Hun hebben de taal verkwanseld

Ik houd van poëzie, ik houd van lezen, maar dat is me eigenlijk nog te specifiek, want het meest houd ik van taal. Met veel interesse heb ik dan ook Hun hebben de taal verkwanseld van Jan Stroop gelezen. Sommige hoofdstukjes overlappen elkaar enigszins, maar er komen allerlei verschillende onderwerpen aan bod. Zo wordt duidelijk uitgelegd wat het Poldernederlands inhoudt. Ik wist wel dat de 'ij' daarbij meer als een 'aai' wordt uitgesproken, maar dat het zo alomtegenwoordig was, wist ik niet en doet me vermoeden dat het zo'n geaccepteerde manier van spreken is dat ik het niet eens meer herken als afwijkend. Een Gooise r is wat dat betreft opvallender. Ook had ik tot ik dit boek las niet door dat er steeds meer over 'plek' in plaats van 'plaats' gesproken wordt. Blijkbaar werd er tien jaar geleden niet gezegd: 'hij zit daar echt op zijn plek', terwijl ik dat nu best vind kunnen. Misschien zeggen we in plaats van 'in plaats van' over tien jaar ook wel 'in plek van'... Verder komt volgens Jan Stroop 'hij heb' steeds vaker voor, hoewel dat niet zo opvalt. Dat zal inderdaad wel niet, ik vind 'hij heb' in elk geval erg raar klinken, maar dat zal wel komen omdat ik veel vaker 'hij het' heb gehoord, zoals veel mensen rond Eindhoven zeggen. Nou ja, veel interessante onderwerpen dus, die je bewuster maken van de taal die we gebruiken. Ik zou graag meer boeken over dit onderwerp lezen en wacht in spanning af of ik over een paar decennia: 'Zaai heb in plek van aaieren die toetje gekocht" een prima constructie vind.

Natuurlijk poëzie

Gisteren was het dan zo ver: mijn optreden in het Heempark bij Natuurlijk poëzie. Het was mooi weer, al scheen de zon niet en was het waarschijnlijk nauwelijks twintig graden, waardoor het eerder een dag in september of maart leek te zijn, maar in elk geval viel er geen regen en waaide het ook niet zo hard dat iedereen in een bepaalde richting moest gaan staan om mij te kunnen verstaan. Vroeger ben ik wel eens naar het Milieu Educatiecentrum geweest, waarvan ik mij vooral herinner dat er een keer iets met Duimelijntje was en dat ik daar ontzettend weemoedig van werd, maar het Heempark was voor mij nog onbekend terrein. Ik had een park zoals Park Transwijk verwacht: hier en daar een boom, vooral veel gras en wat bankjes en paden. Het Heempark is echter veel meer een natuurgebied, met veel begroeing en lekker onoverzichtelijk. Tijdens de optredens rende er een eekhoorn boven onze hoofden en ja, dat maakt het allemaal meteen een stuk sprankelender. Een prachtige locatie voor poëzie dus, waar ik erg van heb genoten.

Persepolis

Vroeger hield ik van strips. Van Asterix & Obelix en van Lucky Luke het meest, maar in druilerige vakanties las ik gewoon alles wat wij toevallig in huis hadden, zoals De Smurfen, Billy Turf en Suske en Wiske. Toen ik op een gegeven moment alle strips die wij in huis hadden een stuk of vijf keer gelezen had, las ik geen stripboeken meer. Liever las ik boeken. Maar nu heb ik Persepolis van Marjane Satrapi gelezen. Een echte strip is dat niet, hoewel er plaatjes in staan en er tekstballonnetjes worden gebruikt. Persepolis is een graphic novel. Een autobiografisch verhaal over Satrapi's jeugd in Iran en haar middelbare schooltijd in Oostenrijk. Hoewel het onderwerp zich er in eerste instantie niet echt voor lijkt te lenen, wordt er veel gebruik gemaakt van humor. Satrapi spaart zichzelf niet en dat vind ik prijzenswaardig. Wat Persepolis vooral mooi maakt, is hoe verwarrend de Iraanse revolutie was en hoe kinderen daarmee om gingen. Een aanrader dus, niet alleen voor liefhebbers van stripboeken en graphic novels, maar ook voor mensen die geïnteresseerd zijn in religie en geschiedenis.

