Dichters in de Prinsentuin

Van 25 juli tot en met 27 juli is er in Groningen weer het poëziefestival Dichters in de Prinsentuin. Net als in 2009 zal ik hierbij optreden. Meer informatie over dit festival vind je hier: http://www.dichtersindeprinsentuin.nl/

Alvast een voorproefje om in de stemming te komen:

Zus en zo

In de brievenbus zitten kakkerlakken waardoor je de krant

niet durft te pakken. Je besluit het slabestek te gebruiken

en beseft dat je vanavond geen salade zult eten. Je zus komt op bezoek,

ze zal genoegen moeten nemen met rijst en gehakt. Buiten

worden kalveren verliefd op strohalmen.

En je weet dat morgen de krant weer naar een ander vod papier

zal verwijzen en dat het te maken heeft met de tijd die verstrijkt.

Je raakt verstrikt in de berichten over gewichtige meneren en ontvoeringen

waarvan je in vervoering raakt, waarna je je verslikt in de slok water

die je jezelf toestond om te drinken: iedereen moet zuinig zijn,

behalve op zichzelf.

Helemaal gelukkig word je nooit

Samen ben je minder alleen van Anna Gavalda is een van mijn favoriete boeken. Dat komt voornamelijk door de stijl. De manier waarop zij dialogen weergeeft en de durf waarmee ze het beletselteken (...) gebruikt, vind ik echt fantastisch. Toch kan het niet alleen de stijl zijn die me zo aanspreekt in Samen ben je minder alleen. In Helemaal gelukkig word je nooit wordt min of meer dezelfde stijl gebruikt en toch sprak deze roman me veel minder aan. Sterker nog: in eerste instantie las ik het boek niet eens uit. Inmiddels heb ik echter een tweede, succesvollere poging ondernomen. En ja, de stijl vind ik nog steeds mooi, maar in Helemaal gelukkig word je nooit is het misschien iets te veel van het goede. Ik had soms moeite om te begrijpen vanuit welk perspectief er werd geschreven, over wie het nu precies ging en waar het verhaal zich op dat moment afspeelde. Jammer. Misschien ligt het er ook aan dat Samen ben je minder alleen over een jonge vrouw gaat en Helemaal gelukkig word je nooit over een architect van bijna vijftig. En toch... Halverwege het boek begint het verhaal te leven en wordt het ineens waard om gelezen te worden. Dan is er ook wat minder architectengeneuzel en wat meer interessante dialoog. Ja, Anna Gavalda kan schrijven, maar ik hoop toch dat ze bij haar volgende roman weer iets meer rekening houdt met de leesbaarheid. Zonder haar eigen stijl te verliezen, want ik blijf het fantastisch vinden dat haar personages geregeld '...' als antwoord geven.

Beleef de lente 2012

Net als vorig jaar volg ik Beleef de lente. Vorig jaar schreef ik er al een gedicht over, maar omdat dit jaar zo geheel anders is dan het vorige jaar, schreef ik er nu opnieuw een.

Beleef de lente 2012

De slechtvalken vechten dag en nacht door.
Ze jagen op duiven, ze jagen vooral de kijkers
de stuipen op het lijf.

De slechtvalken vochten en de kijkers gaan
elkaar te lijf. Terwijl Pa hardnekkig blijft broeden
en hoopt dat zijn vrouw in beeld komt als hij
buiten beeld is, stromen de vragen en vloeken
over het scherm. Om zichzelf te beschermen
werpen ze blikken op de steenuil en de ooievaar,
waar minder gevaar heerst. Ze proberen zich
te beheersen, de vreemde valk probeert dat niet.
Ze zet haar snavel in de eieren en geeft Pa
het bevel om te vertrekken.

De kijkers luisteren niet naar bevelen, het kan ze
nu niets meer schelen en alles is geoorloofd
zolang de valken maar niet van hun toekomst
worden beroofd. Ergens in een opvang bidt
een valk voor een behouden thuiskomst.

Gedichtenwedstrijd Bibliotheek Utrecht

Voor het volgende gedicht kreeg ik een eervolle vermelding van Ingmar Heytze bij de gedichtenwedstrijd van de Bibliotheek Utrecht:

Overval

Je zei: ‘Je kunt me altijd bellen’ en ik dacht:
je kunt me nog veel meer vertellen,
omdat ik jou niet wilde storen in de nacht,
als je aan het wachten bent
op wanneer eindelijk je gedachten vertragen
omdat er zand in je ogen wordt gestrooid.

