Beleef de lente 2012

Net als vorig jaar volg ik Beleef de lente. Vorig jaar schreef ik er al een gedicht over, maar omdat dit jaar zo geheel anders is dan het vorige jaar, schreef ik er nu opnieuw een.

Beleef de lente 2012

De slechtvalken vechten dag en nacht door.
Ze jagen op duiven, ze jagen vooral de kijkers
de stuipen op het lijf.

De slechtvalken vochten en de kijkers gaan
elkaar te lijf. Terwijl Pa hardnekkig blijft broeden
en hoopt dat zijn vrouw in beeld komt als hij
buiten beeld is, stromen de vragen en vloeken
over het scherm. Om zichzelf te beschermen
werpen ze blikken op de steenuil en de ooievaar,
waar minder gevaar heerst. Ze proberen zich
te beheersen, de vreemde valk probeert dat niet.
Ze zet haar snavel in de eieren en geeft Pa
het bevel om te vertrekken.

De kijkers luisteren niet naar bevelen, het kan ze
nu niets meer schelen en alles is geoorloofd
zolang de valken maar niet van hun toekomst
worden beroofd. Ergens in een opvang bidt
een valk voor een behouden thuiskomst.

Gedichtenwedstrijd Bibliotheek Utrecht

Voor het volgende gedicht kreeg ik een eervolle vermelding van Ingmar Heytze bij de gedichtenwedstrijd van de Bibliotheek Utrecht:

Overval

Je zei: ‘Je kunt me altijd bellen’ en ik dacht:
je kunt me nog veel meer vertellen,
omdat ik jou niet wilde storen in de nacht,
als je aan het wachten bent
op wanneer eindelijk je gedachten vertragen
omdat er zand in je ogen wordt gestrooid.

Er is geen enkele reden om iemand te bellen
die niet kan slapen omdat je mensen wakker kunt maken
zelfs als ze met open ogen de lijnen van hun dekbed bestuderen
en de tafel van zestien uit hun hoofd proberen te leren,

zo bleek toen de telefoon rinkelde
en ik ineens jouw stem hoorde.
Ik had gedacht dat ik wakker was
maar toch kon ik jouw woorden niet verstaan,
kon ik het niet aan om te moeten denken
over hoe ik je kon helpen
met je fiets die kapot was
en de jas die je kwijt was
en de bus die niet ging en
nee, het ging niet.


Hoewel je op zich niet echt iets aan een eervolle vermelding hebt, ben ik er toch blij mee. Voornamelijk omdat ik blij ben dat ik weer eens een gedicht geschreven heb. En ook omdat er toch 131 inzendingen waren en maar twee eervolle vermeldingen. Nicole kreeg de andere, erg toevallig. Ik keerde dus tevreden huiswaarts.

De overige inzendingen en een verslag van de wedstrijd zijn hier te lezen: http://www.bibliotheekutrecht.nl/nl/home/Actueel/Agenda/maart-2012/boekenweek-2012/ingezonden-gedichtenVooral de inzendingen van Nicole Teunissen en Liesbeth Hemelsoet vind ik aan te raden.

Brommer

Mina’s ouders waren heel slim. Ze wisten alles. Dat je tanden zwart worden van drop. Dat Sinterklaas niet bestaat. Dat mensen op brommers gevaarlijk zijn.
Mina had gevraagd: ‘Wat is een brommer?’ Haar vader had gezegd dat ze niet van die domme vragen moest stellen.
Mina’s vader vond veel vragen dom. Dat kwam omdat hij zelf zo slim was.

Mina liep over straat. Het was koud. Dat was niet erg. Ze droeg een das. Haar moeder wist dat je een das moest dragen als het koud was. En een muts. Vandaag droeg Mina geen muts. Gisteren wel. Maar Johan had haar muts van haar hoofd getrokken. En ook een paar haren. Ze had moeten huilen. Johan had gezegd: ‘Sorry van de haren.’ Maar haar muts had hij niet teruggegeven. Johan vond dat mensen alleen een muts moesten dragen als het vroor. Of als er sneeuw lag. Johans ouders waren minder slim dan Mina’s ouders. Toen Johan jarig was, had hij drop uitgedeeld.
Mina zag Johan. Hij had haar muts opgezet. Het zag er stom uit. Het was een roze muts. Ze zei: ‘Geef mijn muts terug.’ Ze zei het aardig. Haar moeder had gezegd dat het belangrijk was om altijd aardig te zijn. Johan schudde zijn hoofd. Hij stak zijn tong uit. Draaide zich om en rende weg. Mina riep: ‘Geef mijn muts terug!’ Het was moeilijk om aardig te roepen. Alweer moest ze huilen.

