het einde begint en talloze losse zinnen opschrijft die later pas als een puzzel in elkaar vallen. Als dat het geval is, vind ik het verbazingwekkend dat iemand op zo'n manier zo'n lijvige roman weet te produceren (het boek telt ruim zeshonderd pagina's); dat moet een hels karwei zijn geweest.

Hun hebben de taal verkwanseld

Ik houd van poëzie, ik houd van lezen, maar dat is me eigenlijk nog te specifiek, want het meest houd ik van taal. Met veel interesse heb ik dan ook Hun hebben de taal verkwanseld van Jan Stroop gelezen. Sommige hoofdstukjes overlappen elkaar enigszins, maar er komen allerlei verschillende onderwerpen aan bod. Zo wordt duidelijk uitgelegd wat het Poldernederlands inhoudt. Ik wist wel dat de 'ij' daarbij meer als een 'aai' wordt uitgesproken, maar dat het zo alomtegenwoordig was, wist ik niet en doet me vermoeden dat het zo'n geaccepteerde manier van spreken is dat ik het niet eens meer herken als afwijkend. Een Gooise r is wat dat betreft opvallender. Ook had ik tot ik dit boek las niet door dat er steeds meer over 'plek' in plaats van 'plaats' gesproken wordt. Blijkbaar werd er tien jaar geleden niet gezegd: 'hij zit daar echt op zijn plek', terwijl ik dat nu best vind kunnen. Misschien zeggen we in plaats van 'in plaats van' over tien jaar ook wel 'in plek van'... Verder komt volgens Jan Stroop 'hij heb' steeds vaker voor, hoewel dat niet zo opvalt. Dat zal inderdaad wel niet, ik vind 'hij heb' in elk geval erg raar klinken, maar dat zal wel komen omdat ik veel vaker 'hij het' heb gehoord, zoals veel mensen rond Eindhoven zeggen. Nou ja, veel interessante onderwerpen dus, die je bewuster maken van de taal die we gebruiken. Ik zou graag meer boeken over dit onderwerp lezen en wacht in spanning af of ik over een paar decennia: 'Zaai heb in plek van aaieren die toetje gekocht" een prima constructie vind.

Natuurlijk poëzie

Gisteren was het dan zo ver: mijn optreden in het Heempark bij Natuurlijk poëzie. Het was mooi weer, al scheen de zon niet en was het waarschijnlijk nauwelijks twintig graden, waardoor het eerder een dag in september of maart leek te zijn, maar in elk geval viel er geen regen en waaide het ook niet zo hard dat iedereen in een bepaalde richting moest gaan staan om mij te kunnen verstaan. Vroeger ben ik wel eens naar het Milieu Educatiecentrum geweest, waarvan ik mij vooral herinner dat er een keer iets met Duimelijntje was en dat ik daar ontzettend weemoedig van werd, maar het Heempark was voor mij nog onbekend terrein. Ik had een park zoals Park Transwijk verwacht: hier en daar een boom, vooral veel gras en wat bankjes en paden. Het Heempark is echter veel meer een natuurgebied, met veel begroeing en lekker onoverzichtelijk. Tijdens de optredens rende er een eekhoorn boven onze hoofden en ja, dat maakt het allemaal meteen een stuk sprankelender. Een prachtige locatie voor poëzie dus, waar ik erg van heb genoten.

Persepolis

Vroeger hield ik van strips. Van Asterix & Obelix en van Lucky Luke het meest, maar in druilerige vakanties las ik gewoon alles wat wij toevallig in huis hadden, zoals De Smurfen, Billy Turf en Suske en Wiske. Toen ik op een gegeven moment alle strips die wij in huis hadden een stuk of vijf keer gelezen had, las ik geen stripboeken meer. Liever las ik boeken. Maar nu heb ik Persepolis van Marjane Satrapi gelezen. Een echte strip is dat niet, hoewel er plaatjes in staan en er tekstballonnetjes worden gebruikt. Persepolis is een graphic novel. Een autobiografisch verhaal over Satrapi's jeugd in Iran en haar middelbare schooltijd in Oostenrijk. Hoewel het onderwerp zich er in eerste instantie niet echt voor lijkt te lenen, wordt er veel gebruik gemaakt van humor. Satrapi spaart zichzelf niet en dat vind ik prijzenswaardig. Wat Persepolis vooral mooi maakt, is hoe verwarrend de Iraanse revolutie was en hoe kinderen daarmee om gingen. Een aanrader dus, niet alleen voor liefhebbers van stripboeken en graphic novels, maar ook voor mensen die geïnteresseerd zijn in religie en geschiedenis.

Beleef de lente

Beleef de lente

Wij zijn vogelaars op afstand. Wij houden onze
oren open en onze harten vast als de jonge valken
op de rand gaan zitten. De toren is honderd meter hoog,
maar wij horen en zien alles.

Het vergaat ons goed als er voedsel gebracht wordt,
het vergaat de duivenmelker minder. Wij houden
onze vingers gereed en noteren elke hap en elke stap.
Terwijl de valken hun prooi verteren, verbazen wij ons
over de strijdlust van de steenuil. Van toren naar boerderij
kost ons maar een korte klik. De blikken die wij op hen werpen,
raken hen niet.

Wij zijn vogelaars op afstand, maar als we onder aan de
toren staan, onze blikken naar de vogels gaan,
vallen we door de mand en voelen het verlangen
om hier eeuwig te blijven hangen.