Er is geen enkele reden om iemand te bellen
die niet kan slapen omdat je mensen wakker kunt maken
zelfs als ze met open ogen de lijnen van hun dekbed bestuderen
en de tafel van zestien uit hun hoofd proberen te leren,

zo bleek toen de telefoon rinkelde
en ik ineens jouw stem hoorde.
Ik had gedacht dat ik wakker was
maar toch kon ik jouw woorden niet verstaan,
kon ik het niet aan om te moeten denken
over hoe ik je kon helpen
met je fiets die kapot was
en de jas die je kwijt was
en de bus die niet ging en
nee, het ging niet.


Hoewel je op zich niet echt iets aan een eervolle vermelding hebt, ben ik er toch blij mee. Voornamelijk omdat ik blij ben dat ik weer eens een gedicht geschreven heb. En ook omdat er toch 131 inzendingen waren en maar twee eervolle vermeldingen. Nicole kreeg de andere, erg toevallig. Ik keerde dus tevreden huiswaarts.

De overige inzendingen en een verslag van de wedstrijd zijn hier te lezen: http://www.bibliotheekutrecht.nl/nl/home/Actueel/Agenda/maart-2012/boekenweek-2012/ingezonden-gedichtenVooral de inzendingen van Nicole Teunissen en Liesbeth Hemelsoet vind ik aan te raden.

Brommer

Mina’s ouders waren heel slim. Ze wisten alles. Dat je tanden zwart worden van drop. Dat Sinterklaas niet bestaat. Dat mensen op brommers gevaarlijk zijn.
Mina had gevraagd: ‘Wat is een brommer?’ Haar vader had gezegd dat ze niet van die domme vragen moest stellen.
Mina’s vader vond veel vragen dom. Dat kwam omdat hij zelf zo slim was.

Mina liep over straat. Het was koud. Dat was niet erg. Ze droeg een das. Haar moeder wist dat je een das moest dragen als het koud was. En een muts. Vandaag droeg Mina geen muts. Gisteren wel. Maar Johan had haar muts van haar hoofd getrokken. En ook een paar haren. Ze had moeten huilen. Johan had gezegd: ‘Sorry van de haren.’ Maar haar muts had hij niet teruggegeven. Johan vond dat mensen alleen een muts moesten dragen als het vroor. Of als er sneeuw lag. Johans ouders waren minder slim dan Mina’s ouders. Toen Johan jarig was, had hij drop uitgedeeld.
Mina zag Johan. Hij had haar muts opgezet. Het zag er stom uit. Het was een roze muts. Ze zei: ‘Geef mijn muts terug.’ Ze zei het aardig. Haar moeder had gezegd dat het belangrijk was om altijd aardig te zijn. Johan schudde zijn hoofd. Hij stak zijn tong uit. Draaide zich om en rende weg. Mina riep: ‘Geef mijn muts terug!’ Het was moeilijk om aardig te roepen. Alweer moest ze huilen.

Er klonk een dreun. Mina keek op. Johan lag op de grond. Hij was tegen een jongen aangebotst. Ze hoopte dat haar muts niet vies geworden was. Haar vader zei altijd dat schone kleren heel belangrijk waren. Johan krabbelde overeind. ‘Waarom rijd jij tegen mij aan?’, schreeuwde hij. ‘Met je stomme brommer. Kun je niet uitkijken?’
De jongen pakte Johans arm. ‘Jij loopt zo de straat op. Je moet zelf beter uitkijken.’
Mina liep naar hen toe. Ze zag dat de jongen een brommer had. Tenminste, ze dacht dat het een brommer was. Een blauwe brommer. ‘Dat is mijn muts’, zei ze.
De jongen griste de muts van Johans hoofd. ‘Je moet geen dingen van meisjes stelen’, zei hij. En hij spuugde vlak naast zijn voeten. Toen gaf hij de muts aan Mina. Ze zette de muts op haar hoofd.
‘Dankjewel’, zei ze. De jongen glimlachte.
Johan klopte zijn kleren af. Hij wilde weggaan, maar de jongen hield hem tegen. ‘Eerst je excuses aanbieden.’
‘Sorry’, zei Johan.
‘Maakt niet uit’, zei Mina. Haar vader had haar geleerd om mensen die spijt betuigden altijd te vergeven. Johan had duidelijk spijt. Hij wreef over zijn arm en rilde. Waarschijnlijk had hij het koud. Nu had hij geen muts meer.