Er klonk een dreun. Mina keek op. Johan lag op de grond. Hij was tegen een jongen aangebotst. Ze hoopte dat haar muts niet vies geworden was. Haar vader zei altijd dat schone kleren heel belangrijk waren. Johan krabbelde overeind. ‘Waarom rijd jij tegen mij aan?’, schreeuwde hij. ‘Met je stomme brommer. Kun je niet uitkijken?’
De jongen pakte Johans arm. ‘Jij loopt zo de straat op. Je moet zelf beter uitkijken.’
Mina liep naar hen toe. Ze zag dat de jongen een brommer had. Tenminste, ze dacht dat het een brommer was. Een blauwe brommer. ‘Dat is mijn muts’, zei ze.
De jongen griste de muts van Johans hoofd. ‘Je moet geen dingen van meisjes stelen’, zei hij. En hij spuugde vlak naast zijn voeten. Toen gaf hij de muts aan Mina. Ze zette de muts op haar hoofd.
‘Dankjewel’, zei ze. De jongen glimlachte.
Johan klopte zijn kleren af. Hij wilde weggaan, maar de jongen hield hem tegen. ‘Eerst je excuses aanbieden.’
‘Sorry’, zei Johan.
‘Maakt niet uit’, zei Mina. Haar vader had haar geleerd om mensen die spijt betuigden altijd te vergeven. Johan had duidelijk spijt. Hij wreef over zijn arm en rilde. Waarschijnlijk had hij het koud. Nu had hij geen muts meer.

Johan liep weg. Mina en de jongen bleven achter. ‘Ik heet Ilias’, zei de jongen. ‘En jij?’
‘Mina.’ Ze was in de war. De jongen had haar gered. Terwijl hij een brommer had. Het klopte niet.
‘Waarom heb jij een brommer?’
‘Dit is geen brommer.’
‘Niet?’
‘Dit is een scooter.’
Mina glimlachte naar hem.

Voor ik ga slapen

Het omslag van Voor ik ga slapen van S.J. Watson had mijn aandacht enige tijd geleden al getrokken. Er staat geen titel op. Er staat geen auteur op. Er staat geen uitgeverij op. Er staat alleen een oog op. Interessant. Na het lezen van de flaptekst bleek dat het boek over geheugenverlies gaat. Ik houd van boeken over geheugenverlies. Dit boek was geen uitzondering. Op het begin lijkt het ontzettend op The Raw Shark Texts. Hoofdpersoon wordt wakker, herkent niets, is zijn (of, in dit geval: haar) complete identiteit vergeten en heeft vervolgens een afspraak met een dokter die enige opheldering biedt. Maar verder zijn er veel verschillen. Waar The Raw Shark Texts vooral literair is/ probeert te zijn, sprookjesachtig en magisch, probeert Voor ik ga slapen steeds zo geloofwaardig mogelijk te blijven. Dat lukt. Het idee is dat telkens als het hoofdpersonage wakker wordt, niet meer weet wie ze is, of in elk geval de laatste twintig jaar van haar leven vergeten is. Elke dag opnieuw moet haar verteld worden dat ze getrouwd is, waar ze woont en wat ze heeft gestudeerd. Een prachtig gegeven. Daarnaast is deze roman ook nog eens prettig geschreven en enorm spannend. Een aanrader dus.