Beleef de lente

Beleef de lente

Wij zijn vogelaars op afstand. Wij houden onze
oren open en onze harten vast als de jonge valken
op de rand gaan zitten. De toren is honderd meter hoog,
maar wij horen en zien alles.

Het vergaat ons goed als er voedsel gebracht wordt,
het vergaat de duivenmelker minder. Wij houden
onze vingers gereed en noteren elke hap en elke stap.
Terwijl de valken hun prooi verteren, verbazen wij ons
over de strijdlust van de steenuil. Van toren naar boerderij
kost ons maar een korte klik. De blikken die wij op hen werpen,
raken hen niet.

Wij zijn vogelaars op afstand, maar als we onder aan de
toren staan, onze blikken naar de vogels gaan,
vallen we door de mand en voelen het verlangen
om hier eeuwig te blijven hangen.

Catalina

Van Markus Orths had ik eerder Het kamermeisje gelezen, een roman die gebaseerd is op een interessant idee: namelijk een meisje dat onder het bed van de hotelgasten kruipt om daar te overnachten. Toen ik Catalina in de kast zag staan, verwachtte ik dat het opnieuw zo'n soort boek zou zijn. Catalina bleek echter een historische roman te zijn. Naarmate ik het boek las, bleken er toch overeenkomsten te zijn: ook Catalina is een tamelijk bizar boek over een bijzondere vrouw. Het grootste verschil met Lynn uit Het kamermeisje is echter dat Catalina de Erauso echt heeft bestaan. Zij was een Baskische vrouw uit de zeventiende eeuw die als man door het leven is gegaan. Orths heeft zich gebaseerd op haar biografie, maar het is onduidelijk in hoeverre het verhaal strookt met de werkelijkheid. Op wikipedia staan in elk geval dingen die niet met dit boek overeenkomen. Desalniettemin is het een erg intrigerende roman, geschreven met de nodige humor.

Lijst van producten die Maartje niet durft te kopen

- pindakaas
- uien
- bruine bonen
- Knorr-zakje om chili mee te maken
- tonijn
- toiletpapier
- maandverband
- tampons
- bloemkool
- winterpeen
- komkommer
- ontbijtkoek
- chocoladevla
- chocolademelk
- alcoholische dranken
- varkensgehakt
- balkenbrij

Tegenpool

Tegenpool van Pauline Slot had een typische vrouwenroman kunnen zijn, over een vrouw met een familie die een geheim heeft waar zij niet van op de hoogte was en haar familieleden wel. Zulk soort romans spelen zich dan meestal in Italië of Frankrijk af, in een villa met een grote, zonovergoten tuin en veel drank, tranen en geruzie. Zo'n roman is het dus niet. Tegenpool gaat wel over een vrouw die een familie met een geheim heeft waar zij niet van op de hoogte was en de rest wel, maar in dit boek is zij inmiddels al achter dit geheim gekomen (de lezer doet daar nog wat langer over) en zit ze niet in een villa in Frankrijk, maar op een boot in Noorwegen. Eigenlijk begint dit boek pas waar een typische vrouwenroman gestopt zou zijn. Hoe ga je ermee om als blijkt dat je gezinsleden je jeugd geheel anders beleefd hebben dan jij?
Ik vond Tegenpool een prettige roman. Pauline Slot heeft een fijne schrijfstijl en ze weet personages echt tot leven te brengen zonder ze tot karikaturen te maken. Ik zou graag meer boeken van haar willen lezen.