Johan liep weg. Mina en de jongen bleven achter. ‘Ik heet Ilias’, zei de jongen. ‘En jij?’
‘Mina.’ Ze was in de war. De jongen had haar gered. Terwijl hij een brommer had. Het klopte niet.
‘Waarom heb jij een brommer?’
‘Dit is geen brommer.’
‘Niet?’
‘Dit is een scooter.’
Mina glimlachte naar hem.

Voor ik ga slapen

Het omslag van Voor ik ga slapen van S.J. Watson had mijn aandacht enige tijd geleden al getrokken. Er staat geen titel op. Er staat geen auteur op. Er staat geen uitgeverij op. Er staat alleen een oog op. Interessant. Na het lezen van de flaptekst bleek dat het boek over geheugenverlies gaat. Ik houd van boeken over geheugenverlies. Dit boek was geen uitzondering. Op het begin lijkt het ontzettend op The Raw Shark Texts. Hoofdpersoon wordt wakker, herkent niets, is zijn (of, in dit geval: haar) complete identiteit vergeten en heeft vervolgens een afspraak met een dokter die enige opheldering biedt. Maar verder zijn er veel verschillen. Waar The Raw Shark Texts vooral literair is/ probeert te zijn, sprookjesachtig en magisch, probeert Voor ik ga slapen steeds zo geloofwaardig mogelijk te blijven. Dat lukt. Het idee is dat telkens als het hoofdpersonage wakker wordt, niet meer weet wie ze is, of in elk geval de laatste twintig jaar van haar leven vergeten is. Elke dag opnieuw moet haar verteld worden dat ze getrouwd is, waar ze woont en wat ze heeft gestudeerd. Een prachtig gegeven. Daarnaast is deze roman ook nog eens prettig geschreven en enorm spannend. Een aanrader dus.

Het goddelijke monster

Ik leerde Het goddelijke monster kennen door de televisieserie die pas geleden is uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik niet gezien, maar ik vond het niet erg, omdat het een dramaserie was en ik eigenlijk helemaal niet van dramaseries houd. Bij de derde aflevering was ik dan ook eigenlijk van plan om niet echt mee te kijken en gewoon verder te lezen in mijn boek, maar al gauw werd mijn aandacht gegrepen en toen bleek het een fantastische serie te zijn. Er is veel te doen geweest over het dialect dat gesproken wordt (Kortrijks), maar omdat ik dat dialect niet ken en dus niet te kritisch erover kon zijn, werkte het bij mij erg goed. En ja, het is een dramaserie, maar dan wel een met de nodige humor. Bovendien blijven de vele doden behapbaar omdat ze na hun dood uit hun lichaam opstaan en als geesten verder tussen de personages leven. Daarnaast werd er echt goed in geacteerd, niet in de laatste plaats door Joke Devynck.
Toch houd ik nog steeds meer van boeken dan van dramaseries, dus heb ik net het eerste deel van de trilogie Het goddelijke monster van Tom Lanoye gelezen. Ik wilde wel eens zien in hoeverre de serie de boeken heeft gevolgd, of Leo echt zo praat als in de serie en wat er nu eigenlijk allemaal in het hoofd omgaat van Katrien. Omdat ik echter de eerste twee afleveringen niet gezien heb, hoefde ik nu nog niet steeds te denken: 'O ja, dat heb ik ook in de serie gezien'. Wat denk ik wel prettig is. Het is een mooi boek. Ik weet niet of ik het ook zo mooi had gevonden als ik niet eerst de serie had gezien, maar toch. Het verhaal steekt zo goed in elkaar en ook al zijn er talloze personages, echt verwarrend wordt het niet. Dus ik ga het tweede en derde deel ook zeker lezen, en verder hoop ik dat Het goddelijke monster ook op dvd zal verschijnen.