Het goddelijke monster

Ik leerde Het goddelijke monster kennen door de televisieserie die pas geleden is uitgezonden. De eerste twee afleveringen heb ik niet gezien, maar ik vond het niet erg, omdat het een dramaserie was en ik eigenlijk helemaal niet van dramaseries houd. Bij de derde aflevering was ik dan ook eigenlijk van plan om niet echt mee te kijken en gewoon verder te lezen in mijn boek, maar al gauw werd mijn aandacht gegrepen en toen bleek het een fantastische serie te zijn. Er is veel te doen geweest over het dialect dat gesproken wordt (Kortrijks), maar omdat ik dat dialect niet ken en dus niet te kritisch erover kon zijn, werkte het bij mij erg goed. En ja, het is een dramaserie, maar dan wel een met de nodige humor. Bovendien blijven de vele doden behapbaar omdat ze na hun dood uit hun lichaam opstaan en als geesten verder tussen de personages leven. Daarnaast werd er echt goed in geacteerd, niet in de laatste plaats door Joke Devynck.
Toch houd ik nog steeds meer van boeken dan van dramaseries, dus heb ik net het eerste deel van de trilogie Het goddelijke monster van Tom Lanoye gelezen. Ik wilde wel eens zien in hoeverre de serie de boeken heeft gevolgd, of Leo echt zo praat als in de serie en wat er nu eigenlijk allemaal in het hoofd omgaat van Katrien. Omdat ik echter de eerste twee afleveringen niet gezien heb, hoefde ik nu nog niet steeds te denken: 'O ja, dat heb ik ook in de serie gezien'. Wat denk ik wel prettig is. Het is een mooi boek. Ik weet niet of ik het ook zo mooi had gevonden als ik niet eerst de serie had gezien, maar toch. Het verhaal steekt zo goed in elkaar en ook al zijn er talloze personages, echt verwarrend wordt het niet. Dus ik ga het tweede en derde deel ook zeker lezen, en verder hoop ik dat Het goddelijke monster ook op dvd zal verschijnen.

Woensdag gedichtendag

Vorige week woensdag stond ik op Onbederf'lijk Vers. Er was een stuk minder publiek dan de vorige keer en volgens mij liep de organisatie sowieso wat stroever dan eerder (tsja, bezuinigingen...), maar afgezien daarvan was het erg leuk. Ik trad op in de Selexyz, samen met F. Starik en Vera De Brauwer. We vulden elkaar goed aan. F. Starik is een dichter zoals mensen die zich gewoonlijk voorstellen, licht chaotisch. Hij droeg helaas wat weinig voor, maar de teksten die hij voordroeg, waren goed. Vera De Brauwer schrijft toegankelijke gedichten, die ze vaak ook zingt. Zie: http://veradebrauwer.punt.nl/ Erg leuk en mooi. Met z'n drieën vormden we een goede combinatie en we droegen allemaal wijnrode kleding, alsof we het zo hadden afgesproken. Een geslaagde avond dus. Wel is het altijd jammer dat je zelf geen optredens kunt bekijken. Gelukkig was ik gisteren bij de U-slam, waar ik alsnog een paar gedichten van Marloes Robijn, Maarten Beemster en Nicole Teunissen (die kende ik natuurlijk al) heb kunnen beluisteren. Ook dit was weer een geslaagde avond, al deed ik zelf niet mee en was ik het (samen met de rest van het publiek) niet eens met de jurybeslissingen.

De wandeling

Inmiddels is bekend dat ik 26 oktober bij Onbederf'lijk Vers zal optreden bij Selexyz Dekker v/d Vegt. Samen met F. Starik en Vera De Brauwer. Volgende week woensdag is het al zover.


De wandeling

We wandelen door het bos en doen alsof we het fijn vinden dat er zandkorrels in onze schoenen komen en blaren op onze voeten. De bananen worden zwart, de koekjes zacht en de thermosfles lekt koude thee.

Maar het is leuk om een route te volgen en dat het dan klopt. Dat er inderdaad een vervallen bank staat bij het tweede linkerpad en dat de zandverstuiving na vijftig meter begint.

Het is leuk om een route te volgen zolang het klopt. Tot het moment dat er geen vervallen bank staat bij het tweede linkerpad en dat er na vijftig meter nog veel meer bomen staan.

Alleen de man die naast een rugzak die niet van hem is staat te wachten op de vrouw die achter de eerstvolgende boom op haar hurken zit en ons desondanks vriendelijk groet, laat ons merken waarom wandelen ook alweer leuk is.